บทที่ 828 เพื่อส่งเสริมให้เฉิงผู้นี้ดูเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างจ้องมองเฉิงเหย่าจินตาค้าง ดื่มด่ำไปกับภาพทิวทัศน์ที่บทกวีนั้นพรรณนาไว้

ภายในท้องพระโรงเงียบกริบดุจป่าช้า ส่วนที่หน้าประตูวัง เหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ต่างพากันอ้าปากค้างไปตามๆ กัน

ทั่วทั้งในและนอกท้องพระโรงขณะนี้เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก คนเดียวที่ยังเคลื่อนไหวอย่างองอาจโดดเด่นก็คือขุนศึกผู้หยาบโลนแซ่เฉิงผู้นี้