บทที่ 57 ต้มอู่หน่าจนเปื่อย

หวังเหาเพิ่งจะก้าวพ้นประตูบ้านไป อู่หน่าก็นำกำลังคนมาถึงวิลล่าทันที

เธอเคาะประตูแล้วเอ่ยกับจางทงว่า "สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากหน่วยงานของรัฐ มีเรื่องต้องสอบสวนคุณ รบกวนให้ความร่วมมือด้วยค่ะ"

ตอนนี้พวกเขาขุดคุ้ยประวัติของจางทงจนทะลุปรุโปร่ง รู้ทุกเรื่องราวเกี่ยวกับจางทงเป็นอย่างดี

ทั้งเรื่องที่จางทงเก็บทองหัวหมาได้ และเรื่องพนันหินหยกริมถนนฟันกำไรไป 50 ล้านหยวน

กระทั่งสูติบัตรของจางทงก็ยังหามาได้

ยืนยันได้ค่อนข้างแน่ชัดว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ต่างดาว

ส่วนจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนหรือไม่นั้น ยังไม่อาจทราบได้

แน่นอนว่าเรื่องที่จางทงมีอุโมงค์ลึกลับสามารถข้ามไปยังดาวสมบัติได้นั้น พวกเขาไม่มีทางรู้เด็ดขาด เพราะนั่นเป็นความลับขั้นสุดยอด

จางทงชำเลืองดูบัตรประจำตัวของพวกเขาก่อนจะเชื้อเชิญให้เข้ามาด้านใน

สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร

บุกมาเคาะถึงหน้าประตูบ้านเร็วขนาดนี้เลยเรอะ?

นึกว่าจะยื้อเวลาไปได้อีกสักสองสามวันแท้ๆ

ดูท่าคงคิดว่าคุมกูอยู่หมัดแล้วสินะ

ผมก็แค่ใจดีช่วยผู้หญิงคนหนึ่งไว้แท้ๆ กลับลากเอาเรื่องยุ่งยากตามมาเป็นพรวน

งั้นก็ขอดูหน่อยเถอะว่าจะมีน้ำยาแค่ไหน

นักพรตฉางเหมยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ทิ้งก้นนั่งลงบนโซฟาดังปัก แล้วใช้สายตาพิลึกพิลั่นกวาดมองสำรวจจางทงตั้งแต่หัวจดเท้า ในที่สุดก็เอ่ยปาก "เจ้าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียน ข้าสงสัยเหลือเกินว่าเจ้าบินได้อย่างไร?"

"หรือว่าลุงเป็นผู้บำเพ็ญเซียน? การบำเพ็ญเซียนมีอยู่จริงเหรอครับ? ไม่ใช่นักเขียนนิยายแต่งขึ้นมาเองหรอกเหรอ?"

จางทงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนจริงๆ… หากมิใช่เพราะตาน้ำไอพลังฟ้าดินของโลกมนุษย์ถูกอุดตันไว้ บัดนี้ก็ยังคงเป็นยุคสมัยแห่งการบำเพ็ญเซียนอยู่"

นักพรตฉางเหมยกล่าว

"ตาน้ำไอพลังฟ้าดินพ่นไอพลังฟ้าดินออกมาได้ แล้วไอพลังฟ้าดินนั่นมันมาจากไหนกันแน่ครับ?"

จางทงถามต่อ

"ย่อมต้องมาจากชีพจรพลังวิญญาณใต้พิภพอยู่แล้ว ชีพจรพลังวิญญาณใต้พิภพนั้นช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่สามารถส่งผ่านไอพลังฟ้าดินออกมาอย่างไม่ขาดสาย พวยพุ่งขึ้นมาจากตาน้ำ…"

นักพรตฉางเหมยอธิบาย

"เชี่ยแล้ว อุโมงค์ลึกลับนั่นคงไม่ใช่ชีพจรพลังวิญญาณใต้พิภพหรอกนะ?"

จางทงตกตะลึงจนตาค้าง รู้สึกเหมือนตัวเองได้ค้นพบความลับโบราณกาลเข้าให้แล้ว

ความเชื่อมโยงระหว่างดาวสมบัติกับโลกมนุษย์อาจจะลึกซึ้งยิ่งนัก และยังซุกซ่อนความลับไว้อีกนับไม่ถ้วน

ต้องเร่งฝีเท้าสำรวจให้ไวกว่าเดิมซะแล้ว

"…"

"อย่าเพิ่งนอกเรื่อง พวกเราถามคุณอยู่ว่าทำไมถึงบินได้?"

