บทที่ 451 เขายังไม่มีหนวด ยังไม่ได้แต่งงาน และยังไม่มีเจ้าตัวเล็ก

อู่เม่ยเหนียงมองดูพี่สามที่กำลังคุยจ้ออย่างออกรสและเปี่ยมชีวิตชีวาด้วยแววตาเป็นประกาย มือเรียวงามทั้งสองข้างกุมแน่นเข้าหากัน ในดวงตามีแต่ความชื่นชมระคนหวานซึ้ง

ริมฝีปากอิ่มสีแดงชาดยกยิ้มน้อยๆ ในใจอบอุ่นยิ่งนัก ทั้งยังมีความภาคภูมิใจระคนกระหยิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก สมแล้วที่เป็นบุรุษที่นางเลือกและต้องตาด้วยตนเอง

ท่าทางทึ่มทื่อเด๋อด๋าในยามปกติ พอคิดถึงในตอนนี้กลับดูซื่อบื้อน่าเอ็นดูเสียอย่างนั้น