บทที่ 662 โรคขาของรัชทายาทรักษายาก ซ้ำยังถูกขุนนางและราษฎรติฉินนินทา เจิ้นปวดใจยิ่งนัก

หลี่ซื่อหมิน หลี่ยวน และหลี่เฉิงเฉียน สามปู่หลานต่างยืนหน้ามืดมองความวุ่นวายเบื้องล่าง ทั้งหมดทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

หลี่ซื่อหมินกลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความหงุดหงิด "ไอ้คนหน้าไม่… ชิ!" ช่างไม่เหมาะที่จะหลุดคำสบถออกมาต่อหน้าเด็กๆ จริงๆ

"เจ้าเฉิงเหย่าจินคนนี้ นิสัยแก้ไม่หายจริงๆ เฮ้อ…" หลี่ยวนส่ายหน้าพลางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ในเมื่อเฉิงเฉียนมาถึงแล้ว ฝ่าบาทมิต้องเสด็จเข้าตำหนักเพื่อรอรับการถวายพระพรจากเหล่าขุนนางหรอกหรือ"