บทที่ 54 ในหมู่ รปภ. มีสายลับงั้นเหรอ

“ก็เพราะตอนนี้นายไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วไง เหนือกว่าหูคุนตั้งเยอะ”

หลิวชิงซือช่วยสะกิดเตือน

“จริงเหรอวะ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”

อ้วนหลัวยังคงไม่ค่อยมั่นใจ

เขาก็แค่คนทำงานหาเช้ากินค่ำ โชคดีที่ได้รู้จักกับจางทงก็เท่านั้น

ถ้าจะให้บอกว่าเจ๋งกว่าหูคุน นั่นมันเพ้อเจ้อชัดๆ

“นายเป็นถึงผู้จัดการฝ่ายบุคคลของบริษัทประมูลเทียนเป่านะ อนาคตไกลจะตาย ลองคิดดูสิ ขนาดพนักงานต้อนรับกับเสมียนยังเงินเดือนปีละเป็นล้าน แล้วเงินเดือนนายจะน้อยหน้าได้ยังไง? ยังไงก็ต้องสูงกว่าอยู่แล้ว

แถมนายยังเป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยของบอสอีก มีหรือที่บอสจะไม่ให้ความสำคัญ? พอเขากลายเป็นมหาเศรษฐีระดับโลก ตำแหน่งของนายก็ย่อมพุ่งพรวดพราดตามไปด้วย คนที่ติดตามพวกเจ้าสัวระดับประเทศ มีใครบ้างไม่กลายเป็นเศรษฐีใหญ่?”

หลิวชิงซือว่า

“พูดแบบนี้ แปลว่าที่ฉันยอดเยี่ยมขึ้นมาได้ ก็แค่เพราะมีเพื่อนดีเนี่ยนะ?”

สีหน้าของอ้วนหลัวเต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน

จางทงเป็นคนเปลี่ยนชีวิตกูจริงๆ สินะ

“มึงยังชอบถานเจียอยู่เหรอ?”

จางทงเอ่ยถาม

“ไม่รู้ว่ะ ตอนนี้กูเบลอไปหมดแล้ว” อ้วนหลัวพูดอย่างสับสน “ในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด”

“ถานเจียไม่ใช่เล่นๆ นะเว้ย กูดูแล้วยัยนั่นน่ะเป็นพวกตอแหลระดับตัวแม่ มึงเอาไม่อยู่หรอก” จางทงเตือน “มึงต้องคิดให้ดีๆ ก่อนตัดสินใจ อย่าริกลับไปเป็นหมาเลียอีกล่ะ”

หลังจากนั้น การสัมภาษณ์ก็ดำเนินต่อไป

ทว่ากลับไม่มีสาวงามระดับท็อปโผล่มาอีกแล้ว

เพราะจะว่าไป ดาวมหาวิทยาลัยแถบนี้ก็แทบจะโดนพวกเขากวาดมาจนเรียบวุธ

ทั้งจ้าวเชี่ยนจากมหาวิทยาลัยเซียงจง, หลัวเวยจากวิทยาลัยศิลปะ และฮวาชิงเซียงจากวิทยาลัยดนตรี

แต่สาวสวยระดับเหนือกว่ามาตรฐานทั่วไปก็ยังมีอยู่อีกเพียบ

จางทงรับเพิ่มเข้ามาอีกสี่คน

ซูซานซาน ดาวภาควิชาจากมหาวิทยาลัยครูเซียงหนาน อายุ 20 ปี

เฉินฟาง ครูสอนโยคะ อายุ 22 ปี

พานอวี่ นางแบบมืออาชีพ อายุ 23 ปี

เฉียวลี่ลี่ สาวออฟฟิศสุดสวย อายุ 25 ปี

ล้วนเป็นสาวงามระดับหาตัวจับยาก รูปร่างหน้าตาเป็นรองแค่พวกจ้าวเชี่ยนกับหลิวชิงซือเพียงนิดเดียวเท่านั้น

