บทที่ 299 ได้ยินว่าเจ้าถูกตัดเบี้ยหวัดอีกสามเดือนเรอะ ฮ่าฮ่าฮ่า…

หลี่ซื่อหมินจ้องมองหลี่เฉิงเฉียนพลางลูบเคราแผ่วเบา ใบหน้าของโอรสยังคงดูเยาว์วัยไร้เดียงสานัก นึกไปถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เจ้าเด็กนี่ก็จะต้องตบแต่งมีภรรยาเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว จะให้มองว่าเป็นเด็กอมมือเช่นนี้ตลอดไปเห็นทีจะไม่ได้

ฮองเฮาจั่งซุนเห็นแววตาซับซ้อนและท่าทีที่กระอักกระอ่วนใจของพระสวามี ทว่านางมิได้เอ่ยทักท้วงสิ่งใด กลับหันไปถามหลี่เฉิงเฉียนถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องในวันนี้ ที่ฝ่าบาททรงแกล้งหยอกเย้าเฉิงชู่ปี้เมื่อครู่ ทำให้หลี่เฉิงเฉียนตระหนักได้ว่าเสด็จพ่อไม่ได้ทรงถือโทษโกรธเคืองคุณชายสามเฉิงแต่อย่างใด จึงรวบรวมความกล้ากราบทูลอธิบายสั้นๆ ให้ฟัง

แม้ฮองเฮาจั่งซุนจะเพิ่งเสด็จออกมาจากห้องด้านใน ไม่ได้เห็นสภาพน่าเวทนาของคุณชายสามเฉิงกับตา แต่ก็นึกภาพตามได้ไม่ยาก ว่าสีหน้าของเขาจะดูย่ำแย่เพียงใด ยามต้องรับเบี้ยหวัดที่เหลือเพียงเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญเช่นนั้น