บทที่ 870 จุดประกายความปรารถนาและความคาดหวังต่อการเลี้ยงหมูตอน

วันรุ่งขึ้น แม้ทุกคนจะรู้ดีว่างานเลี้ยงหมูตอนแจกจ่ายประชาชนจะเริ่มขึ้นในช่วงใกล้เที่ยง แต่ชาวเมืองจำนวนมหาศาลก็พากันมาจับจองพื้นที่ด้านนอกตลาดทิศตะวันออกและทิศตะวันตกเพื่อรอชมงานกันแต่เช้าตรู่

เช้าตรู่วันนี้ เหล่าบ่าวไพร่และคนงานของจวนสกุลเฉิงที่รับหน้าที่ดูแลงานเลี้ยงครั้งนี้ต่างแต่งกายกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บนหมวกพ่อครัวที่สวมอยู่มีตัวอักษร "เหลาสุราตระกูลเฉิง" เขียนไว้ตัวเบ้อเริ่ม หากไม่ใช่เพราะเฉิงชู่ปี้เห็นว่ามันดูขัดลูกกะตาเกินไปเลยห้ามพ่อบ้านฟู่เอาไว้เสียก่อน เกรงว่าเสื้อผ้าของทุกคนคงถูกเขียนคำเหล่านี้ไว้เต็มไปหมด การโฆษณาเหลาสุราตระกูลเฉิงนั้นเป็นเรื่องจำเป็น แต่ก็ไม่เห็นต้องโจ่งแจ้งขนาดนั้น อย่างไรเสียหัวใจสำคัญของงานเลี้ยงนี้คือการโปรโมต "หมูตอน" ส่วนเหลาสุราตระกูลเฉิงนั้นถือว่าได้อาศัยบารมีองค์รัชทายาท เกาะกระแสไปด้วย จะให้ไปคลุมรถที่องค์รัชทายาททรงขับจนมิด แล้วแปะป้ายโฆษณาของตระกูลเฉิงไปทั่วสารทิศได้อย่างไร?

ยามที่เปลวไฟพุ่งขึ้นจากเตา น้ำในหม้อใบยักษ์แต่ละใบเริ่มเดือดปุดๆ กลิ่นหอมอบอวลของเนื้อสัตว์เย้ายวนให้เหล่าชาวบ้านที่ยืนรอชมอยู่โดยรอบต่างกลืนน้ำลายกันไม่หยุดหย่อน พากันสอบถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอีกนานเท่าไหร่ถึงจะได้เริ่มงาน บริเวณหน้าป้ายโฆษณาที่ตั้งตระหง่านอยู่ก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน พวกเขากำลังชี้ชวนกันดูภาพวาดประกอบคำอธิบายบนป้ายนั้น ผู้ที่พออ่านออกเขียนได้ก็ขยับเข้าไปใกล้ เริ่มอ่านรายละเอียดที่เขียนไว้บนป้ายพลางพยักหน้าตาม