บทที่ 293 นำชาเก๊กฮวยไปด้วย ตามเปิ่นกงไปตำหนักกานลู่สักเที่ยว

อวี๋จื้อหนิงประสานมือคารวะเฉิงชู่ปี้ครั้งหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าดำคล้ำดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

‘ช่างหน้าหนาไร้ยางอายถึงที่สุด!’

คนซื่อตรงที่หน้าด้านได้ขนาดนี้ ชั่วชีวิตนี้ข้าเพิ่งเคยเจอแค่สองคน คนหนึ่งคือผู้เป็นพ่ออย่างเฉิงเหย่าจิน อีกคนคือลูกชายที่ถอดแบบกันมาเป๊ะอย่างเฉิงชู่ปี้ ช่างเป็นพ่อลูกเบ้าหลอมเดียวกันแท้ๆ