บทที่ 302 คุณชายวางใจได้ ข้าน้อยรู้จักกาลเทศะ ไม่ได้ทำถึงตายหรอก

จั่งซุนอู๋จี้จ้องมองสีหน้าเย็นชาของหลี่เฉิงเฉียน ความรู้สึกหนาวเยือกพลันแล่นผ่านใจ ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถาโถมเข้าใส่

เขาอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจอย่างขัดเคือง ลุกขึ้นยืน ทิ้งคำพูดทิ้งท้ายไว้ด้วยความหนักแน่น ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

"องค์ชายรัชทายาท… ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำลายอนาคตของตนเองทิ้งไป"