บทที่ 517 ช่างเถอะ งั้นข้าเลิกแสร้งทำเป็นสุภาพชนคงได้แล้วใช่ไหม

สีหน้าของท่านกงกงหลี่ดำคล้ำราวกับก้นหม้อต้ม "น้ำทอง" ที่เคี่ยวมานานสิบปีบนกำแพงเมืองเยี่ยนเหมิน เขาเดินนำลิ่วไปด้วยความเกรี้ยวกราด

เบื้องหลังมีข้ารับใช้จวนเว่ยอ๋องผู้หนึ่งเดินนำทางให้เฉิงชู่ปี้และหลี่เค่ออย่างระมัดระวัง ส่วนเติ้งเซิ่งซินก็เดินตามมาติดๆ

ถัดไปอีกนิด ข้ารับใช้จวนเว่ยอ๋องอีกคนกำลังแยกเขี้ยวทำหน้าเหยเก ใช้สองมือหิ้วกล่องผ่าตัดของเฉิงชู่ปี้ด้วยความทุลักทุเล