บทที่ 608 ขอองค์รัชทายาททรงอนุญาตให้กระหม่อมเป็นผู้จัดการพิธีเข้าเมือง

ขันทีคนสนิทข้างกายรัชทายาทผู้นี้ แม้เสียงจะดังกังวานดีอยู่หรอก แต่เสียตรงที่เสียงแหลมเล็กเกินไป ยามพูดจาปกติก็ฟังคล้ายถูกบีบคอไว้ตลอดเวลา

หากให้หนิงจงนำกลุ่มขันทีแห่งตำหนักบูรพามาท่องพร้อมกัน ลองนึกภาพขันทีเกือบร้อยคนท่อง "ซานจื้อจิง" ด้วยเสียงแหลมสูงชวนขนลุกพรรค์นั้นดูสิ…

เฉิงชู่ปี้คิดว่าต่อให้ตัวเขาผู้เป็นคนแต่งไม่กระอักเลือดตายเสียก่อน ชาวบ้านร้านตลาดที่มามุงดูความครึกครื้นก็คงพากันขมวดคิ้ว เอามืออุดหู แล้ววิ่งหนีเตลิดไปจนหมดแน่