แต่แน่นอนว่าไม่ได้ให้เงินเดือนปีละล้าน ให้แค่แปดแสนหยวน

ไม่ใช่ว่างก แต่ต้องแบ่งระดับให้เห็นชัดเจน

สาวงามระดับท็อปได้ปีละล้าน สาวสวยทั่วไปก็ต้องลดหลั่นลงมาหน่อย

ถึงจะดึงดูด “คนมีความสามารถ” ให้แห่กันเข้ามาได้

นี่แหละคือวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของท่านประธาน

“พวกเธอสวยกว่าถานเจียทุกคนเลย ฉันจีบสักคนในนี้ก็น่าจะได้นะ แต่ก็กลัวพวกเธอจะโกหก ความจริงอาจจะมีแฟนอยู่แล้วก็ได้” อ้วนหลัวเริ่มกระสับกระส่าย

“ตอนนี้พวกเธอทั้งเงินเดือนสูงแถมมีห้องพักให้อยู่ อย่าว่าแต่ยังไม่มีแฟนเลย ต่อให้มี เดี๋ยวก็คงเลิกกันอยู่ดี เพราะความรักมันต้องสร้างขึ้นบนพื้นฐานของความเหมาะสมคู่ควร” หลิวชิงซือช่วยชี้ทางสว่างอีกแรง “เพราะงั้น นายมีโอกาสถมเถไป ส่วนถานเจีย นายคิดจริงๆ เหรอว่าเธอไม่เคยนอนกับผู้ชายคนอื่นมาก่อน? ถึงเธอจะเป็นพวกแอ๊บแบ๊วระดับเซียน แต่ก็อาจจะเคยพลาดพลั้งได้เหมือนกัน”

“มีเหตุผล ฉันต้องคิดดูให้ดีๆ จะไม่ยอมโดนหลอกอีกแล้ว ยังไงชาตินี้ฉันก็จะไม่ยอมเป็นหมาเลียเด็ดขาด”

อ้วนหลัวพยักหน้าเห็นพ้อง

“มึงเพิ่งจะอายุ 22 เอง ยังหนุ่มยังแน่น จะรีบร้อนไปไหน?”

จางทงช่วยพูดอีกแรง “มึงดูอย่างกูดิ แฟนก็ยังไม่มี แล้วก็ไม่ได้คิดจะหาด้วยซ้ำ”

“แหม มึงเปย์เลี้ยงไว้ตั้งสองคนแล้ว ยังจะต้องหาแฟนไปทำซากอะไรอีกวะ”

อ้วนหลัวเอ่ยอย่างอิจฉา

“ท่านประธานเปย์เลี้ยงสาวสวยไว้สองคนจริงๆ เหรอคะ?”

ฮวาชิงเซียงบังเอิญได้ยินเข้าพอดี จึงดึงหลิวชิงซือไปกระซิบถามข้างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ไม่มีซะหน่อย อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลเลย”

หลิวชิงซือหน้าแดงระเรื่อ รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

ทว่าในใจกลับรู้สึกหวานฉ่ำอย่างยิ่ง

นี่มันถือเป็นเกียรติอย่างหนึ่งเลยนะ

ในที่สุดการสัมภาษณ์ของวันนี้ก็เสร็จสิ้นลงเสียที

จากนั้นก็เป็นช่วงเวลาอันวุ่นวายของอ้วนหลัวกับจ้าวเชี่ยน

ทั้งเรื่องจัดสรรห้องพักพนักงานให้พวก รปภ., หลิวชิงซือ และฮวาชิงเซียง

แถมพวก รปภ. ยังต้องไปช่วยหลิวชิงซือย้ายบ้านอีกด้วย

ส่วนถานเจียย่อมไม่มีสิทธิ์ได้ห้องพักอยู่แล้ว

ต้องไปดิ้นรนเอาเอง

แม้เธอจะยืนรออ้วนหลัวเลิกงาน แต่อ้วนหลัวกลับปฏิเสธเธออย่างไร้เยื่อใย

เธอจึงทำได้เพียงเดินคอตกจากไปด้วยความผิดหวัง

หลังจากพนักงานในบริษัทร่วมรับประทานอาหารเสร็จแล้ว หวังเหาหัวหน้า รปภ. ก็เดินเข้ามารายงานว่า “บอสครับ ผมอยากจะขอเบิกงบจัดซื้ออุปกรณ์พิเศษสักหน่อย ล้วนเป็นอุปกรณ์เกี่ยวกับกล้องวงจรปิดและระบบความปลอดภัยทั้งหมด ต้องใช้งบประมาณสามล้านหยวนครับ”

