บทที่ 51 สัมภาษณ์หลัวเวย สวยจนใจละลาย

“บอสครับ สาวสวยเพียบเลย ผมว่าน่าจะสักห้าหกร้อยคนได้ ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามหาลัยทั้งนั้น ดาวมหาวิทยาลัยกับดาวคณะแถวนี้คงโดนกวาดมาเกลี้ยงแล้วมั้งเนี่ย โฆษณารับสมัครงานของผมใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ?”

อ้วนหลัวยิ้มแป้นอย่างภาคภูมิใจ รอรับคำชมเต็มที่

“หึๆ ถ้าไม่ใช่เพราะกูไปช่วยแก้ช่วยเติมรายละเอียดให้ คนจะแห่กันมาเยอะขนาดนี้เรอะ?”

จางทงได้แต่หัวเราะเยาะในใจ ไม่ได้พูดออกไปเพราะกลัวจะทำลายไฟในการทำงานของอ้วนหลัวเข้าซะก่อน

“สาวสวยเยอะขนาดนี้ จะสัมภาษณ์ยังไงไหวล่ะเนี่ย?”

อ้วนหลัวทั้งดีใจทั้งปวดหัวตึ้บ

“ก็เรียกสัมภาษณ์ทีละยี่สิบคนสิ ดูว่าใครหน้าตาดีกว่าก็เลือกคนนั้นแหละ!”

จางทงวางแผนไว้แล้ว

“งั้นก็เหมือนตอนไปเลือกอีหนูในผับหรูเลยดิ?”

ตาของอ้วนหลัวลุกวาวเป็นประกาย

นี่มันประกวดคัดเลือกสาวงามชัดๆ!

ฟินสุดๆ!

“ก็ประมาณนั้นแหละ เอาเป็นว่าถ้าสวยไม่แพ้หลิวชิงซือกับจ้าวเชี่ยน ก็ผ่านฉลุย”

จางทงยักคิ้วให้

“ฮ่าๆ ผมก็คิดงั้นเหมือนกัน ความคิดตรงกันเป๊ะเลยครับลูกพี่”

อ้วนหลัวหัวเราะคิกคักอย่างมีเลศนัย

“ไอ้สองตัวนี้นี่ ลามกเกินไปแล้วมั้ง เล่นเป็นเด็กเล่นขายของไปได้”

หลิวชิงซือเกือบหลุดขำออกมา

จ้าวเชี่ยนก็ได้แต่ค้อนขวับใส่ทั้งสองคน แต่ก็อย่างว่า คนหนึ่งเป็นบอส อีกคนเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคล พวกเขาจะสัมภาษณ์แบบไหน เธอก็คงเข้าไปก้าวก่ายไม่ได้

“คุณ คุณ แล้วก็คุณ… เข้ามาสัมภาษณ์ได้เลยค่ะ”

จ้าวเชี่ยนเริ่มขานเรียกคน เธอไม่ได้เรียกตามคิว แต่คัดสาวสวยระดับทั่วไปมาเก้าคน สลับกับระดับท็อปอีกหนึ่งคน เพื่อให้จางทงกับอ้วนหลัวสัมภาษณ์ได้ง่ายขึ้น แถมยังช่วยประหยัดเวลาได้อย่างยอดเยี่ยม

“โชคดีจัง รอบแรกก็ได้เข้าไปเลย ดูท่าสายตาของจ้าวเชี่ยนจะเฉียบคมจริงๆ สมกับเป็นดาวมหาวิทยาลัยเซียงจงเบอร์หนึ่ง”

หลัวเวยดีใจมาก

แน่นอนว่าเธอรู้จักจ้าวเชี่ยนที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เพราะต่างก็เรียนอยู่ในเขตเมืองมหาวิทยาลัยด้วยกันทั้งคู่ ต่อให้ไม่เคยรู้จักเป็นการส่วนตัว แต่อย่างน้อยก็เคยเห็นรูปถ่ายของดาวมหาวิทยาลัยคนอื่นๆ ผ่านตากันมาบ้าง

