บทที่ 577 ตระกูลใหญ่จะยำเกรงผู้มีอำนาจสักคนจริงหรือ

อวี๋จื้อหนิงไม่เปิดโอกาสให้ไอ้ลูกขุนศึกถ่อยเฉิงชู่ปี้ได้พูดอะไรอีก เขาสะบัดหน้าที่ดำทะมึนแล้วล้มตัวลงนอนบนตั่งนุ่มทันที

ทว่าเฉิงชู่ปี้เป็นพวกมีความพยายามสูง ยิ้มแหะๆ ยื่นคอยาวไปทางอวี๋จื้อหนิงแล้วเอ่ยขึ้น

"ข้าเฉิงผู้นี้ยังแต่ง《ซานจื้อจิง》ได้ด้วยนะขอรับ…"