บทที่ 295 มิน่าเล่าโบราณจึงกล่าวไว้ มิใช่คนแก่ที่กลายเป็นคนเลว

อวี๋จื้อหนิงมองเจ้าสามตระกูลเฉิงที่เดินขโยกเขยกกวนประสาทอยู่ข้างกายด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว อดไม่ได้ที่จะเอ็ดเสียงต่ำ

"ข้าปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเที่ยงธรรมมาโดยตลอด มิเช่นนั้นฝ่าบาทคงไม่ทรงไว้วางพระทัยมอบหมายภาระสำคัญอย่างตำแหน่งจานซื่อแห่งตำหนักบูรพาให้ข้าหรอก"

"หึๆ…" เฉิงชู่ปี้เลียนแบบรอยยิ้มของจ้าวคุนเมื่อครู่โดยสัญชาตญาณ มันเปี่ยมไปด้วยความเย็นชาสามส่วน ท่าทางเสเพลห้าส่วน แถมยังมีความรังเกียจเหยียดหยามอีกสองส่วน