บทที่ 2962 เรานึกเสียใจอยู่นิดๆ ที่ปล่อยให้เขาอยู่ที่เหลียวตง…

ยามนี้หมวกศึกของโคฮเยจินปลิวหายไปไหนแล้วก็ไม่อาจทราบได้ เขากำลังวิ่งโซซัดโซเซหนีตายอยู่ในป่าโดยมีเหล่าทหารคนสนิทคอยคุ้มกัน

ทว่าทันทีที่เขากับพวกทหารคนสนิทรอนแรมเป็นระยะทางหลายลี้จนพ้นแนวป่าทึบออกมาได้ ภาพเบื้องหน้ากลับเป็นกองทหารหาญแห่งต้าถังที่ยืนตั้งขบวนอย่างเป็นระเบียบพร้อมชักดาบกระบี่ออกจากฝักรออยู่แล้ว

ชั่วพริบตานั้น โคฮเยจินก็คว้าอาวุธในมือขึ้นมาด้วยสีหน้าสิ้นหวัง หมายจะปาดคอตนเองให้พ้นทุกข์ แต่กลับถูกทหารคนสนิทรั้งเอาไว้สุดกำลัง