บทที่ 362 ท่านแม่ตระกูลชุยผู้เปี่ยมกลิ่นอายบัณฑิตกับขอบตาดำคล้ำ

เฉิงชู่ปี้เฝ้ามองหลี่เฉิงเฉียนที่เริ่มกระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้ง ถึงขั้นเดินกะเผลกไปมาอยู่ในศาลา พลางเอ่ยระบายความรู้สึกและความในใจออกมาเสียงดัง

ดูท่าตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บมาจนถึงตอนนี้ จิตใจของหลี่เฉิงเฉียนคงจะทรมานสาหัสไม่น้อย

ภายนอกเขายังคงเป็นรัชทายาทผู้ถ่อมตนและมีเมตตา เมื่อต้องเผชิญกับคำทัดทานจากขุนนางในตำหนักบูรพา ก็พยายามรักษารูปโฉมของผู้ที่เปิดใจรับฟังคำตักเตือนอย่างเต็มที่