บทที่ 99 ใช้ความอ่อนโยนทั้งชีวิตเพื่อตอบแทนเขา

จางทงเดินออกจากคลังสมบัติของบริษัทมาถึงโถงต้อนรับ พานอวี่ พนักงานต้อนรับสาวก็เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “บอสคะ ยินดีด้วยนะคะที่ได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือเลย”

เธอสวมเสื้อผ้าตัวจิ๋วสุดเซ็กซี่ ยืนโพสท่าอย่างมีเสน่ห์ พลางเสยผมเป็นระยะ

สวยสะกดจนชวนให้ตะลึง

ยิ่งตอนนี้ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติ รอยยิ้มเบ่งบานประหนึ่งดอกไม้แรกแย้ม

“ไม่ต้องยืนตลอดหรอก แขกมาแล้วค่อยยืนก็ได้ ไม่อย่างนั้นจะเหนื่อยเกินไป”

จางทงเห็นเธอใส่ส้นสูงก็สงสาร จึงเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย

“ขอบคุณค่ะบอส ฉันไม่เหนื่อยเลยค่ะ”

พานอวี่ซาบซึ้งใจจนแทบน้ำตาซึม

โลกนี้จะมีเจ้านายที่ดีขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ

ต้องตั้งใจทำงานตอบแทนเขาให้ดีที่สุดแล้ว

“ไม่ได้เจอกันพักเดียว พานอวี่สวยขึ้นนะเนี่ย”

จางทงก้าวเข้าลิฟต์ แล้วหันไปคุยกับหลิวชิงซือที่เดินตามมาข้างๆ

“สวยขึ้นมากจริงๆ ค่ะ เสื้อผ้าก็แบรนด์เนม แถมยังมีความมั่นใจที่ได้จากเงินเดือนสูงๆ บวกกับช่วงนี้ตั้งใจดูแลตัวเองเป็นพิเศษด้วยค่ะ” หลิวชิงซือแย้มยิ้มเย้า “เห็นคนสวยแบบนี้ ไม่ใช่แค่ผู้ชายหรอกค่ะ ต่อให้เป็นผู้หญิงด้วยกันมองแล้วยังอารมณ์ดีเลย”

“ไหนเขาว่ากันว่าผู้หญิงเห็นคนสวยกว่าแล้วจะรู้สึกหงุดหงิดไง?”

จางทงแซวเล่น

“นั่นมันผู้หญิงที่ไม่มั่นใจในตัวเองต่างหากล่ะคะ ไม่รวมสาวๆ ในบริษัทเราหรอก”

หลิวชิงซือตอบด้วยรอยยิ้มหวานหยด

เมื่อมาถึงออฟฟิศ พนักงานทุกคนต่างลุกขึ้นยืนพร้อมเพรียง “ยินดีต้อนรับบอสกลับมาพร้อมความสำเร็จครับ/ค่ะ!”

อ้วนหลัวยังเอ่ยเสริมด้วยสีหน้าตื่นเต้นตาโต “บอส พี่นี่มันสุดยอดจริงๆ พี่ต้องเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภกลับชาติมาเกิดแน่ๆ เลยว่ะ”

ทันใดนั้นจางทงก็พบว่า กิจการของบริษัทดำเนินไปได้ดีอย่างน่าทึ่ง มีคนนำของล้ำค่ามาส่งมอบเพื่อขอเข้าร่วมการประมูลเป็นจำนวนมาก

แถมแต่ละชิ้นล้วนมีมูลค่าสูงลิ่วทั้งนั้น

ผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินราคาทั้งสองคนกำลังยุ่งจนหัวหมุน

เห็นได้ชัดว่า หลังจากที่บริษัทประมูลเทียนเป่าเริ่มมีชื่อเสียง ประกอบกับที่จางทงบอกในกลุ่มว่าการประมูลครั้งต่อไปจะมีมุกเหินหาวด้วย ย่อมทำให้หลายคนตาลุกวาว

