บทที่ 56 การค้นพบครั้งใหญ่ จินตนาการเตลิดไกล

หวังเหายกดื่มชาติดต่อกันสามถ้วยรวด ถึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน "เถ้าแก่ ผมสะกดรอยตามหลิวเจี๋ยแล้วเจอเรื่องใหญ่เข้าให้ เขาเป็นสายลับจริงๆ แถมยังเป็นระดับหัวกะทิด้วย คนที่อยู่เบื้องหลังเขาผมก็รู้แล้วครับ"

"เก่งจริง แป๊บเดียวก็กระชากหน้ากากสายลับที่แฝงตัวอยู่ออกมาได้ สมกับเป็นอดีตราชันแห่งทหาร" จางทงแอบนับถือในใจ ก่อนจะถามว่า "เบื้องหลังเขาเป็นใครกัน?"

"เป็นคนของหน่วยจัดการเหตุการณ์ผิดปกติครับ" หวังเหาบอก "แผนกนี้รับผิดชอบจัดการพวกเหตุการณ์ผิดปกติโดยเฉพาะ… รวมเอายอดฝีมือกับพวกคนที่มีความสามารถพิเศษไว้เพียบ"

"ยังมีแผนกแบบนี้อยู่อีกเหรอ? แล้วพวกเขาคิดจะทำอะไร?"

จางทงทำหน้าประหลาดใจและงุนงงไปหมด

ทว่าในใจกลับกระตุกวูบ หรือว่าความลับเรื่องดาวสมบัติของเราจะแตกแล้ว?

คนพวกนี้จะหูตากว้างไกลถึงขั้นนั้นเลยเหรอ?

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ พวกเขามั่นใจว่าคุณคือมนุษย์บินที่ช่วยคนเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้ก็เลยกำลังสืบหาข้อมูลของคุณอยู่ อยากจะรู้ให้แน่ชัดว่าคุณมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่ เป็นมนุษย์ต่างดาว หรือว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน แล้วแน่นอนว่าก็อยากรู้ด้วยว่าทำไมคุณถึงบินได้"

สีหน้าของหวังเหาทั้งแปลกประหลาดและซับซ้อนอย่างยิ่ง

พอสะกดรอยตามหลิวเจี๋ยจนค้นพบเรื่องนี้ เขาก็รีบเปิดเน็ตดูคลิปมนุษย์บินอย่างละเอียด แล้วเอามาเปรียบเทียบกับจางทง พบว่ามีความเป็นไปได้สูงมากที่จางทงจะเป็นมนุษย์บินคนนั้น

ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว

ถ้าจางทงเป็นมนุษย์ต่างดาว จะฆ่าปิดปากเขาไหมเนี่ย?

แต่ถ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ก็น่าจะไม่ทำร้ายเขาหรอก

ยังไงเขาก็ทำงานให้ฝ่ายนั้นอยู่

นี่เขาเรียกว่ากำลังเสี่ยงดวง เสี่ยงดวงว่าจางทงจะไม่ใช่มนุษย์ต่างดาว

แน่นอนว่าเขาเชื่อว่าในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ต้องมีมนุษย์ต่างดาวแน่ แต่ก็ใช่ว่าจะเดินทางมาถึงโลกได้

โอกาสที่จางทงจะเป็นมนุษย์ต่างดาวมันมีน้อยนิดจริงๆ

"ฮ่าๆ… ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง"

จางทงผ่อนคลายลงทันที ไม่มีความกังวลอีกต่อไป

ตอนที่ใช้มุกเหินหาวช่วยคน เขาก็เตรียมใจรับมือเรื่องความแตกไว้แล้ว

ที่ต้องรั้งตัวหลิวชิงซือไว้ ก็แค่อยากถ่วงเวลาสักพักหนึ่ง

จะได้ไม่ต้องมารับมือแบบมือไม้ปั่นป่วน

"เถ้าแก่ คุณเป็นมนุษย์บินจริงๆ เหรอครับ?"

