บทที่ 287 บทเพลงอันคุ้นเคย ‘คุณพ่อในแสงเทียน’

"เห็นทีเจ้าเด็กนี่ก็พอจะมีสมองอยู่บ้าง ข้าก็ขี้เกียจจะเคี่ยวเข็ญเจ้าแล้ว หลี่จิ้งแก่หนังเหนียวผู้นั้น เขาจะไม่อาจล่วงรู้เชียวหรือว่าความดีความชอบของตนนั้นล้นเกินไปจนเป็นภัย?"

"ก็เพราะเขารู้นั่นแหละ แต่เขากลับทำใจให้แปดเปื้อนชื่อเสียงตนเองไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงลาออกจากราชการเพื่อถอยออกมา รอจนกระทั่งฝ่าบาทมีเรื่องสำคัญทางทหารหรือบ้านเมืองจริงๆ ก็ยังคงนึกอยากจะเรียกใช้เขาอยู่ดี"

"นั่นนับว่าเป็นวิธีที่ฉลาดแล้ว ทีนี้ลองดูข้าเหล่าเฉิงผู้นี้บ้าง ทั้งบุ๋นทั้งบู๊ครบเครื่อง ความดีความชอบสูงส่ง แต่เหตุใดฝ่าบาทถึงยังวางพระทัยเรียกใช้ข้าได้?"