บทที่ 303 มาเถอะ เดี๋ยวข้าจะเล่าเรื่องกวนอูขูดกระดูกรักษาแผลให้พวกเจ้าฟัง

เฉิงชู่ปี้จ้องมองท่านลุงผิง พ่อบ้านจวนสกุลเฉิงที่กำลังยิ้มละไมอย่างซื่อสัตย์จริงใจอยู่ด้วยสายตาว่างเปล่า ให้ตายเถอะ นี่คนหรืออะไรกัน โหดเหี้ยมขนาดนี้แต่กลับนิ่งสงบเสียจริง

นี่คือวิธีที่ตระกูลเฉิงใช้ "เจรจา" กับผู้อื่นงั้นหรือ? เฉิงชู่ปี้พอนึกภาพออกเลย

เถ้าแก่ร้านค้าหลายคนที่หน้าตาปูดบวมกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่ำไห้สะอึกสะอื้นพร้อมชี้ฟ้าสาบานเสียดิบดีว่า ต่อไปจะไม่กล้ามีความคิดริษยา หรือไปยุ่งเกี่ยวกับร้านค้าตระกูลจ้าวอีกแล้ว