จึงพากันส่งของมีค่ามาหวังว่าจะประมูลได้ราคางาม

นี่ถือเป็นเรื่องดี

ต่อไปข้างหน้าบริษัทก็ทำกำไรได้เองโดยไม่ต้องพึ่งพาสมบัติของจางทงอย่างเดียวแล้ว

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าการสร้างธุรกิจอย่างแท้จริง

จางทงนั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานอย่างอารมณ์ดี

ฮวาชิงเซียงยกชาหอมกรุ่นมาเสิร์ฟ จากนั้นก็เริ่มบีบนวดไหล่ให้เขาอย่างนุ่มนวล

หลัวเวยชะโงกหน้าเข้ามาดู พอเห็นว่ามีคนคอยปรนนิบัติอยู่แล้ว จึงหัวเราะคิกคัก “ชิงเซียง เธอดูแลบอสให้ดีนะ ฉันไปทำงานต่อล่ะ”

“บอส พี่นี่เป็นมหาเศรษฐีที่มีความสุขที่สุดในโลกจริงๆ”

อ้วนหลัวยื่นบุหรี่ให้พร้อมกับจุดไฟบริการเสร็จสรรพ “ไปที่ไหนก็มีสาวสวยคอยดูแลเอาใจใส่ตลอด”

“เหอะ มหาเศรษฐีคนอื่น ต่อให้มีทรัพย์สินเป็นแสนๆ ล้าน ก็ใช่ว่าจะมีสาวสวยคอยเต็มใจปรนนิบัติแบบนี้นะ ฉันดูแลบอสเพราะบอสดีกับพวกเราต่างหากล่ะ เพื่อบอสแล้ว ฉันยอมทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ”

ฮวาชิงเซียงค้อนขวับให้อ้วนหลัววงใหญ่

“บอส พี่คือมหาเศรษฐีสายเปย์ที่อ่อนโยน หล่อเหลา และใจกว้างที่สุดในปฐพีเลยครับ ถ้าผมเป็นสาวสวยระดับท็อปป่านนี้คงยอมถวายตัวไปนานแล้ว…” อ้วนหลัวประจบสอพลอสุดฤทธิ์ ก่อนจะหันไปมองฮวาชิงเซียงแล้วยิ้มกริ่ม “สาวสวยสุดไร้เดียงสาอันดับหนึ่งของบริษัทเรา ก็แอบปิ๊งบอสอยู่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?”

“ฮึ ไม่คุยด้วยแล้ว”

ฮวาชิงเซียงหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“ไอ้อ้วนหลัว เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว อย่ามาชวนคนอื่นเสียคน…ช่วงนี้เป็นไงบ้างล่ะ? ถานเจียปฏิบัติต่อแกยังไง?”

จางทงเอ่ยถาม

“ตอนนี้ยัยนั่นกลายเป็นหมาเลียไปแล้ว ปรนนิบัติกูดีจนแทบจะกราบกราน…”

อ้วนหลัวทั้งกระหยิ่มยิ้มย่องและทอดถอนใจ “เมื่อก่อนกูคอยเป็นหมาเลียตามตื๊อเขาทุกวัน ไม่เห็นจะได้ผลสักนิด ชักสีหน้าใส่ตลอด ที่แท้…พอนางฟ้าอยู่ต่อหน้าเงินทอง ก็เผยธาตุแท้อัปลักษณ์ออกมาเหมือนกันหมด…”

“ไสหัวไปเลยมึง”

จางทงถีบส่งอ้วนหลัวกระเด็นออกไปข้างนอกหนึ่งที

เจ้าหมอนี่มันพูดจาเลอะเทอะ เหมาเข่งเอาทุกคนไปรวมกันหมด

หึ คนแอ๊บใสอย่างถานเจียเนี่ยนะจะมาเป็นตัวแทนนางฟ้าทุกคนได้?

