บทที่ 100 จนตรอกจนต้องพึ่งจางทง

มหาวิทยาลัยเซียงจง ห้องพักอาจารย์ภาควิชาภาษาต่างประเทศ

แม่ชีมิกจ้อหรือศาสตราจารย์ต้วนนั่งอยู่บนโซฟา กำลังตำหนิจ้าวเชี่ยนด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"อาจารย์ปวดใจจริงๆ นะ ที่ต้องทนเห็นเธอถลำลึกสู่เหวลึกแบบนี้โดยช่วยอะไรไม่ได้… กลับไปทบทวนตัวเองให้ดีว่าทำไมความคิดถึงได้ตกต่ำ ปล่อยเนื้อปล่อยตัวขนาดนี้! เขียนใบสำนึกผิดมา แล้วไปยืนอ่านต่อหน้านักศึกษาและคณาจารย์ทั้งมหาวิทยาลัยเพื่อเตือนสติคนอื่น ถือว่าเป็นการทำประโยชน์อย่างหนึ่ง"

ตายแน่ ฉันตายแน่คราวนี้

ใบหน้าของจ้าวเชี่ยนซีดเผือด ร่างกายสั่นเทา หากต้องทำแบบนั้นจริง เธอจะมีหน้าอยู่ในมหาวิทยาลัยต่อไปได้ยังไง คงมีแต่ต้องลาออกเท่านั้น บางทีอาจารย์อาจจะจงใจบีบให้ฉันลาออก การเขียนใบสำนึกผิดก็แค่ก้าวแรก… ในสายตาท่าน ฉันคงเป็นนักศึกษาที่หมดทางเยียวยา เหลือประโยชน์แค่เอาไว้ประจานเตือนใจคนอื่นเท่านั้น

ฉันทำอะไรผิดนักหนากันแน่?

อาจารย์ถึงต้องทำกับฉันขนาดนี้?

ไม่ได้การ ฉันต้องเอาตัวรอด

สมองของเธอหมุนแล่นเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

สุดท้ายจึงกัดฟันพูดขึ้นว่า "อาจารย์คะ ถ้าจะลงโทษหนู ก็ต้องบอกเหตุผลมาด้วย ไม่อย่างนั้นหนูไม่ยอมรับค่ะ ยังไงก็ไม่ยอม!"

"เหตุผลเหรอ? ตัวเธอไม่รู้แก่ใจหรือไง ช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาเสียเลย"

แม่ชีมิกจ้อเอ่ยอย่างเจ็บอกเจ็บใจ "ข้อแรก เธอโดดเรียนบ่อยมาก เวลาเช็กชื่อก็มีคนอื่นขานรับแทน บางครั้งมีหลายคนขานรับพร้อมกันด้วยซ้ำ มันเหลวไหลสิ้นดี! ข้อสอง เธอแต่งตัวสวยฉูดฉาด ขับรถหรูพอร์เช่มาอวดเบ่งทั่วมหาวิทยาลัย สร้างผลกระทบแย่ๆ ไปทั่ว แค่สองข้อนี้ก็ผิดมหันต์แล้ว ทางมหาวิทยาลัยไม่มีทางทนพฤติกรรมแบบนี้ของเธอแน่"

"อาจารย์คะ อาจารย์เข้าใจหนูผิดแล้วค่ะ หนูไม่ได้โดดเรียนบ่อยเลย มีแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นเอง ช่วงครึ่งเดือนมานี้หนูก็มาเรียนตลอด หนูปรับปรุงตัวแล้ว ยังไม่พออีกเหรอคะ? ที่เมื่อก่อนขาดเรียน ก็เพราะหนูไปทำงาน ตอนนั้นบริษัทงานยุ่งมากจริงๆ ค่ะ ส่วนเรื่องแต่งตัว อาจารย์ปรักปรำหนูเกินไปแล้ว หนูแต่งตัวเหมือนคนอื่นทั่วๆ ไปเลย ผู้หญิงบางคนแต่งตัวนำสมัยกว่าหนูตั้งเยอะ ส่วนที่ขับพอร์เช่ก็เป็นสวัสดิการของบริษัท การขับรถมันช่วยประหยัดเวลาให้หนูได้นี่คะ จะให้หนูทิ้งรถไว้เฉยๆ ไม่ขับก็ใช่ที่ใช่ไหมล่ะคะ"

จ้าวเชี่ยนพูดด้วยความขมขื่น

"งั้นอาจารย์ขอถามหน่อย เธอไปทำงานอะไรมา?"

รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแม่ชีมิกจ้อ คราวนี้แหละที่เธอจะหลุดปากสารภาพออกมาเอง วันนี้ฉันจะทำให้เธอยอมจำนนอย่างเถียงไม่ออก และยอมเขียนใบสำนึกผิดรับการถูกเชิญออกไปแต่โดยดี

"หนูสมัครเป็นเลขาฯ ค่ะ"

จ้าวเชี่ยนรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นี่ฉันติดกับดักหรือเปล่านะ?

"เลขาฯ อะไร?"

"เลขาฯ ประธานกรรมการบริหารค่ะ"

"เงินเดือนปีละเท่าไหร่ล่ะ?"

"เอ่อ… สามล้านหยวนค่ะ"

จ้าวเชี่ยนอยากจะตอบให้น้อยกว่านี้สักหน่อย เช่นปีละสามแสนหยวน แต่ก็กลัวว่าอาจารย์จะไปสืบดูแล้วเรื่องจะบานปลายพังไม่เป็นท่า

"งั้นเธอก็ตอบอาจารย์มาสิ นักศึกษาปีสองที่ยังเรียนไม่จบ งานปกติทั่วไปที่ไหนจะให้เงินเดือนปีละสามล้านหยวนได้?" แม่ชีมิกจ้อเปิดไพ่ใบสุดท้าย "อาจารย์ยังไว้หน้าเธออยู่นะ ถึงไม่ได้แฉออกมาตรงๆ ว่างานของเธอคืออะไรกันแน่ เพราะฉะนั้น หวังว่าเธอจะเขียนใบสำนึกผิดให้มันลึกซึ้งหน่อย"

"อาจารย์คะ ที่อาจารย์ไม่เชื่อหนู หนูเข้าใจได้ค่ะ แต่ว่าอาจารย์เชื่อเด็กปีสี่ที่เก่งที่สุดของมหาวิทยาลัยเซียงจงของเราไหมคะ?" จ้าวเชี่ยนเอ่ย

"นักศึกษาปีสี่ที่เก่งที่สุดเหรอ? เธอหมายถึงจางทงน่ะหรือ?"

แม่ชีมิกจ้อครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

อดีตหัวกะทิคนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมาก เพราะสอบได้คะแนนเต็มในหลายวิชา สอบภาษาอังกฤษระดับสี่ก็ได้คะแนนเต็ม ส่วนระดับหกก็ได้ถึงเก้าสิบเก้าคะแนน ผลการเรียนระดับนี้ ต่อให้เอาไปเทียบในมหาวิทยาลัยหัวชิงก็ยังจัดว่าอยู่หัวแถว

"ใช่ค่ะ เขาคนนั้นแหละ"

จ้าวเชี่ยนตอบ

"เขารู้จักเธอด้วยเหรอ? เธอจะให้เขามาเป็นพยานให้งั้นสิ?"

แม่ชีมิกจ้อถาม

"ใช่ค่ะอาจารย์"

จ้าวเชี่ยนรับคำ

"ได้ยินว่าเขาหางานที่ถูกใจไม่ได้เลย ช่วงนี้เขาเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

แม่ชีมิกจ้อเริ่มมีความสนใจขึ้นมาเล็กน้อย

เธอยังคงใส่ใจเด็กหัวกะทิระดับท็อปคนนี้อยู่

"เขาเริ่มทำธุรกิจของตัวเองแล้วค่ะ หนูก็ไปเป็นเลขาฯ ให้เขานี่แหละ ไม่ได้มีเรื่องนอกลู่นอกทางอะไรเลยจริงๆ นะคะ" จ้าวเชี่ยนบอก

"อะไรนะ? เขาทำธุรกิจ พอหาเงินได้หน่อยก็เปย์เงินเดือนเธอปีละสามล้านหยวนเนี่ยนะ? แถมให้รถพอร์เช่อีก? เขากลายเป็นคนเหลวไหลไปแล้วหรือ ถึงได้ใช้กฎลับใต้โต๊ะกับเธอน่ะ! โทรตามเขามาเดี๋ยวนี้เลย อาจารย์ต้องสั่งสอนเขาชุดใหญ่เสียหน่อยแล้ว ช่างไม่มีเหตุผลเอาซะเลย…"

สีหน้าของแม่ชีมิกจ้อดูแย่ลงทันตา

เฮ้อ เด็กเรียนดีระดับหัวกะทิต้องมาเสียผู้เสียคนไปอีกคนแล้ว

ถูกสังคมกลืนกินจนได้

ช่างน่าปวดใจจริงๆ

จ้าวเชี่ยนจึงเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อโทรศัพท์ แน่นอนว่าเธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างที่สุด

ไม่นึกเลยว่าจะถูกแม่ชีมิกจ้อบีบจนมุมจนต้องโทรขอความช่วยเหลือจากจางทงแบบนี้

ไม่รู้เหมือนกันว่าจางทงจะงัดข้อกับแม่ชีมิกจ้อไหวไหม?

ขอร้องล่ะ อย่าให้จางทงพลอยโดนสั่งสอน โดนลงโทษไปด้วยอีกคนเลยนะ

ตอนนี้จางทงยังไม่ได้รับใบปริญญาบัตรด้วยซ้ำ

ผ่านไปแค่สิบนาที จางทงก็มาถึง

เขาหิ้วผลไม้มาถุงใหญ่ หนักอย่างน้อยก็ยี่สิบห้ากิโลกรัม

"สวัสดีครับศาสตราจารย์ต้วน ผมไม่ได้ติดของมีค่าอะไรมาด้วย มีแค่ผลไม้นิดหน่อยครับ"

จางทงปรายตามองจ้าวเชี่ยนที่นั่งคอตกอย่างเห็นใจแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มทักทาย

"ขอบใจมากนะ"

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของศาสตราจารย์ต้วน เธอผายมือชวนให้จางทงนั่งลง "อาจารย์จำได้ว่าเธออยู่ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ผลการเรียนยอดเยี่ยมมาก และเป็นความภาคภูมิใจของมหาวิทยาลัยมาตลอด ที่เธอหางานไม่ได้น่ะ สาเหตุมาจากอะไร? เธอลองสรุปบทเรียนออกมาดูหรือยัง?"

เธออยากจะพูดคุยวิเคราะห์สาเหตุกับจางทง เพื่อที่จะได้นำไปใช้เตือนสตินักศึกษาคนอื่นๆ

"สรุปดูแล้วครับ ถึงผลการเรียนของผมจะดีมาก แต่ผมไม่มีประสบการณ์ทำงาน และยังไม่เคยพิสูจน์ความสามารถให้ใครเห็น ความต้องการของผมก็ค่อนข้างสูงไปหน่อย บวกกับตัวผมมีความทรนงในตัวเองมากไป เลยทำให้คนสัมภาษณ์งานรู้สึกไม่ชอบเอาได้ง่ายๆ ครับ"

จางทงตอบอย่างจริงจัง

"นั่นสิ ยังไม่ได้พิสูจน์ความสามารถให้ใครเห็น เธอควรเก็บความทรนงพวกนั้นไปเสีย แล้วหัดอ่อนน้อมถ่อมตนบ้าง…"

ศาสตราจารย์ต้วนพยักหน้า "เพิ่งเรียนจบ ทุกคนต้องหัดทำตัวให้ติดดิน ยิ่งตอนหางานยิ่งต้องเป็นแบบนั้น อาจารย์จะเอาตัวอย่างของเธอไปสอนลูกศิษย์คนอื่นๆ ให้ดี หวังว่าพวกเขาจะได้บทเรียนจากเรื่องนี้นะ…"

"อาจารย์เป็นครูที่ดีจริงๆ ครับ การได้มีอาจารย์แบบนี้ถือเป็นความโชคดีของนักศึกษาทุกคนเลยครับ"

ใบหน้าของจางทงเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส

"แล้วตอนนี้เธอทำธุรกิจส่วนตัว ทำเกี่ยวกับด้านไหนล่ะ?"

