บทที่ 2992 เล่าไปก็ไม่ยาว หลักๆ ก็เพราะคุณชายสามเฉิงนั่นแหละ

ส่วนความโง่เขลาและความกลัวตายของบรรดาขุนนางระดับสูงแห่งโคกูรยอที่หลอกส่งคนพวกนี้ไปตาย ทั้งยังกดขี่ข่มเหงพี่น้องร่วมชาติในบ้านเกิดเมืองนอนอย่างทารุณ

สรุปโดยรวมแล้ว การแสดงนี้สามารถเรียกเสียงตอบรับจากบรรดาเชลยศึกได้อย่างล้นหลาม แม้แต่เชลยที่เพิ่งมาถึงใหม่จำนวนไม่น้อยต่างก็ตาแดงก่ำ พากันสะอื้นไห้เงียบๆ

จากนั้นก็มีทหารโคกูรยออีกหลายคนก้าวขึ้นไปบนเวทีด้วยตนเอง ภายใต้แรงเชียร์ของเหล่าสหายร่วมรบ พวกเขาต่างออกมาระบายความในใจ