บทที่ 61 อู่หน่าโดนปั่นจนเป๋อีกแล้ว

ห้องประชุมบริษัทประมูลเทียนเป่า

อู่หน่ากับจางทงนั่งประจันหน้ากัน

อู่หน่าจ้องเขม็งไปยังจางทง ทั่วร่างแผ่ไอเย็นเยียบออกมา ก่อนจะตบโต๊ะเสียงดังฉาด "นายรู้ตัวไหมว่าการกระทำแบบนี้มันเท่ากับขายชาติ!"

"ก็คุณอนุญาตให้ผมประมูลเองไม่ใช่เหรอครับ?"

จางทงทำหน้าตาไร้เดียงสาอย่างถึงที่สุด

"นั่นเพราะนายหลอกฉันว่ามันเป็นแค่อุปกรณ์ประกอบฉาก! แล้วตอนนี้นายมาบอกซิว่ามันใช่ของพรรค์นั้นไหม? นั่นมันของวิเศษระดับสุดยอดชัดๆ เอาไปพัฒนาอุปกรณ์ต้านแรงโน้มถ่วงได้ เปิดศักราชการปฏิวัติเทคโนโลยีครั้งที่ห้าได้เลยนะ มีความสำคัญต่อประเทศชาติอย่างมหาศาล! แล้วตอนนี้มันกลับตกไปอยู่ในมือของพวกอเมริกัน ผลลัพธ์ที่ตามมามันร้ายแรงแค่ไหนนายรู้บ้างไหม!"

อู่หน่ากัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล

"พ่อหนุ่ม เอ็งก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว ก่อเรื่องใหญ่จริงๆ เอ็งมันโลภมากเกินไป มีประเทศชาติถึงจะมีครอบครัว ตอนนี้เอ็งดันเอามุกเหินหาวไปประมูลจนตกไปอยู่ในมือพวกอเมริกัน เท่ากับช่วยให้ฝั่งนั้นผงาดขึ้นมาชัดๆ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเอ็งกล้าทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไง?"

นักพรตฉางเหมยกล่าวเสริม

"พวกคุณพูดเกินไปแล้วครับ"

จางทงยังคงไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "ผมก็แค่ขายไข่มุกไปเม็ดเดียว ถึงมันจะพิเศษไปสักหน่อยก็เถอะ พวกคุณประมูลสู้เขาไม่ได้แล้วมาพาลใส่ผมเนี่ย มันไม่ค่อยดีมั้งครับ?"

"ไข่มุกที่ไหนทำให้คนบินได้กันวะ!"

นักพรตฉางเหมยเดือดจัด "ข้าจะบอกเอ็งให้ หอยกาบมันบำเพ็ญจนกลายเป็นปีศาจ มุกเหินหาวนั่นก็คือแก่นอสูรของมัน! ถึงได้อัศจรรย์พันลึกขนาดนี้ ทั้งโลกใบนี้มีอยู่แค่เม็ดเดียวเท่านั้น มันเป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ เงินทองที่ไหนจะมาเทียบได้วะ? ในสายตาเอ็งมีแต่เงินหรือไง!"

"แก่นอสูรเหรอ? พรืด…"

จางทงหลุดขำพรวดออกมา ตาเฒ่าคนนี้สมกับเป็นผู้บำเพ็ญเซียนจริงๆ ถึงจะฝึกวิชาไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร แต่ดันปักใจเชื่อว่าในโลกนี้มีปีศาจ แถมปีศาจยังมีแก่นอสูรอีกต่างหาก

ตลกชะมัด

"นายขำอะไรมิทราบ?"

อู่หน่าและนักพรตฉางเหมยหน้ามืดครึ้มลงทันที

แทบอยากจะซัดฝ่ามือใส่จางทงให้ตายคามือ

"ผมกลั้นขำไม่ไหวจริงๆ ครับ ท่านนักพรต คุณตลกเกินไปแล้ว"

จางทงพูดพลางอมยิ้ม "นี่มันเป็นไข่มุกจริงๆ เป็นไข่มุกชนิดพิเศษ เพราะผ่าเจอในตัวมันตั้งสองเม็ด อีกเม็ดใหญ่กว่านี้นิดหน่อยด้วยซ้ำ อย่าบอกนะว่าแก่นอสูรมีสองเม็ดได้ด้วย? ในนิยายเขายังไม่กล้าเขียนแบบนี้เลยคุณ"

"อะไรนะ? สองเม็ดเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!"

