บทที่ 98 จ้าวเชี่ยนถูกหมายหัวเข้าแล้ว

ตอนจางทงกับหลิวชิงซือกลับมาถึงวิลล่าที่เมืองเซียงก็ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่าแล้ว

พวกพนักงานสาวสวยแยกย้ายออกจากวิลล่ากันหมดแล้ว เพราะวันหยุดสิ้นสุดลงเสียที

คืนนี้หลิวชิงซือค้างที่วิลล่า ไม่ได้กลับไปห้องของตัวเอง

พอหลิวชิงซือเพลียจนผล็อยหลับไป

จางทงก็รีบมุดลงห้องใต้ดินทันที

ข้ามไปยังดาวสมบัติ

เริ่มจากฝึกมวยสยบฟ้าก่อน

จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิฝึกคัมภีร์แมลงกลายผีเสื้อ

แม้จะยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่จางทงสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณว่าวิชานี้ต้องมีประโยชน์กับเขาแน่ๆ

วิชาที่สืบทอดผ่านสายธารประวัติศาสตร์มาได้จนถึงตอนนี้โดยไม่สูญหาย ย่อมต้องมีความอัศจรรย์และเป็นยอดสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน

แล้วเขาจะไม่ตั้งใจฝึกได้ยังไง

วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม ช่วงแรกไม่มีปฏิกิริยาหรือความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น

แต่หลังจากกัดฟันทนไปสองชั่วโมง

ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาเกิดขึ้นมาแผ่วเบา

จุดหว่างคิ้วคล้ายกับยุบตัวลง เกิดแรงดูดกลืนจางๆ ขึ้นมาสายหนึ่ง จากนั้นไอพลังฟ้าดินและแสงจันทร์ก็ถูกดูดกลืนเข้าไป

ข้างในนั้นอบอุ่นสบายอย่างยิ่ง

ถึงขั้นทำให้จางทงเกิดภาพหลอนประหลาดขึ้นมา

เขาคล้ายกับมองเห็นวังเซียนหลังมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ในความเวิ้งว้างเลือนราง แผ่กลิ่นอายและแรงกดดันมหาศาลออกมา ทว่าพอเพ่งมองดูดีๆ กลับไม่มีอะไรเลย

จางทงตื่นตระหนกอยู่ในใจ

หรือว่าจะมีแดนเซียน มีเซียนอยู่จริงๆ

วิญญาณสามารถเหาะเหินขึ้นไปเป็นเซียนได้จริงงั้นเหรอ

หรือนี่เป็นแค่ภาพหลอน วังเซียนไม่ได้มีอยู่จริงกันแน่

หลังจากฝึกไปได้สามชั่วโมง จางทงก็หยุดลง เขากลับมาที่วิลล่า แล้วมุ่งหน้าไปบริษัทพร้อมกับหลิวชิงซือ

"สวัสดีครับบอส"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุกคนทำความเคารพอย่างนอบน้อม

ยืนตัวตรงแหน็ว

"หลิวเจี๋ย นายยังอยู่อีกเหรอ"

จางทงปรายตามองเขา "อู่หน่าพูดไม่รักษาคำพูดเลยนะเนี่ย ยังไม่ยอมถอนตัวนายไปอีกเหรอ"

"ผมอยู่เป็น รปภ. ต่อ หน้าที่หลักคือคุ้มกันความปลอดภัยของคุณครับ เพราะตอนนี้คุณคือสมบัติของชาติ มีความสำคัญมาก ส่วนสำคัญเพราะอะไรนั้นผมไม่ทราบ ผมแค่ปฏิบัติตามคำสั่งครับ"

หลิวเจี๋ยยิ้มเจื่อนๆ

ที่แท้บอสก็รู้ทุกอย่างตั้งนานแล้ว

นึกว่าบอสจะไม่รู้เสียอีก

ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจจริงๆ

"ที่แท้ก็เป็นสายลับงั้นเหรอ"

สีหน้าของ รปภ. คนอื่นๆ ดูพิลึกพิลั่นมาก รวมถึงหวังเหาด้วย สีหน้าท่าทางราวกับว่าเพิ่งรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน

สมกับเป็นราชาแห่งทหารจริงๆ แสดงสีหน้าได้เนียนกริบ

ยากนักที่จะเดาใจได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"งั้นก็ฝากด้วยแล้วกัน"

จางทงไม่ได้คิดจะไล่เขาไป

นี่มันสายลับฝีมือระดับพระกาฬเลยนะ ถึงเวลาคับขันอาจมีประโยชน์เฉพาะตัวขึ้นมาก็ได้

มีแต่ผลดีกับบริษัททั้งนั้น

อีกอย่าง ตอนนี้อู่หน่าก็โดนเขาปั่นหัวจนเป๋ไปแล้ว นักพรตฉางเหมยก็เหมือนกัน ถึงขั้นยอมมอบคัมภีร์ลับฝึกตนให้เขาด้วยซ้ำ