อู่หน่าเคาะโต๊ะน้ำชา พลางพูดอย่างหงุดหงิด

"ผมเนี่ยนะบินได้? ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ?"

จางทงทำหน้าเหวอ

"คุณไม่ต้องมาปฏิเสธหรอกว่าคุณคือมนุษย์บินคนนั้น พวกเรามั่นใจเต็มร้อย"

อู่หน่าพูด "ยอมสารภาพมาตามตรงดีกว่า อย่าให้ต้องใช้ไม้แข็ง"

"หลักฐานล่ะครับ?"

จางทงไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

ก็นะ เมื่อคืนเขารู้เรื่องทั้งหมดล่วงหน้าแล้ว

กระทั่งแผนรับมือตอนที่อีกฝ่ายบุกมาถึงบ้าน เขาก็เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้วด้วย

"หลักฐานน่ะพวกเราหาได้อยู่แล้ว เพียงแต่งานพวกเราล้นมือ ไม่อยากเสียเวลากับคุณมากเกินไป เพราะงั้นหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือดีกว่า"

อู่หน่าบอก

"ผมไม่ใช่จริงๆ พวกคุณหาคนผิดแล้ว"

จางทงปฏิเสธเสียงแข็ง

ไม่มีหลักฐานแล้วจะมาพล่ามหาพระแสงอะไร

"คุณหางานไม่ได้ จนต้องซมซานกลับชนบทไปเริ่มต้นทำธุรกิจ แล้วจู่ๆ คุณก็มีวาสนาครั้งใหญ่ ก้าวเข้าสู่วิถีของนักล่าสมบัติ จนกระทั่งตอนนี้มีทรัพย์สินมากกว่าหมื่นล้านหยวน ซึ่งของมีค่าบางชิ้นก็ไม่รู้ที่มาที่ไปแน่ชัด"

อู่หน่าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อย่างเช่นหยกของคุณเนี่ย ตกลงว่าได้มาจากไหนกันแน่?"

"หรือว่าผมไปขโมยใครมา? หรือไปปล้นเขามาล่ะครับ? มีใครแจ้งความไว้หรือเปล่า?"

จางทงเริ่มโมโห

"คุณไม่รู้สึกร้อนตัวบ้างเลยเหรอ? ไม่กลัวพวกเราขุดคุ้ยต่อไปงั้นสิ?"

อู่หน่าจี้

"ไม่กลัวครับ พวกคุณอยากตรวจสอบก็ตามสบาย"

จางทงตอบ "ผมเป็นนักล่าสมบัติ ของล้ำค่าทุกชิ้นก็มาจากการออกล่าสมบัติ หรือไม่ก็นักล่าสมบัติคนอื่นฝากผมมาประมูล ตอนนี้มีแค่โสมพันปี หยก แล้วก็ทับทิม ซึ่งล้วนเป็นสมบัติที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้นมาทั้งนั้น ผมคิดว่าผมไม่ได้ไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร และไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมายเลยสักข้อ"

"คุณฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก แต่ก่อนจบปีสี่กลับไม่มีอะไรโดดเด่นเลย ตอนนี้กลับมีพละกำลังมหาศาลนับพันชั่ง นี่คุณปลุกพลังพิเศษสายพละกำลังขึ้นมาใช่ไหม?" อู่หน่าถาม "หรือว่าคุณปลุกพลังพิเศษในการบินขึ้นมาได้อีกอย่างล่ะ?"

"ผมแรงเยอะเพราะฝึกวรยุทธ์จนบรรลุผลต่างหาก ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียน แล้วก็ไม่ใช่คนมีพลังพิเศษด้วย ผมบินไม่ได้หรอกครับ"

จางทงว่า "พวกคุณหาผิดคนจริงๆ แต่ว่านะ ผมเพิ่งได้ยินข่าวหนึ่งมา พอดีว่าเกี่ยวข้องกับมนุษย์บินคนนั้นด้วย"

"ข่าวอะไร?"