ศาสตราจารย์ต้วนถาม "วิทยาการคอมพิวเตอร์เหมาะกับการทำธุรกิจมากนะ เจ้านายบริษัทใหญ่ๆ หลายแห่งก็ตั้งตัวขึ้นมาจากสายเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์กันทั้งนั้น"

"ผมไม่ได้ทำสายคอมพิวเตอร์ครับ แต่ไปทำอย่างอื่นแทน"

จางทงมีท่าทีเคอะเขินเล็กน้อย

"เธอทิ้งวิชาเอกของตัวเองไปเลยเนี่ยนะ?"

ศาสตราจารย์ต้วนรู้สึกปวดใจและผิดหวังอย่างยิ่ง

การศึกษาของมหาวิทยาลัยมีปัญหาจริงๆ

เด็กหัวกะทิที่เก่งที่สุดเรียนมาสี่ปี กลับไม่ได้นำวิชาความรู้ไปใช้ประโยชน์อะไรเลย

น่าเศร้าจริงๆ

"ขอโทษด้วยครับ ที่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง"

"เธอยังต้องหาทางรื้อฟื้นวิชาชีพกลับมานะ ไม่อย่างนั้นจะลองสอบเรียนต่อปริญญาโทดูก็ได้"

"ผมจะพยายามครับ ขอบคุณสำหรับคำสั่งสอนของอาจารย์ครับ"

"แล้วจ้าวเชี่ยนเป็นเลขาฯ ของเธอเหรอ? เธอให้เงินเดือนเธอตั้งปีละสามล้านหยวน แถมมีรถหรูอย่างพอร์เช่ให้อีกเนี่ยนะ?"

ศาสตราจารย์ต้วนเอ่ยถามขึ้นมา

"ตอนนั้นผมยังเด็กและเลือดร้อน พอหาเงินได้นิดหน่อยก็เลยทำตัวเหลิงไปหน่อยครับ ต่อไปผมจะทบทวนตัวเองอย่างแน่นอน"

"เธอกลายเป็นคนเหลวไหลไปแล้วใช่ไหม?"

'กูก็เหลวไหลไปแล้วจริงๆ นั่นแหละ เฮ้อ ดันไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับทั้งจ้าวเชี่ยนแล้วก็หลิวชิงซือซะได้'

จางทงแอบถอนหายใจในใจ ก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า "ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้วครับ ต่อไปจะแก้ไขปรับปรุงตัวแน่นอน หวังว่าอาจารย์จะให้โอกาสจ้าวเชี่ยนสักครั้งนะครับ ตอนนี้เธอรู้สำนึกแล้ว ไม่เคยโดดเรียนอีกเลย คนเราถ้ารู้จักผิดแล้วพร้อมแก้ไข ย่อมไม่มีอะไรประเสริฐไปกว่านี้แล้วครับอาจารย์ ได้โปรดเถอะนะครับ"

"ก็ได้ เห็นแก่หน้าเธอนะ จ้าวเชี่ยน ต่อไปก็ทำตัวให้มันดีๆ ล่ะ" เมื่อศาสตราจารย์ต้วนเห็นท่าทีสำนึกผิดของจางทงดีขนาดนี้ จึงรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก และยอมผ่อนปรนให้ในที่สุด

"ขอบคุณค่ะอาจารย์"

จ้าวเชี่ยนกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะรีบขอตัวเดินออกจากห้องไปพร้อมกับจางทงทันที

"จางทง เรียนจบไปแล้วก็ต้องขยันเรียนรู้เข้าไว้นะ ต้องก้าวให้ทันยุคทันสมัย…"

ศาสตราจารย์ต้วนเห็นว่าได้เวลาเลิกงานแล้ว จึงเดินลงบันไดไปพร้อมกับพวกเขาทั้งสองคน