คนของสำนักจัดการเรื่องเหนือธรรมชาติก็เท่ากับเป็นคนกันเองแล้ว

ในเมื่อเป็นคนกันเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปคิดเล็กคิดน้อยอะไร

"ทุกคนมาช่วยกันหน่อย ยกของท้ายรถเข้าไปในคลังสมบัติ"

วันนี้จางทงขับรถยนต์สี่ล้อมา

"บอสครับ ยังมีผลไม้อีกส่วนหนึ่ง ต้องยกเข้าคลังสมบัติด้วยไหมครับ"

"ผลไม้พวกนี้ฉันเอามาจากเสินหนงเจี้ย แบ่งให้พนักงานทุกคนคนละหลายสิบชั่ง"

"ขอบคุณครับบอส!"

พวก รปภ. ดีใจกันยกใหญ่และรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

บอสดีเกินไปแล้ว อุตส่าห์หอบผลไม้กลับมาจากเสินหนงเจี้ยมาฝากพวกเขาด้วย

ไม่นาน ของทั้งหมดก็ถูกยกลงมาจนเรียบร้อย

จากนั้นพวกเขาก็เดินตามจางทงเข้าไปในคลังสมบัติ

"บอสครับ หินหยกดิบเหรอครับ"

หวังเหาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ส่วนใหญ่เป็นหยก นอกนั้นก็เป็นเพชรกับมุกเหินหาว คอยเฝ้ากันให้ดีๆ ล่ะ ของพวกนี้มูลค่าเป็นแสนล้านเลยนะ"

จางทงบอก

"รับทราบครับบอส!"

พวก รปภ. ประสานเสียงตะโกนลั่นพร้อมกัน

แต่ละคนตื่นเต้นจนแทบจะเป็นลม

บอสไปล่าสมบัติที่เสินหนงเจี้ยแค่รอบเดียว ดันขนสมบัติมูลค่าเป็นแสนล้านกลับมาเนี่ยนะ

นี่มันความสามารถระดับอภินิหารอะไรกัน

ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออะไรขนาดนี้

ถ้าพูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ

อันที่จริงแม้แต่พวกเขาเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อ

แต่เมื่อก้าวเข้ามาในคลังสมบัติ ได้เห็นจางทงกับหลิวชิงซือทยอยนำสมบัติทีละชิ้นเก็บเข้าตู้เซฟพร้อมกับถ่ายรูปบันทึกไว้ ต่อให้ไม่อยากเชื่อก็ต้องจำใจเชื่อแล้ว

เพชรแต่ละเม็ดมีขนาดเท่ากำปั้นเลยทีเดียว

ส่วนหยก นอกจากเนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิแล้ว ยังมีหยกคุณภาพสูงอีกเพียบ ทั้งเนื้อน้ำแข็งเขียวสด เนื้อน้ำแข็งสีลาเวนเดอร์ เนื้อน้ำแข็งหยกแดง…

และในตอนนี้เอง หลิวชิงซือถึงได้รู้ว่า ตอนที่อยู่เมืองอู่ จางทงไม่ได้เอาหยกทั้งหมดออกมาให้สองพี่น้องดู

ตอนนี้ต่างหากถึงจะเป็นของทั้งหมด

ไม่นาน ข่าวดีฟ้าถล่มดินทลายนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งบริษัท

แม้แต่จ้าวเชี่ยนกับฮวาชิงเซียงที่กำลังนั่งเรียนอยู่ก็ยังได้รับข่าว ซึ่งแน่นอนว่าเป็นหลัวเวย เฉินฟาง เฉียวลี่ลี่ และคนอื่นๆ ส่งข้อความวีแชตมาบอก ถ้อยคำเต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่างล้นพ้น

"พระเจ้าช่วย อัศจรรย์เกินไปแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลย บอสคะ ฉันรักคุณจัง รักคุณที่สุดเลย!"

จ้าวเชี่ยนกรีดร้องอย่างตื่นเต้นอยู่ในใจ

"เฮ้อ นักศึกษาคนนี้หมดทางเยียวยาแล้วจริงๆ"

ศาสตราจารย์ต้วนเจ้าของฉายา 'แม่ชีมิกจ้อ' มองจ้าวเชี่ยนพลางส่ายหน้าซ้ำๆ โดดเรียนเป็นประจำ ตอนนี้อุตส่าห์มาเข้าเรียนได้ แต่กลับไม่มีสมาธิเลยสักนิด มัวแต่นั่งยิ้มแป้นมองหน้าจอโทรศัพท์ ไม่รู้ว่ากำลังแชตอยู่กับผู้ชายคนไหน

ได้ยินว่าเธอไปเป็นเลขานุการประธานอะไรนั่น ขับรถพอร์เช่อีก แปดเก้าส่วนคงโดนเสี่ยเลี้ยงแน่ๆ

