บทที่ 275 รัชทายาทอย่าได้ลืมเสียล่ะ ชื่อบทกวีบทนั้นเสด็จพ่อท่านเป็นคนตั้งให้

ยามเห็นรอยยิ้มเจือความรู้สึกผิดจางๆ บนใบหน้านาง เฉิงชู่ปี้ก็สูดน้ำมูกฟืดใหญ่ รีบคว้าเสื้อคลุมขนสัตว์ผืนนั้นมาห่มคลุมร่างอย่างรวดเร็วพลางกล่าวขอบใจ

"พี่สามเฉิงไม่ต้องเกรงใจหรอกเจ้าค่ะ" อู่เม่ยขยิบตา ยิ้มซุกซนแล้วผลุบหายเข้าไปหลังม่านหนาอีกครั้ง

เฉิงชู่ปี้กระชับเสื้อขนสัตว์หนานุ่มบนกายให้แน่นขึ้น ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บในช่วงเหมันต์เช่นนี้…