บทที่ 53 สี่ปีแห่งหมาเลียหลั่งน้ำตาสองสาย วันนี้ผงาดขึ้นมาดาวเด่นคุกเข่ากราบ

ฮวาชิงเซียงนั่งลงข้างจางทง

กลิ่นหอมละมุนเข้มข้นโชยเข้าโอบล้อมจางทงในทันที

มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก

อารมณ์ก็พลอยเบิกบานขึ้นมาเป็นพิเศษ

ชายหญิงทำงานคู่กัน ย่อมไม่เหนื่อยแรง

เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน

"ดื่มชาสิคะ"

หลิวชิงซือยกชาถ้วยหนึ่งมาเสิร์ฟให้ฮวาชิงเซียง "ผลไม้บนโต๊ะก็หยิบทานได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"

เธอรู้สึกถูกชะตากับฮวาชิงเซียงมาก

อาจเป็นเพราะมองแล้วรู้สึกถูกใจ

"ขอบคุณค่ะ"

ฮวาชิงเซียงมองหลิวชิงซือด้วยความซาบซึ้ง พลางคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้สวยจัง สวยไม่แพ้ตัวเธอเองเลยสักนิด

ไม่รู้ว่าทำงานตำแหน่งอะไรกันนะ?

บางทีอาจเพราะหิวจัด เธอจึงหยิบองุ่นไข่ห่านเข้าปากไปลูกหนึ่ง แล้วหลังจากนั้นก็หยุดไม่ได้อีกเลย กินลูกแล้วลูกเล่า เพราะมันอร่อยเหลือเกิน

‘ไอ้สารเลวสองคนนี้ไปรวยมาจากไหนกันแน่? สัมภาษณ์งานก็โคตรตลก ให้เงินเดือนตามความสวยเนี่ยนะ ไร้สาระสิ้นดี’

สมองของถานเจียสับสนปนเปไปหมด

และแน่นอนว่าเธออิจฉาฮวาชิงเซียงจนตาร้อนผ่าว

ได้งานง่ายๆ แบบนี้ แถมเงินเดือนปีละตั้งล้าน ฟินตายชัก

ในที่สุดสายตาของอ้วนหลัวก็เลื่อนมาหยุดที่ใบหน้าของถานเจีย สีหน้าของเขาดูแปลกพิลึก

กล้ามเนื้อบนหน้ากระตุกเกร็ง ไม่รู้ว่าตื่นเต้นหรือเจ็บปวดกันแน่

ยังไงเสีย นี่ก็คือเทพธิดาที่เขาตามตื๊อมาตั้งสี่ปีแต่ไม่เคยสำเร็จ

ทว่าพอมองดูในวันนี้ หน้าตาก็ไม่ได้ไร้เทียมทานขนาดนั้น

พอเอาไปเทียบกับสาวสวยระดับดาวมหาวิทยาลัย ก็ยังเห็นความต่างอยู่บ้าง

ดูพี่ทงสิ มีดาวมหาวิทยาลัยอยู่ข้างกายตั้งสองคน ทั้งจ้าวเชี่ยนทั้งหลิวชิงซือ

ถ้าตัวเองเกาะจางทงไว้ ในบริษัทมีสาวสวยตั้งเยอะแยะ จะจีบให้ติดสักคนคงไม่ยากหรอกมั้ง?

ทำไมต้องเอาชีวิตไปผูกไว้กับต้นไม้ต้นเดียวด้วย?

แต่ว่า…ทำไมในใจมันยังเจ็บอยู่นะ?

"เริ่มสิ สัมภาษณ์รอบนี้ให้นายนำเลย"

จางทงให้เกียรติอ้วนหลัวเต็มที่

ทำแบบนี้อ้วนหลัวจะได้สัมผัสความเปลี่ยนแปลงจากสถานะและตำแหน่งได้อย่างเต็มคราบ

และบอกลาอดีตไปอย่างเด็ดขาด

ในอดีตเขาเคยเป็นหมาเลียมาสี่ปี เลียจนไม่เหลืออะไรสักอย่าง

แต่วันนี้เขาคือผู้สัมภาษณ์ที่อยู่สูงส่ง การตัดสินใจของเขาสามารถชี้เป็นชี้ตายเทพธิดาในอดีตได้

"ขอบคุณครับบอส"

อ้วนหลัวซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ก่อนจะหันไปมองถานเจียแล้วพูดว่า "คนสวย แนะนำตัวเองหน่อยสิ"

น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบไร้อารมณ์

บางที ประสบการณ์ในช่วงหลายวันมานี้ คงทำให้เขาเข้าใจเนื้อแท้ของความรักแล้ว

มีเงิน ความรักก็มา

ไม่มีเงิน แม้แต่หมาตัวเมียยังไม่แล

"ฉันชื่อถานเจีย…"

หัวใจของถานเจียพลันเย็นเฉียบ เธออยากจะทำตัวออดอ้อน เผื่อจะทำให้อ้วนหลัวใจอ่อนลงได้ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้จางทงไม่พอใจ เพราะนั่นคือบอสตัวจริงที่มีสิทธิ์ชี้ขาดชีวิตเธอ

ในใจเธอก็เริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมา ถ้าหากในอดีตยอมตกลงคบกับอ้วนหลัว วันนี้เธอคงได้เงินเดือนปีละล้านไปแล้วใช่ไหม?

"ในเมื่อเธอมีงานทำอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมาแย่งโควตาคนอื่นหรอก สาวๆ คนอื่นยังต้องการงานมากกว่าเธอเยอะ" อ้วนหลัวพูดเรียบๆ

"หลัวหมิง ความจริงแล้วฉันชอบนายนะ จริงๆ นะ ที่ตอนนั้นฉันไม่ตกลง ก็เพราะรอวันที่นายจะประสบความสำเร็จแบบวันนี้ไง บริษัทที่ฉันทำอยู่มันแย่มาก โอทีก็ให้ทำทุกวัน แถมเงินเดือนก็น้อยนิด ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ไหวแล้วนะ"

ใบหน้าของถานเจียซีดเผือด เอ่ยปากอ้อนวอน

"ฉัน…"

หัวใจของอ้วนหลัวเจ็บแปลบขึ้นมาทันที ตามตื๊อมาตั้งสี่ปีจะไม่มีความรู้สึกได้อย่างไร?

ที่จริงถานเจียก็ไม่ได้ทำผิดอะไร ก็แค่เพราะตอนนั้นตัวเขาจนเกินไปเท่านั้นเอง

เธอไม่ตอบรับรักเขา มันผิดด้วยเหรอ?

เธอหลอกให้ความหวังเขา มองเขาเป็นยางอะไหล่ในบรรดายางอะไหล่ทั้งหลาย มันผิดด้วยเหรอ?

ไม่ผิดสักนิด

เธอก็บอกว่ารอวันที่เขาประสบความสำเร็จ แล้วตอนนี้ก็รอจนถึงวันนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ?

"ขอโทษด้วยนะ รอบนี้บริษัทเรารับคนที่มีหน้าตาระดับสุดยอดเท่านั้น เธอไม่ผ่านเกณฑ์ ไว้โอกาสหน้าค่อยว่ากัน" อ้วนหลัวพูด "ถ้าเธออยากได้ ฉันเลี้ยงเธอเองก็ได้ ไม่ต้องไปทำงานหรอก"

‘เฮ้อ สุดท้ายก็ยังเป็นหมาเลียตัวเดิม สันดานหมายังไงก็แก้ไม่หายสินะ’

จางทงแทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความโมโห

ไอ้อ้วนหลัวดันโง่เง่าถึงขั้นคิดจะไปเลี้ยงดูอีกฝ่ายเนี่ยนะ?

คิดว่าถานเจียชอบแกจริงๆ หรือไงวะ?

