บทที่ 52 ดาวมหาวิทยาลัยระดับท็อปแห่งวิทยาลัยดนตรี

หลัวเวยเดินออกมาด้วยความเบิกบานใจ ภายในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

ฉันเองก็มีเงินเดือนปีละเป็นล้านได้เหมือนกันนะเนี่ย!

ฉันเองก็กลายเป็นคนทำงานระดับสูงได้แล้ว!

พวกทายาทเศรษฐีที่เคยตามจีบฉันไสหัวไปให้หมด อย่าคิดว่ามีเศษเงินไม่กี่บาทแล้วจะทำให้ฉันหวั่นไหวได้

"หลัวเวย ได้งานแล้วใช่ไหม"

บรรดาสาวงามจากวิทยาลัยศิลปะพากันกรูเข้ามาถามไถ่อย่างกระตือรือร้น

"ความลับจ้ะ"

หลัวเวยไม่ยอมบอก

แต่รอยยิ้มหวานหยดย้อยกับสีหน้าปลาบปลื้มใจกลับฟ้องชัดเจน

ซุนเจียเจียเพื่อนร่วมห้องเข้าใจได้ทันที จึงถามอย่างคาดหวัง "ได้เงินเดือนเท่าไหร่เหรอ สามหมื่นหรือว่าห้าหมื่น"

"เธอไม่รู้หรอกว่าเจ้านายสายเปย์ขนาดไหน มีอุดมการณ์แค่ไหน… ฉันบอกขอเดือนละห้าหมื่น เขากลับบอกว่าน้อยเกินไป ต้องเพิ่มให้เป็นปีละล้าน…"

ในที่สุดหลัวเวยก็อดใจไม่ไหว เล่ากระบวนการสัมภาษณ์ให้ฟังรอบหนึ่ง

"เธอล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย"

ซุนเจียเจียมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

บนโลกนี้มีเรื่องพิลึกพิลั่นขนาดนี้ด้วยเหรอ

"เรื่องจริงแท้แน่นอน"

หลัวเวยบอก "จ้าวเชี่ยนเป็นเลขานุการประธาน ส่วนสตรีมเมอร์คนสวยที่ชื่อหลิวชิงซือได้เป็นผู้ดำเนินการประมูล สองคนนั้นได้เงินเดือนปีละสามล้านเลยนะ"

"ฉันก็อยากไปลองดูบ้างจัง เธอว่าฉันจะติดไหม"

ซุนเจียเจียอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

"ขนาดดาวสาขาเธอยังไม่ได้เป็นเลย ช่างมันเถอะ เมื่อกี้ดาวสาขาเก้าคนยังโดนคัดออกเรียบ"

หลัวเวยกล่าว

"อะไรนะ หลัวเวยสัมภาษณ์ผ่าน แถมได้ปีละล้านเหรอ จ้าวเชี่ยนก็ได้ปีละสามล้านด้วยเนี่ยนะ" ถานเจียได้ยินแว่วๆ ก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้างราวกับคนโง่

สมองพลันหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว

มีวิธีไหนที่จะทำให้สัมภาษณ์ผ่านบ้างไหม

ไม่นานเธอก็นึกแผนออก พอเห็นจ้าวเชี่ยนกำลังคัดเลือกผู้สมัครรอบต่อไป จึงรีบพุ่งเข้าไปหาแล้วกระซิบถามว่าเห็นแก่ที่เป็นศิษย์เก่าสถาบันเดียวกัน พอจะมีวิธีช่วยให้เธอสัมภาษณ์ผ่านได้หรือไม่

"บริษัทเราเปิดรับตำแหน่งพนักงานต้อนรับกับฝ่ายธุรการ ส่วนใหญ่คัดจากหน้าตาเป็นหลักค่ะ ตอนนี้มีทั้งดาวมหาวิทยาลัยมารวมตัวกัน ดาวสาขาก็เพียบ ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอกนะ"

จ้าวเชี่ยนพูดอย่างลำบากใจ

"เธอเป็นถึงเลขานุการประธาน ต้องมีวิธีแน่ๆ ช่วยหน่อยเถอะนะ ตอนนี้ฉันแทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว…"

ถานเจียส่งเสียงออดอ้อนวิงวอน

"ฉันบอกใบ้ให้ได้นิดเดียวแล้วกัน เจ้านายกับผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่ทำหน้าที่สัมภาษณ์ ทั้งคู่เป็นนักศึกษาปีสี่ของมหาวิทยาลัยเซียงจงเรานี่แหละ อีกตั้งครึ่งปีกว่าจะเรียนจบอย่างเป็นทางการ"

จ้าวเชี่ยนใจอ่อน ยอมบอกความลับออกไปเรื่องหนึ่ง

ความจริงความลับนี้อีกไม่นานก็ปิดไว้ไม่อยู่ พอเริ่มการประมูลครั้งแรก ชื่อเสียงย่อมขจรขจายไปทั่ว หากใครตั้งใจสืบก็ย่อมหาประวัติของจางทงได้อยู่แล้ว