นักพรตฉางเหมยตกตะลึงจนตาค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เรื่องนี้ทำลายกรอบความเชื่อเดิมๆ ของเขาจนหมดสิ้น

ทว่าอู่หน่ากลับเผยสีหน้าดีใจสุดขีด "รีบเอาออกมาดูซิ!"

"ดูสิครับ"

จางทงไม่ได้คิดจะซ่อนไว้ เขาหยิบมุกเหินหาวเม็ดเล็กอีกเม็ดออกมาวางไว้บนโต๊ะ

เขาวางแผนไว้นานแล้ว เม็ดนี้ตั้งใจเก็บไว้ให้ทางรัฐบาลอยู่แล้ว

ถ้าหากในอนาคตเขายังหามุกเหินหาวมาได้อีก ก็ยังจำเป็นต้องเปิดประมูลต่อไป

การทำแบบนี้ถึงจะได้รับความยินยอมและไฟเขียวจากเบื้องบน

ไม่อย่างนั้น อนาคตคงดับวูบลงตรงนี้แน่

อู่หน่ารีบหยิบมุกเหินหาวใส่ปากแทบจะในทันที จากนั้นร่างของเธอก็ค่อยๆ ลอยละล่องขึ้นมา

"มุกเหินหาวจริงๆ ด้วย เยี่ยมไปเลย"

อู่หน่าดีใจจนเนื้อเต้น แต่ครู่เดียวก็ปรับสีหน้ากลับมาเย็นชาดังเดิม "ถึงจะมีสองเม็ด แต่นายก็ไม่ควรปล่อยให้คนอเมริกันได้ไปเม็ดหนึ่งอยู่ดี"

"แต่ของล้ำค่าชิ้นนี้มันไม่ใช่ของผมจริงๆ นี่ครับ มันเป็นของนักล่าสมบัติคนอื่น"

จางทงเอ่ย "ใครจะประมูลได้ไปผมก็ห้ามไม่ได้หรอก ก็ช่วยไม่ได้ที่อีกฝ่ายเขารวยกว่านี่นา อีกอย่าง เพื่อนของผมคนนั้นบอกว่าเขาเจอหอยบินตัวอื่นอีก แต่มันตัวใหญ่และอันตรายกว่ามาก ล่าได้ยากพอดู ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะเอามาไม่ได้อีก คราวหน้าก็ยังคงต้องเปิดประมูลต่อไปอยู่ดี ถึงตอนนั้นเขาอาจจะไม่มาประมูลที่นี่แล้วก็ได้ เพราะงั้นยังไงพวกอเมริกันก็ต้องได้ไปอยู่ดีไม่ช้าก็เร็วครับ"

"ยังมีหอยบินตัวอื่นอีกเหรอ? มันอยู่ที่ไหนกันแน่!"

นักพรตฉางเหมยตื่นเต้นจนแทบคลั่ง "ที่นั่นต้องเหมาะกับการบำเพ็ญเซียนแน่ๆ มันสำคัญต่อข้ามาก เอ็งบอกข้าได้ไหม?"

"อย่าว่าแต่ที่นั่นบำเพ็ญเซียนไม่ได้เลยครับ ต่อให้ได้จริง คุณคิดว่าจะมีใครยอมบอกสถานที่วิเศษขนาดนั้นให้คนอื่นรู้เหรอ?" จางทงตอบ "ตอนนี้เขาถึงขั้นหนีไปกบดานแล้ว เพราะกลัวจะมีคนไปข่มขู่เขา ถึงได้ฝากให้ผมช่วยจัดการประมูลให้ นี่ผมก็ถือวิสาสะเอามาประมูลแค่เม็ดเดียว ถ้าพวกคุณอยากได้เม็ดนี้ไป ก็ต้องจ่ายเงินเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นถ้าอยากได้มุกเหินหาวเพิ่มอีกในอนาคต คงไม่มีทางเป็นไปได้แล้วล่ะ เพราะเขาคงไม่ไว้ใจผมอีกต่อไป"

"เฮ้อ…"

นักพรตฉางเหมยถอนหายใจยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ที่แห่งนั้นจะต้องเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหมือนในตำนานแน่ๆ ข้างในต้องเปี่ยมไปด้วยไอพลังฟ้าดิน

แต่น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน

"นักพรต อย่าคิดมากไปเลยครับ หอยบินไม่ใช่ปีศาจจริงๆ หรอก ไม่อย่างนั้นจะมีแก่นอสูรตั้งสองเม็ดได้ยังไง ดังนั้นมันก็แค่สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ที่บินได้โดยไม่ต้องมีปีกเท่านั้นแหละ เมื่อก่อนมันแค่ซ่อนตัวเก่งจนไม่มีใครพบเข้า ต่อให้มีคนพบ ก็คงไม่รู้ความลับเรื่องไข่มุกหรอกครับ"

จางทงเอ่ย

"สายพันธุ์ใหม่เรอะ เป็นไปไม่ได้หรอก"

นักพรตฉางเหมยยังคงดื้อรั้น ไม่ยอมเชื่อ "เอาแบบนี้ดีไหม เอ็งบอกเพื่อนของเอ็งไปว่า ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนให้ โดยมีเงื่อนไขคือต้องพาข้าไปฝึกวิชาที่นั่นด้วยกัน"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะรีบถามเขาให้"

จางทงตอบ

"งั้นข้าจะรอฟังข่าว"

นักพรตฉางเหมยเผยสีหน้าดีใจ

"นายบอกว่าเป็นสายพันธุ์ใหม่ แปลว่าที่นั่นมีหอยบินเยอะมากงั้นเหรอ?"

อู่หน่าถามขึ้น

"ก็ไม่ถึงกับเยอะมากครับ แต่มีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ ตัวใหญ่ก็ขนาดเท่ารถยนต์ ตัวเล็กก็แค่เท่าฝ่ามือ แต่พวกมันบินได้หมด ข้างในตัวมีมุกเหินหาวเหมือนกัน ต่างกันแค่ขนาดเท่านั้นเอง"

จางทงอธิบาย

"นักพรต ถ้าพูดแบบนี้ เกรงว่าคงเป็นสายพันธุ์ใหม่จริงๆ แล้วล่ะค่ะ"

อู่หน่าพูดขึ้น "ความหวังของคุณอาจจะต้องพังทลายแล้ว"

"ถ้าเป็นสายพันธุ์ใหม่จริงๆ มันก็คงช่วยไม่ได้ล่ะนะ"

นักพรตฉางเหมยกล่าว

"เม็ดนี้รัฐจะขอซื้อไว้ นายคิดเท่าไหร่?"

อู่หน่าถามเข้าเรื่อง

"ครึ่งราคาเป็นไงครับ?"

จางทงเสนอ

ครึ่งราคาก็คือ 7,500 ล้านหยวน

"ครึ่งราคาเลยเหรอ นายไม่กลัวเพื่อนของนายจะต่อว่าเอาหรือไง?"

อู่หน่าถาม

"ผมกล่อมเขาได้อยู่แล้วครับ"

จางทงว่า "ของล้ำค่าแบบนี้ ถ้าเอาไปประมูลที่ประเทศอื่น ไม่มีทางเอาออกนอกประเทศได้แน่ เผลอๆ อาจจะโดนยึดไปฟรีๆ ด้วยซ้ำ นั่นหมายความว่าไม่มีทางขายได้ราคาสูงขนาดนี้หรอก มีแต่ประเทศเราเท่านั้นแหละที่เปิดกว้างจนเปิดประมูลได้สำเร็จ แถมยังทำลายสถิติราคามหาโหดถึง 15,000 ล้านหยวนได้ เขาควรจะต้องขอบคุณประเทศเราด้วยซ้ำ ให้ส่วนลดไปบ้างก็สมควรแล้วล่ะครับ ถ้าข้างหน้ายังอนุญาตให้เขาประมูลต่อได้อีก เผลอๆ เขาอาจจะให้ส่วนลดมากกว่านี้อีกนะ"

"นายพูดมีเหตุผล บางทีอาจจะทำข้อตกลงพิเศษกับทางรัฐได้ ว่าข้างหน้าจะอนุญาตให้ประมูลต่อไป…แล้วนายกะว่ายังหาได้อีกสักกี่เม็ดกันล่ะ?" อู่หน่าถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"จำนวนที่แน่นอนคงกะยากครับ แต่สักพันเม็ดน่าจะไม่มีปัญหา"

จางทงอยากทำข้อตกลงเรื่องการประมูลกับรัฐอยู่แล้ว จึงลองประเมินแบบถ่อมตัวดู

บนดาวสมบัติมีทะเลสาบและแม่น้ำตั้งมากมาย คิดว่าคงมีหอยบินอยู่อีกเพียบ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ล่ามันมาได้เยอะอยู่แล้ว

"พันเม็ด นั่นมันไม่เท่ากับ 15 ล้านล้านหยวนเลยเหรอ!"

