บทที่ 100 ดอกบัวขาวที่เติบโต

ผู้หญิงบนเตียงผิวขาวผ่อง เอวคอดกิ่วชวนให้โอบกอด แม้แต่เธอที่เป็นผู้หญิงด้วยกันมองแล้วยังอดใจสั่นไม่ได้ มิน่าล่ะพี่เทียนถึงเปลี่ยนใจเร็วขนาดนี้ นางจิ้งจอกของแท้ชัดๆ!

พี่เทียนที่ถูกขัดจังหวะความสุขชักสีหน้าไม่พอใจ ยกมือเรียกบรรดาลูกน้องเข้ามา "พามันออกไป ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็อย่ามาสะเออะกวนใจกู พวกมึงก็แห้งเหี่ยวกันมานานแล้วนี่ ยกอีนี่ให้พวกมึงเลยแล้วกัน!"

พวกลูกกระจ๊อกยิ้มระรื่นเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะลากหลินหลานออกไป ชั่วพริบตานั้นยังไม่วายลูบคลำมือปลาหมึกไปตามผิวเนียนลื่นของเธอ

หลินหลานเพิ่งได้สติว่ามัวแต่โมโหจนลืมไปว่าพี่เทียนมีลูกไม้และอำมหิตแค่ไหน ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ย่ำแย่เพียงใด เธอตกกระป๋องโดยสมบูรณ์แล้ว!

เธอร้องเรียกพี่เทียนสุดชีวิตและอ้อนวอนขอความเมตตาไม่หยุด แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ มีหรือจะสู้แรงผู้ชายตัวโตล่ำบึ้กหลายคนได้ ไม่นานก็ถูกเศษผ้าขี้ริ้วเหม็นๆ ยัดอุดปากไว้

ส่วนพี่เทียนที่อยู่ในห้องนอน ย่อมไม่สนใจเสียงความเคลื่อนไหวข้างนอกอยู่แล้ว ถือเสียว่าเป็นเสียงช่วยเพิ่มบรรยากาศ ผู้หญิงใต้ร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่น ทั้งออดอ้อนทั้งเย้ายวน เขายังจะมีเวลาไปสนใจความเป็นความตายของผู้หญิงคนอื่นที่ไหนกัน!

เมื่อช่วงก่อนตอนที่เขาไปถล่มรังของเฉินเหล่าเฮย ไม่นึกเลยว่าจะช่วยผู้หญิงสวยหยาดเยิ้มที่ถูกซ่อนไว้ในบ้านทองคำออกมาได้คนหนึ่ง เห็นว่าหน้าตาดีไม่เลวจึงพาตัวกลับมา ตอนนี้ก็กลายเป็นคนโปรดคนใหม่ของเขาไปเรียบร้อยแล้ว

ทว่าพี่เทียนที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในแดนสุขารมณ์กลับไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า หญิงสาวที่เมื่อครู่ยังทำท่าเหมือนจะร้องไห้ บัดนี้บนใบหน้ากลับผุดรอยยิ้มเย้ยหยันอย่างนึกดูแคลน ความรักของผู้ชายนี่มันทั้งสั้นทั้งไร้ราคาจริงๆ!

แต่แล้วจะทำไมล่ะ ในเมื่อเธอไม่ต้องการความรัก เธอต้องการแค่มีชีวิตรอด!

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือว่านเสี่ยวเหลียน แฟนเก่าของหยวนจื้อ ดอกบัวขาวในวันวานหลังจากผ่านมรสุมและความยากลำบากมา บัดนี้เติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งแล้ว

เธอเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้รูปร่างหน้าตาของตนเองเพื่อแลกกับความเวทนาและการปกป้องจากผู้ชาย แต่จะไม่ยอมหลงระเริงไปกับคำหวานของอีกฝ่ายอีก ขอแค่เธอต้องการ กาฝากอย่างเธอก็ย่อมเลือกเกาะต้นไม้ใหญ่ที่มั่นคงได้ไม่ใช่หรือไงกัน?!

