บทที่ 457 รัชทายาทผอมกะหร่องกับเว่ยอ๋องมิชลิน คือคู่ปรับที่ฟ้าลิขิตไว้

เฉิงชู่ปี้แทบจะประสาทกิน แม่งเอ๊ย ที่บอกว่ายังไม่รู้รสนี่คืออะไรกัน นี่ไม่ใช่ผลโสมพันปี แล้วเจ้าก็ไม่ใช่ตือโป๊ยก่ายเสียหน่อย จะได้กลืนลงคอไปทั้งลูกแบบนั้น!

ทว่าชามเปล่าใบนั้นยังคงยื่นค้างอยู่ตรงหน้าอย่างดึงดัน เฉิงชู่ปี้จึงได้แต่วางชามของตนลงอย่างจนใจ

เขาตักให้อีกชามแล้วส่งคืนไป ก็เห็นเจ้านี่อ้าปาก แหงนคอกระดกพรวดเดียวหมด เชี่ยเอ๊ย!