"ถ้านายชอบฉันจริง ก็รับฉันเข้าทำงานสิ ให้เงินเดือนเท่ากับฮวาชิงเซียง ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าชอบฉันได้ยังไง? ฉันมองไม่เห็นความจริงใจของนายเลยสักนิด"

ถานเจียพูด

"งั้นก็ขอโทษด้วยละกัน หน้าตาเธอไม่ผ่านเกณฑ์ โดนคัดออก เชิญกลับไปได้แล้ว"

อ้วนหลัวยักไหล่ แบสองมือออก

โอกาสสุดท้ายที่มอบให้ถานเจีย เธอไม่คว้าเอาไว้เอง งั้นต่อไปก็ไม่ต้องมีมันอีกแล้ว

‘ใช้ได้ ใช้ได้ โตขึ้นแล้วจริงๆ’

จางทงแอบดีใจอยู่ในใจ รู้สึกพอใจกับอ้วนหลัวมาก

"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ?"

ถานเจียยืนอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

อ้วนหลัวยังชอบเธออยู่ชัดๆ ยังเป็นไอ้หมาเลียตัวเดิมอยู่แท้ๆ

ในอดีตไม่ว่าเธออยากได้อะไร แค่บอก อ้วนหลัวก็จะสรรหามาประเคนให้ทุกวิถีทาง

แล้วทำไมวันนี้เรื่องง่ายๆ แค่พลิกฝ่ามือ เขากลับไม่ยอมทำให้เธอล่ะ?

"รีบไปเถอะ อย่ามาเกะกะเวลาทำงานของพวกเรา"

อ้วนหลัวพูดตัดบทอย่างรำคาญ

"ไม่ ไม่นะ หลัวหมิง นายจะทำแบบนี้ไม่ได้"

ถานเจียพูดอย่างร้อนรน "ฉันผิดไปแล้ว ฉันยอมรับผิดแล้วไม่ได้เหรอ? ต่อไปฉันจะยอมฟังนายทุกอย่าง คืนนี้จะยอมให้นายนอนด้วยเลยก็ได้…นายช่วยให้ฉันผ่านสัมภาษณ์หน่อยไม่ได้เหรอ? ฉันต้องการงานนี้จริงๆ นะ ไม่อย่างนั้นฉันคงอยู่ไม่รอดแน่ๆ"

ท้ายประโยคกลายเป็นเสียงคร่ำครวญวิงวอน น้ำตาเริ่มไหลพราก

"เชี่ย…"

อ้วนหลัวเบิกตากว้าง ทำหน้าพิลึกสุดขีด

ตอนที่เขาตามตื๊อถานเจียในอดีต

ถานเจียเอาแต่หลอกดึงเชิงเขาไว้

ของขวัญรับหมดทุกชิ้น แต่นิ้วมือยังไม่ยอมให้แตะแม้แต่นิดเดียว

อย่าว่าแต่เรื่องนอนด้วยเลย

เรื่องแบบนั้นแค่ฝันยังไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้…

สถานการณ์กลับตาลปัตรจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยแฮะ

ฮ่าๆ

สี่ปีที่เป็นหมาเลียมีแต่น้ำตา วันนี้กูผงาดขึ้นมา เทพธิดาถึงกับต้องคุกเข่าอ้อนวอน!

ฟินว่ะ

โคตรจะฟิน

"เสียใจด้วย ตอนนี้มันสายไปแล้ว เพราะงั้น เชิญเธอออกไปได้"

อ้วนหลัวพูดอย่างไร้เยื่อใย

"หลัวหมิง นายนี่มันพลิกหน้าไม่เลือกหน้าเลยนะ ตอนที่หูไข่มาจีบฉัน เป็นนายใช่ไหมที่เล่นตุกติก จดหมายรักน่าอายฉบับนั้นเป็นนายเขียนใช่ไหม? ทำเอาฉันต้องพลาดหูไข่ไปเลย ตอนนี้หูไข่เงินเดือนตั้งสองหมื่น มีทั้งบ้านทั้งรถแถมมีแฟนไปแล้ว ฉันได้แต่มองตาปริบๆ ด้วยความอิจฉา"

ในที่สุดถานเจียก็งัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้

"ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉันนะ"

อ้วนหลัวเริ่มลนลาน สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

เรื่องน่าอายพรรค์นี้มันไม่น่าฟังเอาเสียเลย

เรื่องที่ถานเจียพลาดหูไข่ไป มันเป็นความผิดของเขาจริงๆ

จางทงเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่แพ้กัน

ในใจก็นึกยอมรับว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ฉลาดเป็นกรด

เล่นงัดไม้ตายเด็ดออกมาใช้ตรงๆ เลย!

