บทที่ 491 ช่างเถอะ แก้แค้นไม่เห็นจำเป็นต้องโจ่งแจ้ง

หลี่ยวนชะงักไปเล็กน้อยแล้วหันไปมองจงเป่า จงเป่าจึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่ตนเห็นให้ไท่ซ่างหวงฟัง

หลี่ยวนถึงได้ตบหน้าผากเบาๆ พลางเอ่ย "อ๋อ เป็นอาจารย์ของเด็กนักดนตรีที่ชื่อเซิ่งซินนั่นเอง เจ้าเด็กนั่นกตัญญูไม่เลว"

"ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำ ไป ไปดูหลานชายแสนดีของข้ากันหน่อยดีกว่า จริงสิ ประทานผ้าไหมสิบพับให้เซิ่งซินด้วย แล้วไปบอกสำนักสังคีตหลวงให้ดูแลนักดนตรีเติ้งคนนั้นให้ดี"