บทที่ 566 เจ้าเด็กนั่นทำกับข้าวชั้นดีไว้ ฝ่าบาทก็นับว่ามีลาภปากแล้ว

“คุณชายเป็นอย่างไรบ้าง หอมไหมขอรับ?” เฉิงต๋ากลืนน้ำลายพลางเอ่ยถาม

แม้เขาจะอยากลิ้มลองรสชาติแทบขาดใจ ทว่าก็เกรงจะถูกคุณชายจัดการเอา

เติ้งเซิ่งซินที่อยู่ข้างๆ ก็สูดหายใจลึกเข้าเต็มปอดหลายครั้ง ท่าทางหิวโหยนั่นแทบจะพอๆ กับแมวป่าที่กำลังหมอบอยู่บนกำแพงวัดในยามนี้แล้ว