บทที่ 2501 องค์ชายจิ้นอ๋องผู้กล้าแต่งแม่นางตระกูลหวังแห่งไท่หยวน ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก

ในที่สุดเฉิงชู่ปี้กับหลี่เค่อก็เดินพ้นออกมาจากตำหนักเหวินเฉิง อารมณ์ของทั้งสองคนเบิกบานยิ่งนัก หลังจากได้ล้างแค้นพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นอย่างสาสม

ฝ่าบาททรงทราบความจริงทั้งสิ้น แต่ก็มิได้ลงทัณฑ์อันใด เห็นได้ชัดว่าทรงออกโรงปกป้องอยู่กลายๆ

หลี่เค่อขยับลำคอไปมา รับไออุ่นของแสงแดดในฤดูหนาว พลางแอ่นพุงเบียร์ ก้าวย่างอย่างมาดมั่น เดินทอดน่องเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับคุณชายสามเฉิง