บทที่ 2630 กระหม่อมเห็นว่า ควรฟังคำทัดทานของเฉิงไท่เป่าจะดีกว่า

“ท่านแม่ทัพใหญ่เฉิง ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน ข้าเองก็เป็นห่วงพระวรกายขององค์รัชทายาททั้งนั้น องค์รัชทายาททรงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมาหลายวันติดต่อกันแล้ว…”

“ท่านรองจานซื่อจาง ข้าเหล่าเฉิงกำลังกังวลเรื่องความปลอดภัยขององค์รัชทายาทแทบแย่ แต่เจ้ากลับสอดปากพูดจาเฉไฉไปเรื่องอื่น คิดจะขัดขวางไม่ให้ข้ากราบทูล หรือว่าเจ้าแอบซุกซ่อนเจตนาร้ายอันใดไว้กันแน่?”

“???” จางเสวียนซู่แทบจะสำลักลมหายใจจนหมดสติ ใบหน้าที่เดิมทีแดงด้วยฤทธิ์สุราบัดนี้กลับแดงก่ำจนเหมือนก้นลิง