บทที่ 2710 ท่านแม่ทัพใหญ่จางนั่งตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี ควบซ่างจู้กั๋วไปด้วยคงไม่เกินไปกระมัง

เหล่าขุนนางที่ล่าถอยออกไปกลุ่มแรกยังพอมีรถม้านั่งพาไปส่งถึงท่าเรือฝั่งเหนือของแม่น้ำลั่วสุ่ย ทว่าจำนวนรถม้ามีจำกัดจำเขี่ยเหลือทน แต่เรื่องแค่นี้หาได้ทำให้เฉิงชู่ปี้ผู้มากเล่ห์เพทุบายจนปัญญาไม่ เขาสั่งการให้ยึดรถนักโทษจากที่ว่าการมาสิบกว่าคัน นำมาใช้ขนคนได้อย่างลงตัว

นับเป็นโชคดีที่ยามนี้ชาวเมืองลั่วหยางต่างขยาดกลัวภัยสงคราม พากันปิดประตูลั่นดาน ซ่อนตัวสั่นงันงกอยู่ในบ้านกันแต่หัววัน

บนท้องถนนแทบไร้เงาผู้คนสัญจร ขุนนางที่นั่งเบียดเสียดในกรงขังรถนักโทษ สภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าขุนนางยับยู่ยี่เน่าเหม็นราวกับผักดองข้ามปีต่างลอบถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ต้องเอาหน้าไปประจานต่อธารกำนัลให้ขายขี้หน้าจนหมดสิ้น