“ปัง”

ฮวาชิงเซียงเดินไปปิดประตูทันที เพื่อกันไม่ให้อ้วนหลัวหน้าด้านกลับเข้ามาอีก

“บอสคะ ฉันว่าคุณหลิวชิงซือดูเปลี่ยนไปเยอะเลย สวยมีเสน่ห์ขึ้นมาก ผิวพรรณเปล่งปลั่งเหมือนมีออร่าเลยค่ะ บอสซื้อเครื่องสำอางดีๆ หรือซื้อพวกนมบำรุงอะไรทำนองนั้นให้เธอดื่มเหรอคะ?”

จู่ๆ ฮวาชิงเซียงก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“เธอก็ออกไปด้วยเลย”

จางทงชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาสงสัยว่าฮวาชิงเซียงกำลังชวนคุยเรื่องใต้สะดือ

กำลังแหย่เขาอยู่แน่ๆ

แต่เขาไม่มีหลักฐาน

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ยอมตามใจเธอหรอก

“ฉันผิดไปแล้วค่ะ”

ฮวาชิงเซียงแลบลิ้นอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

แต่แล้วก็ถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ตอนที่ฉันเมาคราวนั้น เหมือนว่าจะได้นอนเตียงเดียวกันกับบอสไปค่อนคืน มีอะไรเกิดขึ้นบ้างหรือเปล่าคะ?”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ อย่าคิดมาก”

จางทงเอามือกุมขมับ สีหน้าพิลึกพิลั่น

แม้คืนนั้นจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ แต่มันก็มักจะผุดขึ้นมาในหัวอยู่บ่อยๆ ชวนให้หัวใจเต้นระรัวไม่น้อย

ยัยเด็กคนนี้ยังจำเรื่องนั้นได้อีกเรอะ?

แถมยังทำหน้าเหมือนแอบลุ้นว่ามีอะไรเกิดขึ้นงั้นแหละ?

เฮ้อ สาวสวยระดับท็อปสมัยนี้เปิดเผยกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

ดูท่าว่าผมคงตามยุคสมัยไม่ทันแล้วจริงๆ

“…”

มื้อเที่ยงทุกคนพากันไปกินข้าวที่โรงแรมเซียงเจียง

หลัวเยี่ยนเตรียมห้องส่วนตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว ซึ่งจัดไว้สำหรับบริษัทเทียนเป่าโดยเฉพาะ

อาหารเลิศรสสองโต๊ะใหญ่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งยั่วน้ำลาย

ทุกคนต่างสวาปามกันอย่างเอร็ดอร่อย ปากมันแผล็บ ฟินจนแทบไม่อยากหยุด

จางทงยังได้รับรู้และสังเกตเห็นว่า โรงแรมภายใต้การบริหารจัดการของหลัวเยี่ยนมีความเป็นระเบียบเรียบร้อยมากขึ้น และมีลูกค้าเนืองแน่นกว่าเดิม

ไม่ว่าจะเป็นผลกำไรจากห้องพัก ร้านอาหาร หรือบริการซาวน่าสปาเท้า ล้วนเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนผู้จัดการเฮ่อในอดีตนั้น ถูกส่งเข้าซังเตไปนานแล้ว เนื่องจากยักยอกเงินเป็นจำนวนมหาศาลถึง 80 ล้านหยวน

หลังมื้ออาหาร หลิวชิงซือก็ถือโอกาสเล่าเรื่องที่จางทงช่วยเหลือตระกูลหลิวให้หลัวเยี่ยนฟัง แล้วตบท้ายว่า “แม่คะ คราวนี้สมใจแม่แล้วนะคะ หนูยังไม่ทันได้เอ่ยปากเลย เขาก็ยื่นมือเข้าช่วยเอง น้องสาวตอนนี้ก็กลายเป็นเพื่อนร่วมงานของหนูแล้วด้วย…คุณพ่อเองก็มีความสุขสุดๆ ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำทุกวัน ไม่ช้าก็คงมีทรัพย์สินเกินร้อยล้าน หรืออาจจะแตะพันล้านเลยก็ได้ค่ะ”

“ครอบครัวเราได้รับความเมตตาอันยิ่งใหญ่จากเขาขนาดนี้ ต่อไปจะตอบแทนเขายังไงไหวล่ะเนี่ย?”

