บทที่ 503 พี่ชายผู้มีจิตใจเปี่ยมคุณธรรมควบม้าตะบึง พลางหัวเราะร่าด้วยความรื่นรมย์

“เปิ่นหวังเข้าใจแล้ว ไปเถอะ กลับจวน…” หลี่ไท่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะปล่อยม่านรถม้าให้ตกลงมาปิดตามเดิม

ทว่าหลังผ้าม่านนั้น สีหน้าของหลี่ไท่กลับดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่มิได้ประทับอยู่ในวัง แล้วจะเสด็จไปที่ใดได้เล่า

ย่อมต้องเสด็จไปเขาหลีซานแน่ บนเขาหลีซานนอกจากเสด็จปู่แล้ว ก็ยังมีพี่ชายร่วมอุทรของตนอย่างรัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนอยู่อีกคน