บทที่ 297 มาๆ มายื่นฎีกาขอลาออกพร้อมกันเลย

สีหน้าของอวี๋จื้อหนิงซีดเผือดลงเรื่อยๆ แฝงความตระหนกหวาดกลัวเอาไว้

ในชั่วขณะนี้ เขารู้สึกว่าการกระทำที่ผ่านมาของตน ทั้งวาจาที่เคยเอ่ย สิ่งที่เคยทำ หรือแม้แต่เจตนาเบื้องลึกที่แอบแฝงอยู่… บางทีอาจถูกองค์ชายรัชทายาทผู้มีความจำเป็นเลิศและสติปัญญาเฉียบแหลมพระองค์นี้มองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว เพียงแค่พระองค์ไม่เคยตรัสออกมาเท่านั้น

องค์ชายรัชทายาทที่เขาเคยมองว่าเป็นเพียงคนที่ตนจะทำเฉไฉ ตบตา หรือตวาดตำหนิอย่างไรก็ได้ บัดนี้กลับกำลังทอดพระเนตรมองเขาอย่างเงียบเชียบ ทำให้อวี๋จื้อหนิงรู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างใหญ่หลวงและความอับอายขายหน้าที่ถาโถมเข้ามาสลับกัน ซ้ำยังมีความสะทกสะท้านลึกๆ ผุดขึ้นมาในใจ