หลัวเยี่ยนทั้งตกใจทั้งดีใจ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกกระสับกระส่ายนั่งไม่ติด

จางทงคือผู้มีพระคุณสูงสุดของตระกูลหลิว

หากไม่มีเขา ตระกูลหลิวคงต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่จนล่มจมอย่างไม่มีวันฟื้น

แต่เมื่อมีเขาคอยช่วยเหลือ ตระกูลหลิวกลับรุ่งโรจน์ก้าวหน้าและเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ

“บุญคุณนี้หนูจะตอบแทนเองค่ะ พ่อกับแม่ไม่ต้องกังวลหรอก” หลิวชิงซือยิ้มบางๆ

“แกจะตอบแทนยังไง?”

หลัวเยี่ยนใจกระตุก เอ่ยถามอย่างลังเล

“หนูจะใช้ความอ่อนโยนทั้งชีวิตนี้ตอบแทนเขาค่ะ”

หลิวชิงซือตอบด้วยท่าทางเหนียมอาย

ทั้งชีวิตนี้เธอปักใจให้เขาคนเดียวแล้ว ไม่ว่าในอนาคตเขาจะแต่งงานกับใคร แต่หลิวชิงซือคนนี้จะคอยปฏิบัติต่อเขาด้วยความอ่อนโยนตลอดไป จะตั้งใจดูแลปรนนิบัติเขาไปชั่วชีวิต และเป็นที่พักพิงอันอบอุ่นที่สุดให้แก่เขา

“พวกแก…มีอะไรกันแล้วใช่ไหม…”

มือไม้ของหลัวเยี่ยนสั่นเทาเล็กน้อย ด้วยกลัวว่าจะได้รับคำตอบปฏิเสธ

“เกิดขึ้นตอนที่ไปเมืองอู่ค่ะ หนูมอบครั้งแรกให้เขาไปหมดแล้ว…”

หลิวชิงซือเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าแดงซ่าน

“ในที่สุดลูกสาวก็โตจนมีคนรักแล้วสินะ”

สีหน้าของหลัวเยี่ยนซับซ้อนขึ้นชั่วครู่ ทว่าไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีปรีดาอย่างยิ่ง

ลูกสาวได้เกาะกิ่งไม้สูงส่งแล้ว!

นี่มันเรื่องมงคลชัดๆ

เป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่หาใดเปรียบ

ฮวงซุ้ยบรรพบุรุษตระกูลหลิวคงมีควันเขียวลอยขึ้นมาเป็นแน่แท้!

มิน่าล่ะเขาถึงได้ดีกับตระกูลหลิวขนาดนี้

ดีจนเกินหน้าเกินตาไปมาก

แต่นั่นก็แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนมีน้ำใจและรักพวกพ้อง เป็นผู้ชายที่ดีจริงๆ

ลูกสาวได้อยู่เคียงข้างเขา ย่อมถือเป็นโชคดีไปสามชาติสามภพอย่างแท้จริง!

“ถ้าอย่างนั้นแกต้องดูแลปรนนิบัติเขาให้ดีๆ นะ อย่าขี้หึงเด็ดขาด เขาดีกับแกขนาดนี้ แกต้องดีกับเขาให้มากกว่าเดิม”

หลัวเยี่ยนตั้งสติได้ก็รีบกำชับสั่งสอนอย่างจริงจัง ทั้งยังบอกเคล็ดลับและประสบการณ์ในการเอาอกเอาใจผู้ชายให้อีกหลายข้อ

ทำเอาหลิวชิงซือเขินอายจนใบหน้าแดงก่ำดั่งลูกตำลึงสุก