ทางด้านจ้าวเชี่ยนเองก็จำหลัวเวยที่เป็นดาวเด่นจากวิทยาลัยศิลปะได้เช่นกัน

ทั้งหน้าตาทั้งรูปร่าง ไม่ได้ด้อยไปกว่าเธอเลยสักนิด

สาวสวยระดับนี้ยังไงก็ต้องผ่านการคัดเลือกอยู่แล้ว

เธอจึงแสดงความเป็นมิตรและสุภาพกับหลัวเวยเป็นพิเศษ

เผื่อว่าในอนาคตจะได้ทำงานร่วมกัน หรืออาจจะได้พัฒนาเป็นเพื่อนสนิท

“เชี่ย… นั่นมันหลัวเวย ดาวมหาวิทยาลัยตัวท็อปจากฝั่งศิลปกรรมนี่หว่า?”

เมื่อมองไปยังสาวสวยยี่สิบคนที่ยืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้า อ้วนหลัวแค่กวาดตามองแวบเดียวก็จำได้ทันที

แม่คุณคนนี้สวยสะดุดตาโดดเด่นกว่าใครเพื่อนจริงๆ

“โห… ทั้งถุงน่องดำ ชุดเดรสรัดรูปเน้นเอว แล้วยังมีรองเท้าส้นสูงอีก ยิ่งขับให้หุ่นเป๊ะปังเซ็กซี่บาดใจเข้าไปใหญ่ ดูท่าวันนี้จะตั้งใจแต่งตัวมาเพื่อคว้าตำแหน่งนี้โดยเฉพาะเลยสินะ”

ดวงตาของจางทงเป็นประกายขึ้นมาบ้าง หัวใจพลันเต้นตึกตัก

นี่คือปฏิกิริยาตามธรรมชาติเวลาเจอสาวสวยระดับตัวแม่ เป็นสัญชาตญาณดิบของเพศชาย

ผู้ชายบางคนมักเรียกอาการแบบนี้ว่ารักแรกพบ

ก็นะ… ผู้ชายมักตกหลุมรักสาวสวยระดับท็อปได้ง่ายๆ แบบนี้เสมอแหละ

แต่ก็แค่นั้นแหละ

ปกติไม่มีทางจีบติดหรอก แค่เข้าใกล้ยังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ

เพราะรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยเกินไป

ถึงได้มองพวกเธอเป็นนางฟ้าที่อยู่สูงเกินเอื้อม และเรียกมันว่ารักแรกพบไงล่ะ

ทว่าปฏิกิริยาของจางทงในตอนนี้ เป็นเพียงความชอบและชื่นชมในสิ่งที่สวยงามก็เท่านั้น

“กรรมการสองคนนี้หื่นเกินไปหรือเปล่า มัวแต่มองหลัวเวยจนตาค้าง โดนตกไปเรียบร้อยแล้วเหรอเนี่ย”

สาวสวยคนอื่นต่างรู้สึกหงุดหงิดในใจ

ดูท่าพวกเธอคงหมดลุ้นแล้วจริงๆ

“ตำแหน่งธุรการกับพนักงานต้อนรับไม่ต่างกันเท่าไหร่ บางทีก็ต้องสลับหน้าที่กันบ่อยๆ…”

จางทงได้สติกลับมาและเริ่มการสัมภาษณ์

เขาซักถามว่าพวกเธอมาจากมหาวิทยาลัยไหน มีประสบการณ์ทำงานบ้างหรือเปล่า

จากนั้นก็ให้ทิ้งเรซูเม่ไว้ แล้วค่อยกลับไปรอฟังผล

ไม่นาน ในห้องก็เหลือเพียงหลัวเวยแค่คนเดียว

หลัวเวยได้รับเชิญให้นั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับมีชาหอมกรุ่นมาเสิร์ฟให้ถึงที่