"เจ้านายเป็นศิษย์เก่า แถมอยู่รุ่นเดียวกับฉันเหรอ"

ถานเจียทั้งตกใจทั้งดีใจ ตื่นเต้นจนแทบคลั่ง

ถ้าอย่างนั้น บางทีเธออาจจะรู้จักก็ได้

หากมีสายสัมพันธ์นี้อยู่ เธอก็อาจจะผ่านการคัดเลือก

เงินเดือนปีละเป็นล้านเชียวนะ

มันจะฟินขนาดไหนกัน

"ขอบคุณมากนะ เลขาจ้าว"

ถานเจียรู้สึกซาบซึ้งใจ แล้วเอ่ยขอร้องต่อ "ช่วยให้ฉันเข้าไปสัมภาษณ์รอบนี้เลยได้ไหม"

"อันนี้ไม่มีปัญหาค่ะ"

จ้าวเชี่ยนย่อมไม่ปฏิเสธ เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"ขอบคุณมากๆ เลยนะ"

ถานเจียดีใจยกใหญ่ ยังเหลือโควตาอีกตั้งห้าที่ ตัวเธอเองก็ถือเป็นสาวสวยคนหนึ่ง ด้อยกว่าดาวมหาวิทยาลัยแค่ก้าวเดียวเท่านั้น แถมยังเป็นศิษย์เก่ารุ่นเดียวกับเจ้านาย เผลอๆ อาจจะรู้จักกันด้วยซ้ำ จะตกรอบได้ยังไงกัน

ไม่นาน เธอกับสาวสวยอีก 19 คนก็เดินเข้าไปในห้องประชุม

ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน

ราวกับมวลผกาบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมรวยรินชวนให้ลุ่มหลง

นับเป็นทัศนียภาพที่งดงามจับใจที่สุด

ถานเจียอดใจไม่ไหวรีบมองตรงไปข้างหน้า ทันใดนั้นเธอก็อ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตาค้างไปเลย

พระเจ้าช่วย ฉันเห็นอะไรเข้าเนี่ย

จางทง? หลัวหมิงงั้นเหรอ?

รู้จักสิ รู้จักดีเลยแหละ

เป็นศิษย์เก่าจริงๆ ด้วย

แต่เพราะคุ้นเคยกันเกินไป คุ้นเคยจนเธอแทบไม่อยากเชื่อ คุ้นเคยจนเต็มไปด้วยความสงสัยในหัว

จางทงหางานทำไม่ได้จนต้องไปขายผลไม้ไม่ใช่เหรอ

วันก่อนเหอไข่เสวียนยังถ่ายรูปเขามาลงในกลุ่ม ตัวเธอเองยังอดไม่ได้ที่จะร่วมเยาะเย้ยถากถางไปตั้งนาน

ส่วนหลัวหมิงที่เป็นไอ้หมาเลียตัวนั้นก็ทำงานอยู่ในบริษัทแห่งหนึ่ง ได้เงินเดือนแค่ไม่กี่พันหยวนไม่ใช่เหรอ

ไหงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้

หรือว่า จางทงแค่ไปขายผลไม้เล่นๆ แท้จริงแล้วเขาคือนักล่าสมบัติสุดอัศจรรย์คนนั้น

ขุดเจอสมบัติมากมาย อย่างเช่นหยก ทองหัวหมา โสมพันปีอะไรพวกนั้น จนเลื่อนขั้นกลายเป็นมหาเศรษฐี

ดังนั้น ตอนนี้ถึงได้มาเปิดบริษัทประมูล

แล้วทุ่มเงินเดือนปีละเป็นล้านเพื่อรับสมัครฝ่ายธุรการกับพนักงานต้อนรับเนี่ยนะ

"อ้วนหลัว เทพีที่มึงตามเลียมาสี่ปีมาแล้วว่ะ รู้สึกยังไงบ้าง"

จางทงเห็นถานเจียเป็นคนแรก จึงตบไหล่อ้วนหลัวแล้วแซวขึ้นมา

"สาวสวยคนตรงกลางสวยชะมัด น่าจะเป็นฮวาชิงเซียง ดาวมหาวิทยาลัยที่สวยที่สุดของวิทยาลัยดนตรีแน่ๆ…"

อ้วนหลัวไม่แม้แต่จะมองถานเจีย แต่กลับจ้องมองสาวสวยคนตรงกลางด้วยสายตาเป็นประกาย

"ฮวาชิงเซียงเหรอ 'มวลบุปผาส่งกลิ่นหอม จันทราทอเงา' ชื่อเพราะดีนี่"

จางทงเองก็อดไม่ได้ที่จะมองตามไป

ริมฝีปากจิ้มลิ้มดั่งผลเชอร์รี เอวบางคอดกิ่วดั่งกิ่งหลิว

สวยหยาดเยิ้มจนมัจฉาจมวารี ปักษาสิ้นปีก งดงามล่มบ้านล่มเมือง

การแต่งกายเรียบง่ายสบายตา

ทำให้เธอดูราวกับดอกไม้อันบริสุทธิ์ผุดผ่องช่อหนึ่ง

ที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ บนตัวเธอมีกลิ่นหอมประหลาดรวยรินออกมา ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม

แต่เหมือนกลิ่นหอมละมุนของดอกไม้

บางที ชื่อของเธออาจจะสอดคล้องกับเอกลักษณ์นี้ก็ได้

"สวยหยาดเยิ้มจริงๆ เป็นสาวงามระดับท็อปที่หาได้ยากอีกคนหนึ่ง"

จางทงแอบชื่นชมในใจ ทั้งยังรู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

ก็เพราะตั้งเงินเดือนสูงลิ่วจนปฏิเสธไม่ลงแบบนี้แหละ ถึงดึงดูดดาวมหาวิทยาลัยระดับท็อปมาสมัครงานได้มากมายขนาดนี้

และมีเพียงมหาเศรษฐีอย่างเขาเท่านั้น ที่มีคุณสมบัติและความสามารถพอจะรวบรวมสาวงามเหล่านี้มาไว้ใต้ปีก เพื่อคอยปกป้องพวกเธอหลังจากนี้

เขาสั่งให้หลิวชิงซือเก็บเรซูเมของหญิงสาวทั้ง 18 คนเอาไว้

แล้วบอกให้พวกเธอกลับไปรอโทรศัพท์

ส่วนถานเจียกับฮวาชิงเซียงถูกรั้งตัวให้อยู่ต่อ

คนที่ถูกถามก่อนย่อมเป็นฮวาชิงเซียง ละครตลกฉากเดิมเริ่มเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง

"เธอคือดาวมหาวิทยาลัยของวิทยาลัยดนตรีสินะ งดงามล่มบ้านล่มเมืองสมคำร่ำลือจริงๆ ฉันจะไม่ถามหรอกนะว่าทำไมถึงมาสมัครงาน แต่ฉันจะถามว่าเธอต้องการเงินเดือนเท่าไหร่"

จางทงเอ่ย

"กล้าๆ หน่อย ไม่ต้องกลัว"

อ้วนหลัวยังช่วยพูดให้กำลังใจ

"ห้าหมื่นได้ไหมคะ"

ในใจของฮวาชิงเซียงลิงโลดไปนานแล้ว นี่คือผ่านแล้วใช่ไหม

เธอเรียนที่วิทยาลัยดนตรี เครื่องดนตรีที่ฝึกคือซอเอ้อหูและขลุ่ยเซียว

มันยากมากที่จะมีความก้าวหน้าในสายอาชีพนี้

ตอนนี้เธออยู่ปีสี่แล้ว แต่ยังหาสถานที่ฝึกงานไม่ได้เลย

เรียนจบก็มีความหมายเท่ากับตกงาน

แน่นอนว่า ด้วยหน้าตาระดับเธอ ถ้าคิดจะเกาะผู้ชายก็ทำได้สบายๆ

แต่ลึกๆ แล้วเธอก็ไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะทำแบบนั้น

ดังนั้น เธอจึงปรารถนางานที่ให้เงินเดือนสูงขนาดนี้เป็นอย่างยิ่ง

"เงินเดือนของบริษัทเราจ่ายตามระดับความสวย สำหรับหน้าตาของเธอ เหมาะสมกับเงินเดือนปีละหนึ่งล้านพอดี เธอคิดว่าพอใจไหม"

จางทงกล่าว

"เอ๊ะ… ปีละหนึ่งล้านเหรอคะ"

ฮวาชิงเซียงยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ ถึงได้สติกลับมาแล้วพูดอย่างตื่นเต้น "พอใจค่ะ พอใจมาก ให้หนึ่งล้านจริงๆ เหรอคะ แล้วฉันต้องมาเริ่มงานเมื่อไหร่เหรอคะ"

"พรุ่งนี้"

จางทงบอก

"วันนี้เลยได้ไหมคะ"

ฮวาชิงเซียงพูดด้วยความเคอะเขินเล็กน้อย "ฉันไม่อยากเปลืองเงินไปนอนโรงแรมแล้วน่ะค่ะ"

"ได้สิ นั่งพักตรงนี้ก่อนก็ได้ แล้วช่วยเป็นหูเป็นตาคัดคนด้วย เดี๋ยวเสร็จแล้วจะจัดห้องพักให้ ตอนเย็นไปกินเลี้ยงด้วยกัน"

จางทงพูดอย่างอ่อนโยน

ในใจเขากระจ่างแจ้งดี ฮวาชิงเซียงน่าจะกำลังลำบากมาก

ถึงได้อยากเริ่มงานทันที

แต่นั่นก็แสดงว่าเธอเป็นคนที่มีเนื้อแท้ดีมากคนหนึ่ง

เพราะถ้าผู้หญิงยอมเสียตัวแลกเงินป่านนี้คงรวยไปแล้ว

โดยเฉพาะสาวงามระดับท็อปอย่างเธอ