หวังเหาถามอย่างลังเล

"คำถามนี้อีกไม่กี่วันก็น่าจะได้คำตอบแล้วล่ะ"

จางทงยิ้ม "แต่ฉันบอกนายได้ตรงๆ เลยนะว่า ฉันเป็นชาวโลกแท้ๆ ไม่ใช่มนุษย์ต่างดาวแน่นอน"

"เถ้าแก่ คุณนี่ทำผมค้างคาใจจริงๆ เลย"

หวังเหาเองก็พลอยผ่อนคลายลงทันที ไม่มีท่าทางตึงเครียดอีกต่อไป

"หน่วยจัดการเหตุการณ์ผิดปกติมากันกี่คน?"

จางทงถามด้วยความอยากรู้ "แล้วมีความเชี่ยวชาญหรือความสามารถแบบไหนกันบ้าง?"

"จำนวนคนแน่ชัดผมไม่รู้ครับ… ความจริงผมก็ไม่ได้รู้จักพวกเขาดีอะไรขนาดนั้น ผมรู้จักแค่คนเดียว นั่นคือนักพรตฉางเหมย เมื่อก่อนเขาเคยมาสอนพวกเราฝึกปราณ นับว่าเป็นหนึ่งในครูฝึก แต่เป็นครูฝึกที่พิเศษมาก เพราะเขาคือผู้บำเพ็ญเซียน น่าจะเป็นหนึ่งในผู้บำเพ็ญเซียนไม่กี่คนที่ยังหลงเหลืออยู่บนโลก"

หวังเหาเล่า

"เชี่ย ผู้บำเพ็ญเซียนมีจริงด้วยเหรอ? แถมยังมีชีวิตอยู่จริงๆ อีก?"

จางทงเริ่มตื่นเต้นสนใจขึ้นมาทันที

"การบำเพ็ญเซียนมันเคยมีอยู่จริงแน่นอนครับ ในยุคโบราณมีนักพรตตั้งมากมาย ทั้งเฉินต้วน เล่าจื๊อ หลี่ว์ต้งปิน จางซานเฟิง… ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนทั้งนั้น เพียงแต่ไอพลังฟ้าดินบนโลกค่อยๆ เหือดแห้งไป ก็เลยบำเพ็ญเซียนกันต่อไม่ได้อีก ต้องถอยฉากออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์ นักพรตฉางเหมยอายุ 120 ปีแล้ว ตอนอายุสิบกว่าขวบเขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตฝึกปราณ ถือว่าเข้าสู่ประตูของการบำเพ็ญเซียนได้สำเร็จ แต่ต่อมาไอพลังฟ้าดินเหือดแห้งไปหมด ไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว คนที่คิดจะฝึกปราณเข้าสู่ประตูก็เลยไม่มีทางทำได้อีกต่อไป… ทั้งหมดนี้นักพรตฉางเหมยเคยเล่าให้ฟังตอนสอนพวกเราในอดีตครับ"

หวังเหามองจางทงด้วยสายตาแปลกๆ

หรือว่า คุณจะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียนจริงๆ?

"ไอพลังฟ้าดินเหือดแห้งเหรอ? นักพรตฉางเหมยเคยบอกสาเหตุไว้ไหม?"

จางทงครุ่นคิด

บางทีบนดาวสมบัติอาจจะมีไอพลังฟ้าดินหนาแน่นมาก เขาถึงฝึกมวยได้ก้าวหน้ารวดเร็วขนาดนั้น

ทว่า มวยสยบฟ้ามันพิเศษ ไม่ใช่การฝึกปราณ แต่เป็นการฝึกกาย

ทำให้ร่างกายและจิตวิญญาณแข็งแกร่งขึ้น

และยังต้องพึ่งพาไอพลังฟ้าดินกับแก่นแท้แห่งสุริยันจันทราอย่างมากด้วย

ก็เพราะบนโลกไอพลังฟ้าดินเหือดแห้งนี่แหละ ตัวเขาในอดีตถึงไม่เคยฝึกสำเร็จจนมีพลังสยบฟ้าขึ้นมาได้เลย

