บทที่ 829 บทกวีที่ยาวเหยียดราวกับผ้าพันเท้าหญิงชรา

หลี่ซื่อหมินกวาดสายตามองเฉิงชู่ปี้ด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง มองจนเฉิงชู่ปี้รู้สึกกระอักกระอ่วนไปทั้งตัว ถึงค่อยหัวเราะหึๆ ออกมา

“เจ้าสามเฉิงเอ๋ยเจ้าสามเฉิง เจ้าเด็กนี่จะให้ข้าสบายใจสักหน่อยไม่ได้เชียวหรือ?”

“ท่านอา วันนี้เป็นท่านพ่อนะขอรับ ตัวหลานน่ะทำตัวเรียบร้อยเจียมเนื้อเจียมตัวมาตลอด”