บทที่ 361 อย่างเช่นกระหม่อมกับขันทีหนิง พวกเราก็หน้าหนากันทั้งนั้น

“ต้องได้สิ ข้าเคยหลอกเจ้าหรือไร เอาล่ะ! ฮึดหน่อย” เฉิงชู่ปี้ตบฝ่ามือลงบนไหล่ของหลี่เฉิงเฉียน แล้วชี้ไปทางหนิงจง

“ขันทีหนิง รักษากิริยานี้ไว้ ให้องค์ชายรัชทายาทได้แสดงฝีมือเต็มที่หน่อย”

หนิงจงคุกเข่าอยู่บนแผ่นหินที่กดทับจนหัวเข่าเจ็บแปลบด้วยความเหม่อลอย มองดูคู่หูตรงหน้าที่คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย คนหนึ่งล่ำคนหนึ่งผอมด้วยสายตาโง่งม