บทที่ 288 เหตุใดองค์ชายรัชทายาทถึงได้เมินเฉยต่อกระหม่อมเช่นนี้กัน !

ใบหน้าของเฉิงชู่ปี้ดำทะมึนลง เขามองน้องชายจอมตะกละแวบหนึ่ง ก่อนจะกัดฟันจำใจคีบหัวนกที่ดูไม่ออกว่าเป็นหัวแร้งหรือหัวนกอินทรีนั่นใส่ชามให้เจ้าหกไป

เห็นเจ้าตัวดีนั่นใช้สองมือมันเยิ้มคว้าหมับ พลางส่ายหัวโยกเยกแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย เฉิงชู่ปี้ได้แต่ถอนหายใจพลางเงยหน้าหลับตา ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ ซวยชะมัด ดันมาโดนเจ้าเวรหลี่ชี่นั่นเล่นงานเข้าจนได้

เป่าหลินยังคงส่ายหัวไปมา สายตาเลื่อนลอยมองตะเกียบที่ว่างเปล่าในมือ “แม่งเอ๊ย ข้าจำได้แม่นว่าคีบอะไรขึ้นมาได้แล้วนี่หว่า ทำไมมันถึงหายไปล่ะ?”