บทที่ 768 ข้าเป็นอะไรไปกันแน่ แล้วน้องชายของข้าเป็นอะไรไปกันแน่

หลี่ซื่อหมินกุมบั้นเอวที่ไร้เรี่ยวแรง ย่องลุกขึ้นมากลางดึกอีกครา เดินโซซัดโซเซไปหยิบกระโถนปัสสาวะที่มุมห้อง

จากนั้นก็เดินซมซานกลับมาหน้าเตียง ค่อยๆ นั่งลง พลางทอดสายตามองเตียงกว้างอันว่างเปล่าหลังนี้ด้วยความกลัดกลุ้มใจ

เมื่อคืนมันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? จำได้แค่ว่าตนเพิ่งจะฮึกเหิมมีอารมณ์ กำลังจะชักอาวุธโผนทะยานเข้าสู่สมรภูมิ