หลังจากกวาดสายตาดูเรซูเม่แล้ว จางทงก็ถามขึ้น “หลัวเวย คุณเรียกเงินเดือนเท่าไหร่”

“ห้าหมื่นพอจะเป็นไปได้ไหมคะ”

แววตาของหลัวเวยเป็นประกาย หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

ดูท่าเธอจะผ่านการคัดเลือกแล้ว

เพราะเธอเป็นคนแรกที่ถูกถามเรื่องเงินเดือน

แถมในประกาศรับสมัครงานก็ระบุไว้ชัดเจนว่าเงินเดือนสามหมื่นถึงห้าหมื่นหยวน

เธอเลยเรียกตัวเลขสูงสุดไปก่อนเลย

การต่อรองมันก็ต้องเปิดราคาเผื่อไว้แบบนี้อยู่แล้ว

เดี๋ยวบอสคนนี้ก็คงจะต่อรองราคากลับมาเอง

คาดว่าคงโดนกดเหลือสักสามหมื่น

“ห้าหมื่นเหรอ”

จางทงทำสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว เอามือกุมขมับแล้วพูดว่า “ผมให้เกียรติสาวสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยเสมอ และอยากให้พวกเธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ต้องไปเกาะผู้ชายกิน… แต่เงินเดือนแค่ห้าหมื่นมันจะทำให้คุณมีความสุขได้จริงๆ เหรอ”

“นี่มันมุกอะไรกันเนี่ย เขาจะมาไม้ไหน”

หลัวเวยทำหน้าเหวอ

ใครเขาต่อรองเงินเดือนกันแบบนี้ หรือว่าเขาคิดจะแหกกฎตัวเอง ยอมจ่ายทะลุเพดานห้าหมื่นหยวนที่ตั้งไว้จริงๆ

“เชี่ย… บอส มึงจะเล่นอะไรเนี่ย”

อ้วนหลัวเองก็อึ้งกิมกี่ไปเหมือนกัน

แล้วกูต้องชงยังไงต่อวะเนี่ย

ในโพยไม่ได้เตี๊ยมกันมาแบบนี้นี่หว่า

เอาเถอะ ในเมื่อมึงอยากจะเปย์หนักขนาดนี้ กูจะอยู่เฉยก็ใช่ที่ เล่นตามน้ำไปเลยแล้วกัน

ยังไงเงินมันก็ล้นกระเป๋า ชาตินี้ใช้ยังไงก็ไม่หมดอยู่แล้ว

อ้วนหลัวเลยตบโต๊ะดังฉาดใหญ่แล้วช่วยขยี้ต่อ “ทุกครั้งที่เห็นสาวสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยต้องทำงานงกๆ ตั้งแต่เช้ายันค่ำเพื่อแลกเศษเงิน หรือต้องยอมเสียศักดิ์ศรีเพื่อความอยู่รอด กู… เอ่อ ผมล่ะรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน หลัวเวย สาวสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยอย่างคุณ เงินเดือนห้าหมื่นน่ะไม่พอหรอก ไม่พอเด็ดขาด ต้องเพิ่มให้อีก!”

“เล่นเข้าขาได้ดีนี่หว่า”

จางทงยกนิ้วโป้งให้อ้วนหลัวในใจ

“งั้น… จะเพิ่มให้เท่าไหร่เหรอคะ”

หลัวเวยยืนอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ

สองคนนี้ไม่ได้แกล้งอำกันเล่นใช่ไหม

ปั่นประสาทฉันเล่น หรือแกล้งพูดให้ฉันดีใจเก้อ

พระเจ้าช่วย ทำไมถึงมาเจอเรื่องพิลึกพิลั่นแบบนี้ได้เนี่ย

ทว่าตอนยืนอยู่หน้าห้อง เธอแอบได้ยินข่าวลือมาว่า การสัมภาษณ์พนักงานรักษาความปลอดภัยเมื่อช่วงเช้า มีการทดสอบพลังโดยใช้หยกเนื้อแก้วล้ำค่ามูลค่าหลายพันล้านหยวน

