บทที่ 504 พี่สามเฉิงท่านวิ่งเร็วจริงๆ ขนาดเสด็จพ่อของข้ายังตามท่านไม่ทัน

ในขณะที่ทั้งสองพระองค์ยังคงยืนตะลึงลานราวกับไก่ไม้ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หลี่หมิงต๋าผู้เฝ้ามองด้วยสายตาอิจฉาก็ยื่นมือออกไปเด็ดดอกหนึ่งแล้วยัดเข้าปาก

จากนั้นเด็กน้อยก็ดวงตาเป็นประกาย เผยสีหน้าแปลกใหม่

“เอ๊ะ… รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยดีนะเพคะ…”