“เอาไปหกล้านเลย เพราะที่วิลล่าของฉันก็ต้องติดตั้งอุปกรณ์ไฮเทคพวกนี้เหมือนกัน”

จางทงย่อมไม่ตระหนี่ถี่เหนียวอยู่แล้ว

“ขอบคุณครับบอส”

หวังเหาซาบซึ้งใจเป็นล้นพ้น

ทั้งยังรู้สึกสะใจอย่างยิ่ง

เมื่อก่อนตอนที่เขาไปทำงานให้บริษัทอื่น พอทำเรื่องของบสามล้านหยวนเพื่อซื้ออุปกรณ์ บรรดาเจ้านายต่างก็ตระหนี่ถี่เหนียว ไม่มีความใจกว้างเลยสักนิด บางคนถึงขั้นปฏิเสธตรงๆ ขี้เหนียวจนขนหน้าแข้งไม่ยอมร่วงแม้แต่เส้นเดียว

ดูท่าแล้ว คราวนี้เขาคงได้พบกับเจ้านายที่ดีเข้าจริงๆ

ต้องตั้งใจทำงานให้เต็มที่

เพื่อไม่ให้บอสผิดหวัง

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงเอ่ยเรื่องสะเทือนขวัญออกมา “บอสครับ รปภ. ที่ชื่อหลิวเจี๋ยคนนั้นมีปัญหา เก้าในสิบส่วนน่าจะเป็นสายลับ และมีเจตนาร้ายต่อบอสแน่ๆ ครับ… เพราะวันนี้เขาสอบถามเรื่องของบอสอยู่ตลอดเวลา เริ่มจากไปหลอกถามผู้จัดการหลัว ต่อด้วยคุณจ้าวเชี่ยน พอตกค่ำไปช่วยคุณหลิวชิงซือย้ายบ้าน เขาก็ยังไปหลอกถามจากคุณหลิวชิงซืออีก วิธีการพูดจาของเขาแยบยลมาก ถือเป็นสายลับระดับพระกาฬเลยทีเดียว ดังนั้น ทั้งสามคนจึงไม่เอะใจแม้แต่น้อย และเผลอเล่าเรื่องของบอสไปตั้งหลายเรื่อง แต่เรื่องพวกนี้ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของผมไปได้หรอกครับ”

“หา? สายลับเนี่ยนะ? คุณเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า”

จางทงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เขาไม่ปักใจเชื่อเลยแม้แต่น้อย

ตัวเขาไม่มีศัตรูที่ไหนเลยสักคน

ก็แค่ไปล่าสมบัติ ไม่ได้ไปแก่งแย่งแข่งขันทางธุรกิจกับใคร

จู่ๆ จะมีสายลับโผล่มาได้ยังไง?

“บอสครับ ได้โปรดเชื่อในประสบการณ์และสัญชาตญาณของราชันทหารเถอะครับ”

หวังเหาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “บอสลองคิดดูให้ดีเถอะครับ ว่าไม่มีศัตรูจริงๆ น่ะเหรอ? ในสายตาของผม ลำพังแค่หยกมูลค่าหลายพันล้านก้อนนั้น ก็เพียงพอที่จะล่อฝูงหมาป่าหิวกระหายให้เข้ามารุมทึ้งแล้วครับ”

“แต่วันนี้ฉันเพิ่งจะเอาหยกก้อนนั้นออกมาเองนะ”

จางทงกล่าว “คนอื่นไม่มีทางรู้เรื่องนี้มาก่อนหรอก”

“แต่บอสเคยประมูลขายหยกมูลค่าหลายพันล้านหยวนไปแล้ว ไหนจะยังมีโสมพันปีอีกเก้าหัวที่มูลค่าสองพันล้านหยวนนั่นอีก ทั้งหมดนี้หลิวเจี๋ยหลอกถามมาจากปากของผู้จัดการหลัวทั้งนั้น และผมเองก็ได้ยินกับหูด้วยครับ” หวังเหากล่าว

“ถ้าเป็นเรื่องพวกนี้ล่ะก็ คนเขาก็รู้กันไปทั่วโลกแล้วล่ะ”

สีหน้าของจางทงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทีละน้อย “ถ้าพูดแบบนี้ แสดงว่าฉันล่อพวกหมาป่าเข้ามาจริงๆ สินะ พวกมันคิดจะแย่งชิงความมั่งคั่งของฉันงั้นเหรอ?”

