บทที่ 448 แม่นางอู่ คุณชายสามเฉิงมาถึงแล้ว

ท่านแม่จิบน้ำชาไปหนึ่งอึก อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน จากนั้นจึงกวาดสายตามองชั้นหนังสือรอบห้องด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขและพึงพอใจอย่างยิ่งพลางเอ่ยขึ้น

"ลูกคนนี้นี่พูดจาอะไรกัน ตำราที่ตนเองเขียนขึ้นสามารถเติมเต็มห้องหนังสือของบ้านเราได้ ความรู้สึกอิ่มเอมใจเช่นนี้ ไม่มีสิ่งใดเทียบได้เลยนะ"

เฉิงชู่ปี้เห็นสีหน้าของท่านแม่ รวมกับน้ำเสียงภาคภูมิใจที่อบอวลไปด้วยความสุข ก็จนปัญญาจะโต้แย้งโดยสิ้นเชิง