บทที่ 256 เหล่าเฉิงจำต้องทิ้งพู่กันจับดาบ เฮ้อ

หลับตาลงแล้วลืมตาขึ้น ฟ้าก็สว่างเสียแล้ว… เฉิงชู่ปี้ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ พลันรู้สึกว่าโลกหมุนคว้าง จึงรีบเอนตัวกลับลงไปนอนตามเดิม

ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะพอมีแรงฟื้นกลับมา ความทรงจำเมื่อคืนไม่รู้ว่าเป็นเพราะดื่มหนักเกินไปหรือไม่ ถึงได้เลือนรางนัก

จำได้แค่ว่าตนเองห้อยป้ายหยกเดินกระหยิ่มยิ้มย่องออกไปนอกประตูตำหนัก แล้วก็ถูกก๊วนพี่น้องที่ทั้งอิจฉาทั้งริษยารุมจับกรอกเหล้าไม่ยั้ง เอ่อ…