ดวงตาของอู่หน่าเป็นประกายขึ้นมาทันที

ดูท่าจางทงคงทนแรงกดดันไม่ไหว และเตรียมจะคายความลับบางอย่างออกมาแล้ว

แบบนี้ประหยัดแรงกว่าการแอบสืบในเงามืดตั้งเยอะ

"มนุษย์บินคนนั้นบินได้เพราะอาศัยอุปกรณ์ชิ้นหนึ่ง และอุปกรณ์ชิ้นนี้จะถูกนำมาประมูลในงานของผม เพราะฉะนั้น แค่พวกคุณรออีกสองสามวัน ก็จะได้เห็นมันแล้วล่ะครับ"

จางทงเอ่ย

ใช่แล้ว เขาคิดจะเอาลูกมุกเหินหาวออกประมูล

เพราะยังไงมุกเหินหาวก็ไม่ได้มีชิ้นเดียวในโลก แต่มันถือกำเนิดขึ้นมาจากในตัวของหอยบิน ทะเลสาบแห่งนั้นมีหอยบินอยู่นับไม่ถ้วน คราวก่อนก็เจอไปหลายสิบตัวแล้ว ในแม่น้ำลำธารจะต้องมีมากกว่านั้นแน่นอน ดังนั้น ในอนาคตเขาสามารถเก็บเกี่ยวมุกเหินหาวได้อย่างต่อเนื่องไม่รู้จบ

จะกอดเก็บไว้คนเดียวก็ไม่มีประโยชน์อะไร

แถมการบอกว่ามุกเหินหาวเป็นแค่อุปกรณ์ อาจจะช่วยให้ได้รับการอนุญาตกลายๆ ให้ประมูลได้ เท่ากับได้ใบอนุญาตอย่างเป็นทางการไปในตัว

หากตอนนี้เขาเอามุกเหินหาวออกมาให้อู่หน่าดู ร้อยทั้งร้อยคงไม่ได้รับอนุญาตให้ประมูลแน่นอน

เพราะมันมหัศจรรย์เกินไป

ขนาดเล็กกระจิริดเพียงแค่นั้น แต่กลับทำให้คนเราหลุดพ้นจากแรงโน้มถ่วงและโบยบินขึ้นไปได้

หากสามารถถอดรหัสกลไกการทำงานของมันออกมาได้ ไม่แน่อาจจะพัฒนาอุปกรณ์ต้านแรงโน้มถ่วงจนพามนุษยชาติก้าวเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ได้เลย

ทว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายดายปานนั้นอย่างแน่นอน

อาจจะต้องใช้เวลาหลายปี สิบกว่าปี หรือกระทั่งหลายสิบปี หรืออาจจะไม่มีวันถอดรหัสได้เลยตลอดกาล

เพราะนั่นคือสิ่งที่หอยบินบนดาวสมบัติสร้างขึ้นมาในร่างกาย การจะใช้เทคโนโลยีลอกเลียนแบบย่อมไม่มีทางราบรื่นแน่

แล้วถ้าปล่อยให้เวลายืดเยื้อยาวนานขนาดนั้นโดยที่จางทงเอามุกเหินหาวออกประมูลไม่ได้

นั่นคือความเสียหายมหาศาลชัดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น หากนำมุกเหินหาวออกมาประมูลอย่างต่อเนื่อง

ให้แต่ละประเทศทั่วโลกช่วยกันวิจัย มีแรงกดดันจากการแข่งขัน โอกาสที่จะเกิดผลสำเร็จย่อมสูงขึ้น และจะทำให้ประชาชนได้รับประโยชน์เร็วขึ้นด้วย

อย่างมากเขาก็แค่ขายให้รัฐบาลประเทศตัวเองเยอะหน่อย เพื่อรักษาความได้เปรียบเอาไว้ก็สิ้นเรื่อง

"ที่แท้ก็เป็นอุปกรณ์งั้นเหรอ? ทำไมฉันถึงดูไม่ออกเลยล่ะ?"

อู่หน่าประหลาดใจอย่างยิ่ง "ไหนลองพูดมาซิ มันคืออุปกรณ์อะไร?"

"ผมก็ยังไม่เคยเห็นเหมือนกันครับ ต้องรอจนถึงวันประมูลนั่นแหละ ฝ่ายนั้นถึงจะเอาออกมาให้ดู"

จางทงบอก "แต่ได้ยินมาว่าขนาดไม่ได้ใหญ่โตอะไร"

"อุปกรณ์ขนาดไม่ใหญ่? จะทำให้คนบินได้ยังไงกัน?"

