บทที่ 255 มีเพียงยอดบุรุษผู้เกรียงไกรเท่านั้น ถึงจะเปี่ยมด้วยไอหยางอันห้าวหาญและองอาจผึ่งผายได้ถึงเพียงนี้

ภายในตำหนักลี่เจิ้ง เสียงดนตรีมโหรีราวกับถูกเสียงร้องแหลมสูงนั้นทำให้ตกใจจนเงียบสนิทลงไปในทันใด

กาเหล้าในมือของอู่เม่ยแทบจะร่วงหลุดมือกองกับพื้น นั่นคือเฉิงเหย่าจินคนที่มีหนวดเคราเต็มหน้า ตาโตเท่าระฆังทองเหลือง อ้าปากทีไรมีแต่เสียงหัวเราะหวาฮ่าๆ คนนั้นน่ะหรือ?

ลมเย็นที่พัดผ่านเข้ามาจากนอกประตูตำหนัก ปัดผ่านแก้มของทุกคนไปเบาๆ