ส่วนหยวนจื้อน่ะหรือ ตายไปน่ะสมควรแล้ว!

เธอกลับต้องขอบคุณเสิ่นหว่านเสียด้วยซ้ำที่ช่วยกำจัดมันไป ทำให้เธอหลุดพ้นจากการกักขังและได้เริ่มต้นชีวิตใหม่!

การใช้ชีวิตในช่วงนี้ทำให้เธอรู้สึกว่า ตัวเองในอดีตนั้นช่างโง่เง่าสิ้นดี การเที่ยวไปพูดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กับผู้ชายต่างหากที่เป็นเรื่องไร้สาระขั้นสุด!

ตอนนี้ ผู้หญิงข้างนอกนั่นกลายเป็นไก่ชนที่พ่ายแพ้ไปแล้ว คนที่ทั้งรูปร่างหน้าตาสู้เธอไม่ได้สักอย่าง ไม่นับเป็นภัยคุกคามอะไรเลย ไว้ค่อยหาเวลาเก็บกวาดทีหลังก็ยังไม่สาย

นับว่าไม่เสียแรงที่ช่วงนี้เธอทุ่มเทดูแลร่างกายนี้มาเป็นอย่างดี

เสิ่นหว่านที่กบดานอยู่ในบ้านย่อมไม่รู้เลยว่า ความบังเอิญชักนำให้ยัยดอกบัวขาวช่วยเธอจัดการครอบครัวลุงแท้ๆ จอมเห็นแก่ตัวไปเรียบร้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ตบมือสะใจและร่วมโบกธงเชียร์ไปแล้ว!

ในเวลานี้ เสิ่นหว่านกำลังปวดหัวแทบระเบิดกับเสียงกระจกแตกที่ดังระงมขึ้นอย่างต่อเนื่องจากชั้นล่าง มันดังเปรี๊ยะปร๊ะมาเป็นระลอก คอยท้าทายเส้นประสาทในสมองของเธอ จนในที่สุดอาการไมเกรนก็กำเริบ ทำได้เพียงกินยาไอบูโพรเฟนไปหนึ่งเม็ดเพื่อบรรเทาอาการ

ด้วยความกลัวว่าเสิ่นโม่โม่จะตกใจ เธอจึงรีบจัดแจงให้เสี่ยวไอ้พาเขาเข้าไปในโซนทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์แต่เนิ่นๆ ให้ไปให้อาหารไก่เป็ดและเก็บไข่เพื่อฆ่าเวลา

ห้องพักชั้นล่างส่วนใหญ่ใช้กระจกกันเสียงธรรมดาที่ผู้พัฒนาโครงการติดตั้งไว้ให้ เมื่อต้องเผชิญกับอากาศหนาวสุดขั้วแล้วเปลี่ยนฉับพลันมาเป็นร้อนสุดขั้ว มันจึงรับไม่ไหวมานานแล้ว

ภายใต้แสงแดดแผดเผาตอนเที่ยงวัน กระจกที่ทนต่อไปไม่ไหวต่างพากันแตกกระจาย เศษกระจกเกลื่อนกลาดไปทั่วช่องบันได

เสิ่นหว่านเดินไปที่ห้องนั่งเล่น เทอร์โมมิเตอร์บนผนังบอกอุณหภูมิในห้องสูงถึง 46 องศา หากไม่มีมาตรการคลายความร้อนล่ะก็ เป็นลมแดดร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน

อุณหภูมิภายนอกยิ่งสูงกว่านี้มากนัก เมื่อไม่มีร่มเงาจากต้นไม้ ซ้ำยังมีแสงแดดสะท้อนจากผิวน้ำ พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่าเข้าสู่โหมดเตาปิ้งย่างอย่างที่หานลู่บอกไว้ไม่มีผิด

เธอคาดการณ์ว่า อุณหภูมิตอนกลางคืนน่าจะลดต่ำลงมาหน่อย หลังจากนี้ทุกคนคงต้องเปลี่ยนมาใช้ชีวิตแบบนอนกลางวันออกหากินกลางคืนกันแล้ว

หลัง 19:00 น. อุณหภูมิก็ลดลงมาบ้างจริงๆ ทันทีที่พระอาทิตย์ตกดิน ข้างนอกก็เริ่มมีผู้รอดชีวิตพายเรือยางออกมากันไม่น้อย รวมกลุ่มกันสามคนห้าคนออกเดินทางไปด้วยกัน

แม้ว่าอุณหภูมิภายนอกจะยังคงสูงมาก แต่อย่างน้อยก็ไม่มีแดดแผดเผาและรังสียูวีตัวร้ายที่พร้อมจะพรากชีวิต

เมื่อธารน้ำแข็งทั่วทั้งเมืองละลายปลดล็อก คนที่ฉลาดหัวไวก็คิดได้ทันทีว่า ต้องรีบออกไปค้นหาเสบียงและสิ่งของที่พอจะนำไปแลกเปลี่ยนได้ให้เร็วที่สุด

หานลู่ก็ติดต่อมาหาเธอเช่นกัน ถามว่าอยากจะไปด้วยกันไหม

เธอก็ตอบตกลง เพียงแต่แนะนำว่าควรรอไปพร้อมกับจวงเยี่ยนจะดีที่สุด ประการแรกคือมีคนเยอะย่อมปลอดภัยกว่า ประการที่สองคือพวกเธอที่เป็นผู้หญิงสองคนคงขนของไม่ได้มากนัก เกิดไปเจอเสบียงเข้าแต่ขนกลับมาไม่ได้คงลำบากแย่

ใจจริงเธอไม่อยากออกไปหรอก แต่ถ้าไม่ออกจากบ้านเลยเป็นเวลานาน คลังเสบียงลับของเธออาจจะตกเป็นเป้าสงสัยได้ สู้รวมกลุ่มออกไปดูลาดเลากับพวกเขาน่าจะดีกว่า

เวลาราว 19:30 น. จวงเยี่ยนก็กลับมา

เมื่อเห็นกระดาษโน้ตที่เสิ่นหว่านแปะทิ้งไว้ให้ตรงประตูห้อง เขาจึงกลับเข้าบ้านไปอาบน้ำล้างตัวแบบลวกๆ ก่อน

จากนั้นจึงหยิบวิทยุสื่อสารติดต่อหาเสิ่นหว่าน นัดแนะกันว่าจะเจอกันหน้าประตูในอีก 5 นาที

หลังจากได้รับข้อความ เสิ่นหว่านก็รีบติดต่อไปหาหานลู่ทันที จากนั้นก็หยิบกระเป๋ากันน้ำใบใหญ่ออกมา เร่งรีบเก็บข้าวของ

เลื่อยไฟฟ้าขนาดเล็ก แบตเตอรี่สำรอง มีดสั้นสำหรับป้องกันตัว และปืนพก ถูกจัดใส่ลงในกระเป๋าตามลำดับ มือยังหิ้วเรือยางติดเครื่องยนต์และหางเสือไฟฟ้าเอาไว้ด้วย

ผ่านไปหนึ่งปี เรือยางติดเครื่องยนต์ก็ได้นำกลับมาใช้อีกครั้ง

หน้าห้อง 1502 ทั้งสามคนกำลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับการเดินทางครั้งนี้ เมื่อจัดของเสร็จแล้วก็ต้องปรึกษากันเรื่องจุดหมายปลายทาง ข้อเสนอแนะของจวงเยี่ยนน่าเชื่อถือและตรงจุดที่สุด เสิ่นหว่านกับหานลู่จึงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

เมื่อเห็นว่าทั้งสามปรึกษากันเสร็จแล้ว ป้าโจวที่ต้องอยู่เฝ้าฐานทัพจึงดึงมือเสิ่นหว่านไว้แล้วพูดว่า "โม่โม่อยู่บ้านคนเดียวจะไม่เป็นไรเหรอ ถ้าต้องการให้ป้าช่วยอะไรก็บอกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ!"