คำว่ารวยล้นฟ้าหรือมหาเศรษฐีคงไม่อาจบรรยายความมั่งคั่งของพวกเขาได้หมด

อีกอย่าง พนักงานในบริษัทประมูลก็มีอยู่ไม่กี่คน การจะทุ่มจ่ายเงินเดือนสูงลิ่วจึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

เธอจึงลองหยั่งเชิงถามดูอีกครั้ง

"ก็เอาแค่หนึ่งในสามของเลขาฯ กับผู้ดำเนินพิธีการประมูลก็พอ" จางทงตอบ "ถึงจะน้อยไปหน่อย แต่ก็พอให้คุณใช้ชีวิตสบายๆ ถ้ายังไม่พอก็ตั้งใจทำงานเข้าไว้ โบนัสของพวกเราต้องทำให้คุณพอใจแน่นอน"

"ใช่ครับ โบนัสบริษัทเราจัดหนักมาก เดือนนี้ผมเพิ่งฟาดโบนัสไปแสนนึง เพราะงั้นคนสวยอย่าเพิ่งดูถูกเงินแค่นี้นะครับ" อ้วนหลัวช่วยเสริมอีกแรง

"หนึ่งในสามของเลขาฯ กับผู้ดำเนินพิธีการประมูลนี่… เท่าไหร่เหรอคะ?"

หลัวเวยงงเป็นไก่ตาแตก

"เงินเดือนต่อปีของพวกเธอคือสามล้านหยวน คุณลองคำนวณดูเองก็รู้แล้ว"

จางทงว่าต่อ "พรุ่งนี้คุณเริ่มงานได้เลย"

"ขอบคุณค่ะบอส! ขอบคุณมากค่ะบอส!"

หลัวเวยดีใจจนเนื้อเต้น

เด็กเรียนเต้นอย่างเธอเนี่ยนะจะได้เงินเดือนปีละเป็นล้าน?

แถมยังมีโบนัสอีกต่างหาก?

พระเจ้าช่วย นี่มันลาภลอยตกใส่หัวชัดๆ แถมยังเป็นก้อนทองคำยักษ์หล่นทับอีกด้วย!

ฟินสุดๆ ไปเลย!

แต่ว่า… มันจะมีลับลมคมในอะไรหรือเปล่านะ?

จะโดนลวนลามไหมเนี่ย?

เธอชั่งใจอยู่อึดใจหนึ่งก่อนถามออกไป "แล้ว… ลักษณะงานของฉันล่ะคะ?"

"ก็เป็นพนักงานต้อนรับหรือฝ่ายธุรการนั่นแหละ เรื่องออกไปชนแก้วดื่มเหล้าหรือเรื่องอย่างว่าไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอน อะไรที่ไม่สมเหตุสมผลคุณปฏิเสธได้ทันที ทั้งหมดนี้จะถูกระบุลงในสัญญาจ้างด้วย"

จางทงเอ่ยอย่างจริงใจ "พวกเราเป็นบริษัทที่ทำธุรกิจถูกต้องตามกฎหมาย ผลกำไรของบริษัทเราจัดว่าอยู่อันดับหนึ่งของโลก การจ่ายเงินเดือนหลักล้านถือเป็นเรื่องธรรมดามาก เพราะงั้นไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ"

"บอสคะ บอสดีที่สุดเลย ฉันรักบอสจัง!"

หลัวเวยซึ้งจนน้ำตาแทบไหล โผเข้าไปกอดจางทงแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่

"เชี่ย… จู่โจมจูบเลยเรอะ?"

จางทงอึ้งไปชั่วขณะ

นี่กูตั้งรับไม่ทันจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?