“อาจจะเป็นสายลับทางธุรกิจก็ได้ครับ หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะสาเหตุอื่น เช่น บอสอาจจะยังมีความลับอะไรบางอย่างที่คู่ควรให้ฝ่ายนั้นส่งยอดฝีมือแฝงตัวเข้ามาสืบหาข้อมูล”

หวังเหากล่าว

“ฉันไม่มีความลับอะไรหรอก น่าจะพุ่งเป้ามาที่ทรัพย์สินเงินทองของฉันมากกว่า สงสัยพวกมันคงจะรนหาที่ตายกันแล้วมั้ง”

จางทงแสยะยิ้มเย็น

เขาฝึกฝนพลังหมัดสยบฟ้าสำเร็จ อีกทั้งยังบำเพ็ญเพียรอย่างหนักมาโดยตลอด ส่งผลให้พลังหมัดสยบฟ้ากล้าแกร่งและหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ การปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกายก็ยิ่งหยั่งลึกขึ้น ไม่เพียงแค่พละกำลังจะพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง แต่ประสาทสัมผัสพิเศษก็เริ่มก่อตัวขึ้นด้วยเช่นกัน เขาสามารถรับรู้ถึงเจตนาร้าย และสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามทุกรูปแบบ ช่างให้ความรู้สึกคล้ายกับสายลมสารทฤดูยังไม่ทันพัดจักจั่นก็รู้ตัว หรือน้ำในแม่น้ำเพิ่งอุ่นฝูงเป็ดก็รู้ก่อน

ดังนั้น หากมีใครเล็งปืนมาที่เขา เขาย่อมรู้สึกตัวได้อย่างแน่นอน

แต่หลิวเจี๋ยคนนี้เป็นคนที่เขาสัมภาษณ์รับเข้ามาเองกับมือ ตอนนั้นเขากลับไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายใดๆ เลยสักนิด

เรื่องนี้มันออกจะแปลกประหลาดอยู่บ้าง

หรือว่าหวังเหาจะระแวงจนประสาทหลอนไปเอง?

ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่กล้าประมาท จึงสั่งการออกไปว่า “แอบจับตาดูเขาไว้เงียบๆ ดูซิว่าเขาติดต่อกับใครบ้าง”

“วางใจให้เป็นหน้าที่ของผมได้เลยครับ รับรองว่าจะต้องลากคอคนที่บงการอยู่เบื้องหลังมันออกมาให้ได้”

หวังเหาตอบรับด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

เขาเป็นถึงหัวหน้า รปภ. ได้รับเงินเดือนปีละตั้งห้าแสนหยวน

ยิ่งมั่นใจว่าจางทงเป็นเจ้านายที่ดีด้วยแล้ว เขาย่อมต้องทุ่มเททำงานอย่างสุดชีวิต

เมื่อจางทงกลับมาถึงวิลล่า ก็ได้รับข้อความทางวีแชตจากหวังเหา ‘บอสครับ หลิวเจี๋ยออกจากตึกไปแล้ว ผมกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่ เขาตื่นตัวและระมัดระวังตัวมากจริงๆ เป็นสายลับที่เก่งกาจฉกาจมาก เกือบทำผมคลาดสายตาไปแล้วครับ’

‘เชี่ยเอ๊ย… เป็นสายลับจริงๆ เหรอเนี่ย?’

จางทงรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด

และรู้สึกว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี

เดิมทีเขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ถึงแม้จะมีความลับเล็กๆ น้อยๆ ซ่อนอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่เคยคิดร้ายทำลายใคร ไม่เคยทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าเลยสักนิด ตรงกันข้ามเขายังทำความดีไว้ตั้งมากมาย ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่าจะมีสายลับมาปรากฏตัวอยู่ข้างกายเขาแบบนี้

ไม่รู้เหมือนกันว่า จุดประสงค์ของสายลับคนนี้คืออะไรกันแน่?