เสิ่นหว่านยิ้มพลางตบแขนป้าโจวเบาๆ "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เด็กในวันสิ้นโลกมีความอดทนต่อแรงกดดันสูงกว่าปกติอยู่แล้ว เมื่อก่อนเวลาฉันออกไปข้างนอกเขาก็อยู่บ้านคนเดียวนอนหลับไป มีคอกกั้นล้อมไว้ค่อนข้างปลอดภัยค่ะ"

ทว่าในเวลานี้ เสิ่นโม่โม่กำลังเล่นสนุกกับเสี่ยวไอ้อยู่ในลานเครื่องเล่นตู้คอนเทนเนอร์จนเพลินลืมเวลา เด็กวัยสามขวบซนเป็นลิงเป็นค่าง มีตรงไหนที่ว่านอนสอนง่ายอย่างที่เสิ่นหว่านพูดเสียที่ไหน

หากจะบอกว่าเสิ่นโม่โม่ตอนสองขวบยังค่อนข้างเรียบร้อยล่ะก็ วัยสามขวบกว่าในตอนนี้ก็ไม่เฉียดก้ำกึ่งกับคำว่าเรียบร้อยเลยแม้แต่น้อย

อาจเป็นเพราะมีเพื่อนเสี่ยวไอ้คอยเล่นด้วย หรืออาจเป็นเพราะถึงวัยตามธรรมชาติของเด็ก ถึงได้ซนจนกระทั่งหมายังส่ายหน้า บางทีตัวเธอเองยังเหนื่อยจนขี้เกียจจะไปต่อกรด้วย

แน่นอนว่าที่เธอพูดแบบนั้นไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจให้ป้าโจวช่วยเลี้ยง แต่ประเด็นหลักคือเวลาโม่โม่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยจะร้องหาแม่ แทนที่จะปล่อยให้เขาไปป่วนป้าโจว สู้ให้เขาเล่นสุดเหวี่ยงอยู่ในมิติอย่างสบายใจ พอเล่นจนเหนื่อยเดี๋ยวก็หลับไปเองดีกว่า

ป้าโจวยังทำท่าจะคะยั้นคะยอต่อ สุดท้ายเป็นหานลู่ที่ก้าวออกมาช่วย "คุณป้าคะ เชื่อเสิ่นหว่านเถอะค่ะ เธอไม่ทำอะไรที่ไม่มีความมั่นใจหรอก เอาล่ะค่ะ เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเราต้องรีบออกเดินทาง จะได้รีบไปรีบกลับ"

พูดจบก็ดึงเสิ่นหว่านเดินนำลงบันไดไปก่อน จวงเยี่ยนเดินรั้งท้าย ล็อกประตูกันขโมยและเปิดสวิตช์ตาข่ายไฟฟ้า

ระดับน้ำข้างล่างใกล้เคียงกับที่เธอคาดไว้ เศษกระจกบนพื้นถูกเก็บกวาดไปหมดแล้ว เธอเดาว่าน่าจะเป็นฝีมือของจวงเยี่ยน

จวงเยี่ยนออกไปข้างนอกทุกวันย่อมคุ้นเคยกับเส้นทางที่สุด มีเขาเป็นผู้นำทุกคนจึงวางใจได้

เธอเปิดวาล์วเติมลมอัตโนมัติของเรือยางอย่างคล่องแคล่ว ยังดีที่ไม่ต้องใช้แรงสูบลมเอง ไม่อย่างนั้นในวันที่อากาศร้อนจัดขนาดนี้ ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาออกไปก็คงหมดแรงเสียก่อนแล้ว