ทั้งอู่หน่าและนักพรตฉางเหมยต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

นี่มันเป็นขุมทรัพย์มหาศาลขนาดไหนกัน!

อู่หน่าจึงรีบเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อโทรศัพท์ขอคำแนะนำจากเบื้องบน และปรึกษาหารือกันอยู่นานสองนาน

จากนั้นจึงหันมาบอกจางทง "รัฐยินดีทำข้อตกลงพิเศษกับนาย อนุญาตให้เปิดประมูลต่อไปได้ในอนาคต แต่ประมูลออกไปได้กี่เม็ด ก็ต้องขายให้รัฐเป็นการลับในราคาเม็ดละ 5,000 ล้านหยวนเป็นจำนวนเท่ากัน ไม่ใช่ว่ารัฐกดราคาจนเกินไปหรอกนะ แต่เป็นเพราะจำนวนมุกเหินหาวมันเยอะเกินไป คิดดูสิว่าถ้าปล่อยออกมาสักหลายสิบหรือเป็นร้อยเม็ด ราคามันต้องดิ่งฮวบลงมาแน่ๆ และที่รัฐเสนอให้ก็เป็นราคาเฉลี่ย เพราะงั้นเฉลี่ยเม็ดละ 5,000 ล้านหยวนก็ถือว่าไม่น้อยแล้ว ถ้านายกล่อมเพื่อนของนายได้ จะถือว่านายสร้างผลงานครั้งใหญ่ แล้วรัฐจะมีรางวัลตอบแทนให้อย่างงาม"

"เดี๋ยวผมจะลองติดต่อเขาดูครับ ว่าเขาจะยอมตกลงไหม"

จางทงบอก

"ถามเดี๋ยวนี้เลยสิ เรื่องนี้สำคัญมากนะ"

อู่หน่าเร่ง

"ตอนนี้ติดต่อไม่ได้หรอกครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะให้คำตอบแล้วกัน"

จางทงพูดต่อ "ส่วนเม็ดนี้คุณเอาไปก่อนได้เลย"

"ตกลง"

อู่หน่ายอมรับเงื่อนไข

ใบหน้าของเธอเริ่มมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาบ้าง

แม้จะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น แต่บทสรุปก็ยังถือว่างดงามมาก

หากรัฐสามารถซื้อมุกเหินหาวได้ในราคา 5,000 ล้านหยวน ในขณะที่ต่างชาติต้องแย่งกันประมูลด้วยราคาเหยียบฟ้า

แน่นอนว่าประเทศของเธอย่อมได้เปรียบอย่างมหาศาล

หากได้มุกเหินหาวมาเป็นจำนวนมาก นอกจากจะใช้ในงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์แล้ว ยังสามารถจัดสรรให้สายลับพกติดตัวได้อีกด้วย

ถึงตอนนั้นคงเข้าออกประเทศที่ไม่เป็นมิตรได้อย่างง่ายดายโดยไร้อันตรายใดๆ

แม้แต่การชิงตัวบุคคลสำคัญก็คงเป็นเรื่องกล้วยๆ ไปเลย

ดูท่าแล้ว จางทงคงวางแผนจัดการเรื่องมุกเหินหาวไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

หมอนี่ใจกล้าบ้าบิ่นก็จริง แต่ระดับสติปัญญาเนี่ยสิ ของจริงเลย

พอเดินพ้นประตูบริษัทประมูลเทียนเป่าออกมา อู่หน่าก็ออกคำสั่งทันที "จับตาดูจางทงทุกฝีก้าว อย่างแรกเพื่อคุ้มกันเขา และอย่างที่สองคือสืบดูว่าเขาติดต่อกับใครบ้าง"