บทที่ 867 ตระกูลเฉิงผู้เห็นความอยุติธรรมเป็นต้องชักดาบเข้าช่วย

เซวียว่านจวินอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ สายตามองไปยังเหล่าบ่าวไพร่ที่กำลังช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยเศษอาหาร

"เจ้าเด็กนั่น อายุอานามก็ปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้ว ยังทำตัวเช่นนี้อยู่อีก น่าปวดหัวจริงๆ"

"พี่ใหญ่ก็อยู่ข้างนอกตลอดทั้งปี ข้าที่เป็นพี่รองจะปล่อยปละละเลยไม่สนใจมันได้อย่างไร"