น่าปวดใจจริงๆ

นักศึกษาหน้าตาสะสวยขนาดนี้แท้ๆ แต่กลับเดินเข้าสู่เส้นทางที่ผิดเพี้ยน ไม่รู้ว่าต่อไปในอนาคตจะมีจุดจบเช่นไร

เป็นความล้มเหลวของคนเป็นอาจารย์อย่างฉันจริงๆ

ทำได้แค่มองดูเธอดำดิ่งลงสู่เหวลึกตาปริบๆ โดยไร้หนทางช่วยเหลือ

"นักศึกษาจ้าวเชี่ยน เลิกคลาสแล้วไปพบอาจารย์ที่ห้องทำงานด้วย"

แม่ชีมิกจ้อเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

"ค่ะ อาจารย์"

จ้าวเชี่ยนหน้าเหวอไปเลย

ฉันก็มานั่งเรียนอยู่นี่ไง ไม่ได้โดดเรียนสักหน่อย

แล้วจะมาหาเรื่องฉันทำไมอีกล่ะเนี่ย

อาจารย์คะ อาจารย์โหดร้ายเกินไปแล้ว

หนูกลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้วเนี่ย

"ซวยชะมัดเลย จะโดนแม่ชีมิกจ้อเทศน์อีกแล้ว"

พอเลิกคลาสปุ๊บ จ้าวเชี่ยนก็เดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้องเรียน สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม

"ดูท่าแกจะโดนแม่ชีมิกจ้อหมายหัวเข้าให้แล้วล่ะ ผ่านยากแน่นอน ตกวิชานี้แน่ๆ สอบซ่อมก็ไม่รู้ว่าจะผ่านไหม เผลอๆ อาจต้องไปลุ้นสอบซ่อมตอนจบการศึกษาโน่นเลย"

"ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ พวกเราช่วยอะไรแกไม่ได้จริงๆ"

เพื่อนร่วมห้องสองคนมองเธอด้วยสายตาเวทนา

ใครใช้ให้แกโดดเรียนบ่อยขนาดนั้นล่ะ

แถมยังขับพอร์เช่มาทุกวัน จะไม่ให้อาจารย์เข้าใจผิดได้ยังไง

ถ้าพวกเธอรู้ว่าจ้าวเชี่ยนยังมีรถเฟอร์รารีอยู่อีกคัน คงได้ช็อกตาตั้งยิ่งกว่านี้แน่

แต่จ้าวเชี่ยนเก็บงำความลับไว้เป็นอย่างดี

ไม่เคยขับคันนั้นมามหาวิทยาลัยเลยสักครั้ง

ความจริงทั้งหลัวเวย ฮวาชิงเซียง ซูซานซาน และพวกนักศึกษาคนอื่นๆ ก็เหมือนกัน ไม่มีใครกล้าขับรถหรูเข้ามาในมหาวิทยาลัยเลย

ยังไม่เรียนจบก็ต้องทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวไว้ก่อน

ถ้าเกิดพลาดพลั้งขึ้นมาอาจจะไม่ได้ใบปริญญาเอาได้

"เฮ้อ เป็นไงเป็นกันวะ"

จ้าวเชี่ยนถอนหายใจยาวเหยียด "พวกแกคิดว่า ฉันควรซื้อของขวัญอะไรติดมือไปดีไหม"

"กับแม่ชีมิกจ้อเนี่ยนะแกยังกล้าติดสินบนอีก แบบนั้นรับรองว่าตกชัวร์"

"แกไปตัวเปล่านั่นแหละดีที่สุด ทางที่ดีแกล้งทำตัวน่าสงสารเข้าไว้"

"…"

เพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนดูเชี่ยวชาญช่ำชองกันเหลือเกิน

"งั้นก็จบเห่สิ คราวก่อนฉันเพิ่งซื้อใบชาไปให้ท่าน แถมยังเป็นใบชาราคาแพงหูฉี่ซะด้วย"

จ้าวเชี่ยนแทบจะกระอักเลือด ที่แท้การซื้อของขวัญไปให้ผลลัพธ์กลับตาลปัตรหรอกเหรอ

ตัวเองทำพลาดไปแล้วรอบหนึ่ง

ดูท่าคงหนหนีไม่พ้นการสอบตกแหงๆ

"รีบไปเถอะ อย่ามัวแต่เดินวนอยู่ตรงนี้เลย ฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว"

"จะยืดคอรับหรือหดคอหนี สุดท้ายก็โดนฟันอยู่ดี เดินหน้าชนไปเลย ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก"

เพื่อนร่วมห้องสองคนพูดให้กำลังใจตามลำดับ

"สายลมโชยพัดสายนทีเหน็บหนาว วีรบุรุษจากไปไม่หวนคืน"

จ้าวเชี่ยนเดินคอตกออกไปด้วยความหม่นหมอง อารมณ์ราวกับจิงเคอที่กำลังจะเดินทางไปลอบสังหารจิ๋นซีฮ่องเต้ไม่มีผิด

ช่างน่าเศร้าและเด็ดเดี่ยวอะไรขนาดนี้!