"เขาก็เคยศึกษานะครับ บอกว่าตาน้ำไอพลังฟ้าดินถูกปิดผนึกไว้ หรือพูดง่ายๆ ก็คืออาจจะถูกสะกดเอาไว้ ในอดีตเคยมีผู้บำเพ็ญเซียนนับไม่ถ้วนออกตามหาตาน้ำนี้เพื่อจะเปิดทางระบายให้มันไหลเวียน แต่ก็ไม่มีใครหาเจอสักคน"

หวังเหากล่าว "เรื่องเหลวไหลพรรค์นี้ ตอนนั้นพวกเราหน่วยรบพิเศษไม่มีใครเชื่อกันสักคนหรอกครับ"

"แม่เจ้าโว้ย…"

ในใจของจางทงพลันปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมซัด

เขานึกถึงอุโมงค์ลึกลับที่เชื่อมต่อระหว่างโลกกับดาวสมบัติขึ้นมาทันที

นั่นมันไม่ใช่ตาน้ำไอพลังฟ้าดินหรอกเหรอ?

หรือว่า ในยุคโบราณมันเคยเปิดโล่ง ไอพลังฟ้าดินจึงไหลทะลักจากดาวสมบัติมาอย่างไม่ขาดสาย

ทำให้โลกมีไอพลังฟ้าดินหนาแน่น จนผู้คนสามารถบำเพ็ญเซียนได้?

ถ้าเราเปิดอุโมงค์ออก

มันจะไม่เท่ากับฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ในยุคบรรพกาลขึ้นมาใหม่เหรอ?

แต่ว่า จะมีคนหาอุโมงค์เจอแล้วข้ามไปยังดาวสมบัติได้ไหมนะ?

คงไม่ใช่ทุกคนหรอกที่ทำได้

น่าจะมีแค่บางคนเท่านั้น

อย่างเช่นคนที่มีวาสนาต่อกันแบบตัวเขา

กระบี่โบราณเล่มนั้นคือหลักฐานชั้นดี

แล้วถ้าเป็นพวกผู้บำเพ็ญเซียน จะสามารถตามรอยไอพลังฟ้าดินมาจนถึงทางเข้าได้หรือเปล่า?

ก็น่าจะหายากอยู่ดี

เพราะอุโมงค์สามารถเปลี่ยนตำแหน่งได้ ขอแค่เขาขยับ ตัวอุโมงค์ก็ขยับตาม

แถมคนอื่นก็มองไม่เห็นมันเลยด้วย

พระเจ้าช่วย

ข้อมูลเยอะเกินไปแล้ว

เรื่องนี้จะผลีผลามไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าเผลอไปเปิดทางเชื่อมเข้าให้ อาจจะนำมาซึ่งมหันตภัยครั้งใหญ่หลวงก็ได้

เพราะพวกสำนักบำเพ็ญเซียนที่แอบซ่อนอยู่คงจะผงาดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนโฉมหน้าโครงสร้างของโลกใบนี้ไปเลย

การปะทะกันระหว่างเทคโนโลยีกับการบำเพ็ญเซียน อาจจะทำให้เกิดการสูญเสียครั้งใหญ่จนประชาชนเดือดร้อนไปทั่ว

รักษาให้อยู่ในสภาพเดิมไปก่อนดีกว่า

ให้เราแอบรวยเงียบๆ คนเดียว แอบแข็งแกร่งขึ้นมาเงียบๆ

แล้วก็ใช้ชีวิตเสวยสุขให้เต็มที่ดีกว่าเป็นไหนๆ

"นักพรตฉางเหมยเก่งกาจมากไหม?"

