บทที่ 296 รัชทายาทพระองค์มีความสามารถในการจดจำแม่นยำขนาดนี้เชียวหรือ

"หากเจ้ากล้าเปิดปากพล่ามอีกคำเดียว ก็ไสหัวออกไปจากตำหนักกานลู่แล้วไปรับโบยเสียให้เข็ด!" หลี่ซื่อหมินแทบพ่นไฟออกจากจมูก

ขงอิ่งต๋าหอบหายใจหนักหน่วง ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะสรรหาถ้อยคำใดมาโต้ตอบให้เจ็บแสบได้อีก ประโยคที่ว่า "ไม่ใช่เพราะคนแก่กลายเป็นคนเลว แต่เป็นเพราะคนเลวมันแก่ตัวลงต่างหาก" นั้นบาดลึกเข้าไปในใจจนแทบกระอักเลือด แน่นอนว่าขงอิ่งต๋าย่อมไม่มีวันยอมรับว่าตนเป็นคนเลว

ทว่าการถูกเจ้าสามตระกูลเฉิง ไอ้คนถ่อยผู้ไร้วัฒนธรรมตอกกลับจนหอบตัวโยนเช่นนี้ ถือเป็นหยามเกียรติครั้งใหญ่ที่สุดสำหรับขงอิ่งต๋า ผู้เป็นแบบอย่างของขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้ปราดเปรื่องเรื่องวาทศิลป์ มันสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเขาอย่างยิ่ง