บทที่ 239 ต้องขอบพระคุณในความหวังดีของท่านซื่อเฉิงเฉิงจริงๆ

ใบหน้างามแดงระเรื่อ ดวงตากระจ่างใสราวกับคนเมา อู่เม่ยปรายตามองเฉิงชู่ปี้อย่างมีจริต พลางพึมพำเสียงเบา

“เจ้าว่าอะไรนะ” เฉิงชู่ปี้ที่ถูกสายตาหวานหยดย้อยกะทันหันของอู่เม่ยสะกิดจนสะดุ้งวาบ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามตามสัญชาตญาณ

“เปล่าหรอก เอาเถอะ เห็นแก่ที่ท่านจริงใจถึงเพียงนี้ ข้าตกลงช่วยท่านก็ได้” น้ำเสียงของอู่เม่ยพลันเปลี่ยนเป็นรื่นเริงและเบิกบานขึ้นมาในพริบตา