บทที่ 540 ยั่วโมโหข้าอีกที เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็นทางสังคมเดี๋ยวนี้เลย

ยามนี้ปรมาจารย์สวี่กำลังตวัดพู่กันละเลงน้ำหมึกอย่างมีสมาธิจดจ่อ ด้วยท่วงท่าที่ดูเรียบง่ายแต่เจนจัดยิ่งยวด

บนกระดาษขาวสะอาดผืนนั้น เส้นโค้งเว้าถูกแต่งแต้มขึ้นทีละสาย ไม่ช้าภาพสตรีทรงเสน่ห์ในอาภรณ์หลุดลุ่ย สายตาสื่อความหมายทอดสะพาน ก็ปรากฏขึ้นมาราวกับมีชีวิตอยู่บนหน้ากระดาษ

ปรมาจารย์สวี่ถือพู่กันค้างไว้ ถอยหลังไปสองก้าว เอียงคอมองสำรวจอยู่นานสองนาน ถึงได้ก้าวเท้ากลับมาข้างหน้า เตรียมจะแต่งเติมบุรุษที่สวมเสื้อผ้าพอกันไว้ข้างกายสตรีทรงเสน่ห์ผู้นี้…