จางทงถามด้วยความระแวดระวัง

กังวลว่าอีกฝ่ายจะบุกมาถึงบ้าน แล้วลงมือจัดการเขาโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

"พูดยากครับ เขาฝึกถึงแค่ขอบเขตฝึกปราณขั้นที่สอง ตอนนี้แก่ตัวลงจนเรี่ยวแรงถดถอย พลังต่อสู้มีจำกัด ที่สำคัญคือเขาไม่กล้าใช้วิชาอาคมเลย เพราะกลัวจะเปลืองอายุขัย"

หวังเหากล่าว

"ยังใช้วิชาอาคมได้ด้วยเหรอ?"

ดวงตาของจางทงเป็นประกายขึ้นมา

แต่ไม่นานก็หม่นแสงลง

ตัวเองเป็นการฝึกกาย ไม่ใช่การบำเพ็ญเซียน มันคนละเรื่องกันเลยโดยสิ้นเชิง

วิชาอาคมอะไรนั่นคงไม่มีเอี่ยวกับเขาหรอก

ไม่จำเป็นต้องไปอยากรู้หรือคาดหวังอะไร

"หัวหน้าทีมเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ดูเหมือนจะเก่งมาก ผมเดาว่าคงเป็นพวกมีพลังพิเศษครับ"

หวังเหาเสริมอีก

"คนมีพลังพิเศษ? มีจริงเหรอ? ไหนลองเล่ามาซิ?"

จางทงเริ่มสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาอีกรอบ

"คนมีพลังพิเศษก็คือพวกที่มีพละกำลัง ความเร็ว ปฏิกิริยาตอบสนอง หรือไอคิวโดดเด่นเหนือคนทั่วไปน่ะครับ ไอ้พวกพลังพิเศษควบคุมมิติหรือเวลาแบบในนิยาย นั่นมันเรื่องเพ้อเจ้อทั้งเพ ในความเป็นจริงไม่มีหรอก"

หวังเหาเองก็เริ่มจะมึนตึ้บไปหมดแล้ว

ดูจากปฏิกิริยาของจางทง หมอนี่ไม่ใช่ทั้งผู้บำเพ็ญเซียน แล้วก็ไม่ใช่คนมีพลังพิเศษ

เจ้าตัวก็บอกเองว่าไม่ใช่มนุษย์ต่างดาว

แล้วทำไมถึงบินได้ล่ะวะ?

"ฮ่าๆ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

คราวนี้จางทงโล่งใจสนิท

ตัวตนที่จะมาคุกคามเขาได้มันมีไม่เยอะเท่าไรหรอก

ขอแค่จัดการเรื่องมนุษย์บินให้เรียบร้อย เขาก็จะสามารถแอบรวยเงียบๆ ต่อไปได้แบบไม่ต้องทำตัวเด่น

การจะก้าวขึ้นเป็นมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริง คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว

"เถ้าแก่ แล้วเราจะเอายังไงกับหลิวเจี๋ยดีครับ?"

หวังเหาถาม

"ปล่อยเขาไปก่อน ไม่ต้องไปสนใจหรอก"

จางทงยิ้มบางๆ

ในเมื่อเป็นคนของทางการ ทำงานเพื่อประเทศชาติ แถมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปลงมือจัดการ

"ตอนนี้พวกเรารู้ข้อมูลทุกอย่างของจางทงหมดแล้ว เขาไม่มีทางหนีรอดไปได้อีก ไป จับตัวเขาเลย!"

ภายในอาคารแห่งหนึ่ง อู่หน่ากำลังฮึกเหิมอย่างยิ่ง นำพาลูกทีมฝีมือฉกาจหลายสิบนาย พ่วงด้วยนักพรตฉางเหมย มุ่งหน้าตรงไปยังวิลล่าของจางทง

ด้วยกำลังคนระดับนี้ ต่อให้จางทงจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนจริงๆ ก็คงต้องยอมจำนนให้จับกุมแต่โดยดี!