บทที่ 2711 ไม่มีขุนนางราชสำนักแม้แต่คนเดียว ผู้คุมล้วนหายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอย

หลี่จื้อผู้ฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก จำต้องเดินมาส่งจางเลี่ยงกับเหล่ากบฏด้วยตนเองจนถึงหน้าตำหนักเหวินเฉิง ทว่ากลับถูกทหารหน่วยจินอู๋เว่ยที่สวมเกราะเต็มยศยืนขวางเอาไว้ตรงประตูตำหนัก

เขาทำได้เพียงกล้ำกลืนความอัปยศอยู่ในตำหนักเหวินเฉิง ฝืนปั้นหน้ายิ้มส่งไอ้พวกสารเลวที่ในนามยังถือเป็นขุนนางใต้บังคับบัญชาของตนให้เดินจากไป

ในตอนนั้นเอง จางเลี่ยงพลันได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากที่ไม่ไกลนัก เขาเลิกคิ้วขึ้น ไม่ช้าก็มีคนวิ่งกระหืดกระหอบมารายงาน