อู่หน่าสงสัย

"หรือว่าจะเป็นยันต์เหินหาวขนาดใหญ่?"

นักพรตฉางเหมยขมวดคิ้ว "แต่จะเอาไอพลังฟ้าดินมาจากที่ใด? แล้วจะสร้างมันขึ้นมาได้อย่างไรกัน?"

"พวกคุณไม่ต้องมานั่งเดากันหรอกครับ ยังไงอีกสองวันก็จะได้รู้กันแล้ว"

จางทงพูด

"เอาออกมาให้พวกเราดูตอนนี้เลย"

อู่หน่าใช้น้ำเสียงเฉียบขาด "ไม่อย่างนั้น ไม่อนุญาตให้ประมูลเด็ดขาด"

"นั่นไม่ใช่อุปกรณ์ที่ผลิตในประเทศเรานะครับ ถ้าคุณไม่อนุญาตให้ประมูล เขาเอาไปประมูลต่างประเทศ คุณจะมีปัญญาไปห้ามเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะผมมีความสัมพันธ์อันดีกับเขา อุปกรณ์ชิ้นนี้ไม่มีทางโผล่มาที่เซียงหนานหรอกครับ"

จางทงสวนกลับ

"หึ มนุษย์บินคนนั้นก็คือคุณนั่นแหละ คุณปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก"

อู่หน่าโมโหจนหน้าแทบไหม้

"ไม่ใช่ผมจริงๆ ครับ เป็นนักล่าสมบัติคนนั้นต่างหาก"

เรื่องอะไรจางทงจะยอมรับ "ถ้างั้น เดี๋ยวผมไปบอกปฏิเสธเขาแล้วกัน จะได้ไม่ต้องประมูลอุปกรณ์ชิ้นนั้นแล้ว"

"ไม่ได้! ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ต้องประมูล!"

อู่หน่าเริ่มลนลาน

ตอนนี้ได้ข้อมูลวงในมาแล้ว เธอย่อมเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบอย่างสมบูรณ์

ยังไงอุปกรณ์ชิ้นนั้นก็ต้องตกมาอยู่ในมือช้าหรือเร็ว

"ฮิๆ เสร็จกู"

จางทงแอบหัวเราะในใจ

คราวนี้เรื่องประมูลก็เป็นอันลงล็อก

ต่อให้อีกฝ่ายไม่บุกมาหาถึงที่ จางทงก็กะจะเอาลูกหนึ่งออกมาประมูลเพื่อหยั่งเชิงดูทิศทางลมอยู่แล้ว

ยังไงซะมันก็เป็นสมบัติที่เก็บมาได้ฟรีๆ

เก็บซ่อนไว้คนเดียวก็รังแต่จะเสียของเปล่าๆ

เอาออกมาประมูลถือว่าได้สร้างคุณประโยชน์ให้โลกด้วย

ในอนาคต หากมหาเศรษฐีมากมายมีมุกเหินหาวไว้ในครอบครอง

แล้วพากันเหาะเหินเดินอากาศไปไหนมาไหนกันหมด

ภาพนั้นคงจะตระการตาน่าดูพิลึก

แล้วตำแหน่งมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก จะหนีไปไหนพ้นนอกจากเป็นของผมนี่แหละ

หลังจากนั้น การสนทนาระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ค่อนข้างราบรื่นชื่นมื่น

จางทงยังแกล้งเย้าแหย่อู่หน่าด้วยการถามว่าเธอมีแฟนหรือยัง สนใจให้เขาช่วยแนะนำใครให้สักคนไหม?

"สนใจให้ฉันแนะนำแฟนสาวให้คุณสักคนไหมล่ะ คุณว่าฟ่านปิงเซียงเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

อู่หน่าตอกกลับอย่างมีเลศนัย

เห็นได้ชัดว่าเธอรู้เรื่องประสบการณ์ "ดูตัว" ระหว่างจางทงกับฟ่านปิงเซียงครั้งนั้นเป็นอย่างดี

"พวกคุณนี่ช่างสอดรู้สอดเห็นไปซะทุกรูขุมขนจริงๆ นะครับ"

จางทงกัดฟันกรอดด้วยความเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

และรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะฟาดก้นเธอสักทีชะมัด

ไม่รู้เหมือนกันแฮะว่าถ้าได้ฟาดดูสักทีจะรู้สึกยังไงบ้าง?