แบบนี้ชักจะยุ่งยากแล้วสิ

มีเหตุก็ย่อมมีผล

ในเมื่อพวกเขาสองตัวแสบไปก่อเหตุไว้ ก็ควรจะต้องชดเชยให้บ้าง

แน่นอนว่า ถ้าไม่มีปัญญาช่วยก็คงปล่อยผ่านไปได้

"ไม่ใช่เหรอ? ฉันว่าไม่ได้มีแค่นายคนเดียวมากกว่ามั้ง พวกนายสองคนร่วมมือกันทำต่างหาก!"

ถานเจียพูดด้วยความโกรธ "พวกนายจะทนดูฉันจมปลักอยู่อย่างนี้เหรอ?"

จากนั้นเธอก็หันไปมองจางทง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "บอสคะ ให้ฉันมาทำงานเถอะนะคะ ฉันจะตั้งใจทำงานอย่างดีเลย…"

เธอไม่มีทางเชื่อหรอกว่าแค่หน้าตาด้อยกว่านิดหน่อย จะไม่เหมาะกับการเป็นพนักงานเสมียน

เรื่องตลกสิ้นดี

"ตำแหน่งไหนในบริษัทประมูลก็ไม่เหมาะกับเธอทั้งนั้นแหละ"

จางทงเอ่ยขึ้น "เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันให้เธอเลือกสองทาง ทางแรกคือให้เงินเดือนปีละห้าแสนหยวน มาช่วยฉันขายผลไม้โดยเฉพาะ ส่วนอีกทางคือฉันจัดหาผลไม้ให้เธอ แล้วเธอไปรับผิดชอบกำไรขาดทุนเอาเอง คิดว่าคงดีกว่าที่เธอไปทำงานประจำเยอะ"

"นี่นายแกล้งเอาคืนฉันชัดๆ ฉันแค่เคยหัวเราะเยาะนายในกลุ่มเรื่องขายผลไม้ ตอนนี้นายเลยจะให้ฉันไปขายผลไม้เหรอ? อย่าใจแคบนักจะได้ไหม?"

ถานเจียตัดพ้ออย่างแง่งอน

แต่ในใจกลับลิงโลดสุดขีด ได้เงินเดือนปีละตั้งห้าแสนหยวนแบบนอนมา ต่อให้ไม่ต้องขายผลไม้ แต่ให้ไปขายเนื้อหมูเธอก็ยอม

"งั้นเธอจะเลือกทางไหนล่ะ?"

จางทงถาม

"ฉันอยากเลือกทางแรก แต่ฉันอยากรู้ว่า สัญญาจ้างมีอายุกี่ปี? ทำสัญญาระยะยาวสิบปีได้ไหม?"

ถานเจียถาม

"กลัวว่าจะทำได้ไม่นานเหรอ? หึๆ ฉันให้เธอทำไปได้ตลอดชีวิตนั่นแหละ ตราบใดที่เธอยังทำงานไหว ก็ทำต่อไปได้เรื่อยๆ จนกว่าเธอจะยื่นเรื่องขอเกษียณไปเอง"

จางทงบอก

ผู้หญิงคนนี้แม้จะฉลาดแกมโกง แต่สุดท้ายก็เลือกสิ่งที่ด้อยกว่าอยู่ดี

ถ้าหากเธอเลือกทางที่สอง การจะหาเงินวันละหลายหมื่นหยวนก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย

เพราะนี่มันคือธุรกิจผูกขาดเจ้าเดียวนี่นา

"ขอบคุณค่ะบอส"

ถานเจียดีใจจนเนื้อเต้น ก่อนจะหันไปพูดกับอ้วนหลัว "ฉันจะรอนายเลิกงานนะ คืนนี้ฉันจะไปนอนที่ห้องนาย"

พูดจบเธอก็เดินบิดกายออกไปอย่างเอียงอาย

"เชี่ย…"

อ้วนหลัวอ้าปากค้างตาค้าง

อดีตเทพธิดาคิดจะพลีกายให้จริงๆ เหรอเนี่ย?

ทำไมกันวะ?