บทที่ 452 ไม่มีหนุ่มๆ ในจวนสกุลเฉิงคนไหนมีฝีมือพอจะควบคุมกลิ่นนั้นได้

ไม่พูดถึงยังดีเสียกว่า ขืนเอ่ยขึ้นมาทีไร บัณฑิตหนุ่มเป็นอันเสียอาการ กลิ่นบ้านั่นน่ะหรือ… ฝันร้ายชัดๆ ไม่อยากจะหวนนึกถึงเลยสักนิด

พอนึกถึงเมื่อหลายวันก่อน ที่ได้ยินพวกบ่าวรับใช้จวนสกุลเฉิงคุยโม้กันน้ำลายแตกฟองเรื่องความอร่อยของเนื้อหมู

ฟังแล้วก็เกิดอยากลิ้มลองขึ้นมา เลยกัดฟันวิ่งแจ้นไปซื้อเนื้อหมูมาหนึ่งชิ้น แล้วให้ภรรยาลองทำตามวิธีปรุงเนื้อแพะดู